TeMpO-GD

“เล่นอะไรเนี่ย?” เอ่ยถามเบาๆพร้อมกับมองหน้าคนที่ตามประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ยักรู้ หวังว่าคงไม่มีใครเห็นใช่มั้ย จียงกวาดตามองคนนั้นทีคนนี้ทีก็ไม่มีใครมองกลับมา แม้แต่พี่คนขับรถก็ตั้งใจมองถนนข้างหน้าต่อไปไม่ได้สนใจ ถึงได้โล่งอก.........แต่กับไอ้คนตรงหน้านี่ล่ะจะทำยังไงดี เสียงดัง โวยวายก็ไม่ได้

“แอบไปกรีดมาเพิ่มใช่มั้ย?” เสียงอันเยียบเย็นเอ่ยถาม

“เห?....”

ควอน จียงไม่ได้ตกใจแต่แปลกใจมากกว่า........มันรู้ได้ไงว่าผมแอบไปกรีดรอยเพิ่ม?

“ฉันจำได้ว่ารอยกรีดมันไม่ได้ขึ้นสูงแบบนี้” อ้อหรอ! ฉลาดกับเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกแล้วสิ

“นายเบลอแล้ว...พี่เขากรีดมาให้แบบนี้ตั้งแต่แรกต่างหาก อย่ามากล่าวหากันสิ” ยังไงซะผมก็ต้องหาทางรอดอ่ะ


“ตกใจที่ฉันรู้ทันงั้นหรอ” ผมบอกแล้วไงว่าผมรู้จัก ควอน จียงดี


“จิ๊!......ก็แล้วมันจะเป็นอะไร” จียงจิ๊ปากใส่ ก่อนจะทำหน้านิ่งกวนๆถามกลับ เรียกเสียงหัวเราะเบาๆให้ดังขึ้นพอได้ยินกันสองคน


“งั้นเอาแบบเบาๆไปก่อนละกัน เพราะข้อแม้ที่ตกลงกันไว้หลังจากเสร็จงานนี้.....ฉันจะทวงทีหลัง” ไม่ทันให้จียงได้ประมวลผลกับคำพูดที่ถูกส่งผ่านมา ริมฝีปากที่เอื้อนเอ่ยเอาแต่ได้ก็กดปิดลงมาบนกลีบปากของจียงในทันที ร่างเล็กปิดตาแน่นไม่กล้าลืมตามอง เขินอายเกินกว่าจะกล้าสู้หน้าได้ ริมฝีปากเลยถูกลิดรอน ป้อนจูบอย่างวาบหวามมือเล็กจิกแน่นที่ปกเสื้อกันหนาวสีฟ้าที่ลายข้างหลังเป็นรูปมิกกี้เม้าส์ ไม่เข้ากับคนใส่อย่างมากแต่มันก็ยังดันทุรังจะใส่ เห็นมั้ยว่าทีมันยังใส่อะไรแบบนี้ได้เลย

“อื้อ....พอ.....” ผมถูกจียงดันออกด้วยแรงอันน้อยนิด......จริงๆมันก็ไม่ถึงกับทำให้ผมต้องผงะออกหรอกนะ แต่ก็บอกแล้วไงว่าเอาแบบเบาๆไปก่อน ปากยังหวานซาบซ่านดีเหมือนเดิมแฮะ ติดแต่ไอ้แว่นกรอบดำของจียงเนี่ย ทำไมเมื่อกี้กรูไม่ถอดมันออกก่อนวะ!


“แค่กๆ....” เสียงไอของซึงรีทำให้จียงต้องเบิกตากว้างขึ้นอย่างตกใจ อย่าบอกนะว่า..................


ซึงฮยอนหันมามองเจ้าของเสียงไอ แล้วก็พบว่าเจ้าตัวเล็กมันไม่ได้หลับอย่างที่คิด แต่มันเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งหมด นั่นน่ะกวนอีก ยักคิ้วหลิ่วตาล้อเลียนเดี๋ยวปั๊ด!!


“โห....กับอีแค่กางเกงตัวเดียวพี่ชายผมต้องถูกแลกจูบอย่างงั้นด้วยหรอ.........พี่เทมป์เอาเปรียบเกินไปหรือเปล่า?” มันยังมีมากกว่านี้อีกที่นายไม่รู้น่ะซึงรี เหอะๆ


“นะ...นายเห็นหรอ” เสียงเล็กที่ดังอยู่ข้างๆผมเอ่ยถาม หน้าตาดูกังวลแล้วก็ตกใจมาก แต่ผมก็แค่รู้สึกว่าเรื่องมันธรรมดาอ่ะ


“แหะๆ...ไม่ได้ตั้งใจจะดูหรอกนะพี่ แต่ว่า............” ผมเห็นตั้งแต่ไอ้พี่เทมป์มันเอานิ้วไปสะกิดๆขาขาวๆของพี่แล้ว

“กรรมเวรของจียง...........”

สิ้นคำพูดของคนเสียจูบก็ไม่มีใครพูดอะไรอีก ซึงรีรู้ว่าพี่จียงอายก็เลยหันหน้าหนีให้เองดีกว่า เปิดเพลงฟังต่อไปหลังจากที่ Pause มันไว้ตั้งนาน บทสนทนาของคนทั้งคู่ยังทำให้เขายิ้มได้ทั้งๆเพลงที่กำลังฟังมันเศร้าซะจนเรียกน้ำตา แต่ตอนนี้ร้องไม่ออกเพราะมัวแต่กลั้นยิ้มอยู่น่ะสิ ดีแล้วๆที่เลือกมานั่งเบาะหลังสุด ฮ่าๆ

..........................
...................................



...................................................
คอนโดของ 5 หนุ่มบิ๊กแบง
.....................................................

“โอ๊ย...เหนื่อยเป็นบ้าเลย ผมขอไปงีบก่อนแล้วกันนะฮะ” ซึงรีหายเข้าไปในห้องนอน 1 คนแล้ว

“อ๊ะ...ผมขอตัวเหมือนกันคับ การบ้านยังไม่เสร็จเลย” แดซองก็หายเข้าไปในห้องแล้วอีก 1 คน

แต่....................................

“จียง.....นายช่วยคิดทีสิว่าท่อนร้องท่อนเนี้ยฉันควรจะใส่ลงไปแบบไหนดี” ไอ้ตัวมารนี่ยังอยู่

“ก็...........”

“เอาไว้ค่อยคุยทีหลังได้มั้ย...พอดีว่าจียงติดหนี้ฉันอยู่ว่ะ จำเป็นต้องเคลียร์ด่วน..........เดี๋ยวลูกหนี้หนี” ไอ้เทมป์บ้า...กรูไปติดเงินเมิงตอนไหนฟระ ตราหน้ากรูว่าลูกหนี้ได้ไง เจ็บปวดนะเว่ย คนอย่างควอน จียงกระเป๋าหนักพอ...ไม่เป็นลูกหนี้ใครแน่นอนโดยเฉพาะคนที่ค้างเงินค่าเสื้อโค๊ทที่ยืมกรูไปเดือนก่อนๆอย่างเมิงเนี่ย มีสิทธิเป็นเจ้าหนี้ใครด้วยหรอห๊ะ!!


“เมิงไปค้างเงินพี่เทมป์ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?” ไอ้นี่ก็ซื่อ....เอาสมองที่ไหนมาคิด คนอย่างกรูนี่จะค้างเงินใคร ปั๊ดเพิ่มดอกเบี้ยซะดีมั้ย ค่ารองเท้าที่เมิงยืมเนี่ย


“ค้างเมื่อไหร่ก็ช่างน่า...เรื่องของฉันสำคัญกว่า” อ้าว.......แล้วพูดแค่นั้นก็ลากไอ้จียงออกไปเลย ปล่อยกรูยืนเตี้ยคิดไม่ตกอยู่เนี่ยอ่ะนะ กรรมของดง ยองแบ จริงๆเว้ย!

พอลากคนขี้ดื้อเข้ามาในห้องได้โดยที่ทิ้งสายตาน่าสงสารของไอ้ยองแบไว้ที่เดิม อย่างไม่นึกอยากจะสนใจนักถ้าเทียบกับคนตัวเล็กที่ยืนเงียบสงบยอมให้ลากมาแต่โดยดีนี่แล้วล่ะนะ ผมมองกางเกงตัวนั้นที่ยังถูกสวมอยู่บนเรียวขาขาวสะอาด แต่นับต่อจากนี้มันจะไม่มีโอกาสได้ถูกสวมบนเรียวขางามนั่นอีกต่อไป เพราะ.................................


“อ๊ากกกกกกกกกก!!!!!!!!!!”


“ไอ้เทมป์...ไอ้บ้า....ไอ้ปัญญาอ่อน นี่แกจะหวงอะไรกันนักหนาวะเนี่ย” จียงวิ่งวนไปรอบๆห้องเพื่อหลบคนตัวสูงกว่าที่ยังคงตามไปทุกทิศทุกทางไม่ยอมเลิก ดักทางขวาหนีทางซ้ายมันก็ตามมาเก็บทุกทาง ควอน จียงจะเสร็จไอ้เทมป์มันจริงๆใช่มั้ยเนี่ย

“เลิกหนีซะทีเถอะน่า....ยอมรับซะว่ายังไงนายก็หนีฉันไม่พ้นหรอกจียง”

“ฉันไม่อยากทำตามข้อแม้ของนายนี่หว่า....”

“มันจะไปยากอะไร...นายเก่งอยู่แล้วแค่นี้จะต้องกลัวด้วยหรอ”

เก่งอยู่แล้ว....ไอ้บ้าฉันไม่เคยทำเรื่องอย่างนั้นก่อนเลยนะเว่ย หาว่าฉันเก่งหรอ ฟาดท้ายทอยมันสักป๊าบดีมั้ย เอาให้สลบลุกขึ้นมาสมองเสื่อมเลยก็ดีจะได้คิดอะไรไกลๆกว่านั้นบ้าง

“ถอยออกไปได้มั้ย.....เอ๊ะ!!” มือเล็กพยายามดันอกกว้างที่เบียดชิดเข้ามาให้ออกห่าง แต่ผลมันก็เท่าเดิมเผลอๆหนักกว่าเดิมอีก ตอนนี้ร่างทั้งร่างเลยโดนโอบไว้ทั้งตัวซะแล้ว


“นายเทมป์!!....พูดก็ฟังกันหน่อยได้มั้ยเล่า” น้ำเสียงเริ่มเหนื่อยหน่าย รำคาญ แต่คนอย่างเทมโปไม่สนอ่ะ บอกว่าจะเอาก็ต้องได้


“แล้วทีฉันห้ามนายไม่ให้ใส่กางเกงตัวนี้ทำไมไม่ฟังกันบ้างล่ะ” ไอ้กร๊วกกกก.....พูดเท่าไหร่ถึงจะเข้าใจว่านี่ใส่เพราะมันเป็นงาน (หรอ?) มันเป็นแนวของควอน จียง จะสงสัยอะไรนักหนาวะห๊ะ!!


“เฮ้อ.....................”


จุ๊บ!!


เสียงถอนหายใจแผ่วเบาของควอน จียงทำเอาเทมป์หยุดหายใจไปสักพัก.....อยู่ๆคนร่างเล็กกว่าก็เขย่งปลายเท้าขึ้นมาป้อนจูบหวานๆให้ถึงปาก เอาไงแน่เนี่ย??



โง่อยู่แล้วยิ่งทำให้โง่หนักเป็นกำลังสอง ตาคมกระพริบมองคนตัวเล็กกว่าที่ยืนปิดหน้าปิดตาอย่างเขินอาย มือเล็กทุบลงที่หน้าอกแกร่งอย่างแรงจนเทมป์ต้องเบิกตาอ้าปากค้างด้วยความจุกอย่างไม่ทันตั้งตัว


“สรุปยังไงก็จะเอาให้ได้ใช่มั้ย?”


เมื่อกี้จียงพูดว่าอะไรนะ!!........อะไรเอาให้ได้ พูดใหม่อีกทีซิ แมร่มใครมันเปิดเพลงแทรกเข้ามาในโสตประสาทวะ ทำนองคุ้นๆด้วย ท่อนนี้เหมือนเคยได้ยินใครมันพึมพำงึมงำตลอดเวลา นั่นไงพอมาถึงท่อนฮุคยิ่งคุ้นใหญ่เลย


โป๊ะเช๊ะ!!!.......................


ไอ้เตี้ย!!!!!!!!!!!!!!!!


“ไอ้เทมป์...นี่ฟังอยู่หรือเปล่า ถ้าไม่เอา....ก็ปล่อยสักทีอึดอัด ง่วงแล้วจะนอน” จียงดันแขนที่โอบรอบเอวบางไว้ออก แต่ไม่ทันจะพ้นรอบเอวก็กลับถูกรวบเข้าไปใหม่อีกครั้ง ชิดยิ่งกว่าเดิมอีก

“ยังนอนไม่ได้ข้อแม้ที่ตกลงกันไว้ นายต้องชดใช้มาก่อน” แมร่ม ความจำเป็นเลิศซะเถอะเรื่องโกงกินคนอื่นแบบนี้เนี่ย

“ขออาบน้ำก่อนได้มั้ย...มันเหม็น” โฮะ...จียงเว้ย ง่ายไปมั้ยวะเนี่ย ยอมแบบนี้มันง่ายไปมั้ย

ฟอดที่ 1 ตรงข้างแก้มซ้าย!!

ฟอดที่สองข้างแก้มขวา

ฟอดที่สามซอกคอ

ฟอดที่สี่......................................................

โป๊ก!!!!!!!!!!!!

“เจ็บ!!!” มือเล็กๆของจียงฟาดปะทะเข้ามาตรงกลางศีรษะของผมอย่างไม่ออมแรง ส่งผลให้เสียงที่ไม่คิดว่าจะดังก็ดังออกมาจนได้

“ต่อไปได้ตายแน่ถ้าขืนยังมั่วนิ่มอีก” นิ้วชี้เรียวสวย ยกขึ้นมาเจาะจงชี้ที่หน้าหล่อๆของผมอย่างคาดโทษ ยังไงก็กลัวไม่ลงว่ะคับ เพราะมันน่ารักเกินไปสำหรับ ชเว ซึงฮยอนน่ะสิ

“มั่วนิ่มตรงไหน...ไม่ได้มั่วเลย นายน่ะนิ่มไปทั้งตัวต่างหาก จับตรงนี้ก็นิ่ม” มือหนาไล้แผ่วเบาไปที่แก้มขาวใส

“ตรงนี้อีก” รู้สึกชักจะลามไปใหญ่ อืม แต่แค่แผ่นหลังยังทนได้

“ตรงนี้ก็ใช่แฮะ” ไอ้เทมโปมันชักจะต่ำไปแล้วมั้งน่ะ

“ตรงนี้...............”

“ถ้าขืนมาจับล่ะก็...ฉันทะลวงไส้นายแน่” ผล็อย~....มือหนาคลายออกอย่างทันท่วงที

ไม่เข้าใจว่ะคับบอกว่ายอม....แต่จับตรงนั้นก็ไม่ได้ตรงนี้ก็ไม่ได้ แล้วแบบนี้จะให้ทำยังไงวะคับ นั่งมองนอนมองจนเสร็จรึไง ลองคนอย่างจียงจะดื้อด้วยแล้ว ผมก็คงทำอะไรไม่ได้ นอกจากเดินคอตกไปนั่งบนเตียงพร้อมกับบ่นงึมงำๆตามประสา

“คิดว่าน่ารักมากมั้ยทำตัวแบบนั้นน่ะ” จียงก็ยังแขวะผมเหมือนอย่างทุกที น่ารักไม่น่ารักผมไม่สนแน่ๆอ่ะ สนแต่ว่านายจะทำยังไงต่อไป จะเดินเข้ามาหาหรือจะเดินหนีเท่านั้นแหละ

“ซึงฮยอน.......” ครั้งที่ 1 มันเมินหน้าหนีไปทางซ้าย พร้อมกับที่ผมเริ่มถอดหมวกสีดำรูปดาวออก

“ชเว ซึงฮยอน” ครั้งที่ 2 มันเมินหน้าหนีไปทางขวา พร้อมกับที่ผมถอดแว่นตากรอบดำ

“ที.โอ.พี” ครั้งที่ 3 มันเริ่มนอนแผ่ลงไปบนเตียง พร้อมกับที่ผมถอดเสื้อกั๊กสีดำทิ้ง

“เทมโป....” ครั้งที่ 4 ผมเริ่มเลื้อยตามไปง้อมัน

“เทมป์” ครั้งที่ 5…………………


“ชิบ!!!!”

ร่างเล็กๆถูกพลิกจากข้างบนเป็นข้างล่าง....ไวเหมือนโกหก ตอนนี้เทมป์มันนอนคร่อมผมอยู่ เสียเชิงให้มันอีกแล้วใช่มั้ย อ๊ากกกก!! โง่ที่สุดจียง ไม่น่าเลือกมาง้อมันเลยให้ตาย

“แผนของนายใช่มั้ย?” เป็นคำถามที่น่ารักมากเลยว่ามั้ยคับ คิดว่าผมควรจะตอบออกไปยังไงดีล่ะ
“ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนี้เลยนะ” เสียงเล็กๆนั่นยังต่อว่าผมต่อไปในขณะที่ฝ่ามือของผมเริ่มเลื้อยต่ำลงไปยังโคนขาขาวที่โผล่ออกมาให้เห็นน้อยนิดจากรอยขาดของกางเกงยีนส์สีซีด

“อ้ะ!!..............” ใบหน้าขาวแดงระเรื่อเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสของข้อนิ้วเย็นๆที่ทาบกับผิวขาของตัวเอง ใบหน้าคมก้มต่ำลงมาหาหมายจะสัมผัสริมฝีปากนุ่มแต่คนที่อยู่ใต้ร่างกับเบนหน้าหนีองศานั้น จะให้พูดมั้ยว่าเขินแค่ไหน ไม่เคยบอกเลยใช่มั้ยว่าเทมโปเวลาที่หล่อไกลๆก็ทรมานจะแย่แล้ว แต่นี่ระยะไม่ถึงคืบอ่ะใครมันจะไม่เขินไหว

“อื้อ!!................” พอจียงหันหน้าหนีมีหรือคนอย่างเทมโปจะปล่อยให้เป็นอย่างนั้น เอียงไปทางไหนริมฝีปากก็ตามไปจนได้นั่นแหละ สุดท้ายก็หนีไม่พ้นจูบร้อนๆของคนตัวสูงอยู่ดี

“คนเอาแต่ใจ....” ผมอยากบอกว่าผมเอาแต่ใจอย่างที่สุดด้วย

“อ่ะ...........อื้อ.............!!” เสียงเล็กว่าได้ไม่ทันไรก็ถูกประกบปิดปากไปอีกครั้ง ร้อนเข้าจนเรียวแขนขาวต้องโอบรอบคอเจ้าของจูบเอาไว้

ต้องยอมจนได้สิน่า...

ริมฝีปากละออกจากกัน...เทมโปก็ไล้สัมผัสลงมาต่อที่ซอกคอขาวอย่างไม่ยอมให้มันน้อยหน้า แต้มจูบพร้อมกับขบเม้มให้เป็นรอยแดงระเรื่อขึ้น เรียกเสียงครางหวานๆของจียงให้ดังลอดออกมาจากริมฝีปากที่กำลังเผยอหอบหายใจอย่างหนักหน่วง มาถึงขนาดนี้แล้วจียงก็ยากที่จะรั้งตัวเองต่อไป ใช่ว่าไม่เคยโดนจูบ ใช่ว่าไม่เคยถูกกอดแบบนี้ แต่ความรู้สึกที่ถูกกระทำแต่ละครั้งมันไม่เหมือนกันจริงๆ

“ซึง.......ซึงฮย...อ....น....” เสียงเรียกชื่อจริงที่ผมไม่ได้ยินมานาน มาถึงตอนนี้ผมรู้สึกวาบไปทั้งร่างเลยให้ตาย เสียงขาดห้วงจากการกระทำที่ผมกำลังสร้างขึ้น....เล้าโลมหนักขึ้นเรื่อยๆตามอารมณ์ความรู้สึก เสียงของจียงทุกคนรู้ดีใช่มั้ยว่ามันไพเราะขนาดไหน ผมอยากอัดเสียงเอาไว้ให้ฟังจังเลย

“เรียกมักเน่ทำไม.....” ผมแค่แกล้งแหย่เล่น เพราะชื่อของผมกับเจ้าน้องเล็กมันดันมาเหมือนกัน บางทีกำลังรู้สึกดีๆพอเรียกซึงฮยอนทีไรมันก็ขัดใจขึ้นมาจนได้ เหมือนมันแฝงไปได้ทั้งสองคน ผมหรือมักเน่ ตอนนี้ก็เลยขอแกล้งหน่อยแล้วกันนะจียง ผมอยากดูปฏิกิริยาของเขาว่าถ้าผมแหย่ถึงเจ้าน้องเล็ก เขาจะทำหน้าแบบไหน


“ชิท!!....สาบานเลยว่าถ้าเป็นมักเน่ฉันคงไม่มานอนหอบหายใจแบบนี้หรอก” ควอน จียงเป็นคนพูดตรงๆ แล้วก็พูดความจริงด้วยเพราะถ้าเป็นกรณีของผมและซึงรีแล้ว ผมควรจะเป็นฝ่ายรุกไม่ใช่ฝ่ายรับ มั่นใจในความเท่ แมนของตัวเองที่สุด!!

“ฮ่าๆ....งั้นก็หมายถึงฉันใช่มั้ย” รู้คำตอบอยู่แล้วไง บอกแล้วว่าแค่แกล้งแหย่เล่น ผมชอบเวลาที่เขาจิกสายตาใส่ชะมัดเลย แฟนคลับบอกว่ากลัวลีดเดอร์ แต่สำหรับผมสายตาแบบนั้นน่ะดึงดูดผมมากเลยนะ ดูหยิ่งๆท้าทายดีและสุดท้ายผมกับเขาก็เป็นแบบที่ทุกคนรู้กันนี่แหละคับ

“.................” หน้าแดงใหญ่แล้วจียง

“รักฉันใช่หรือเปล่า...พูดให้ฟังหน่อยสิ นายไม่ได้พูดมันนานแล้วนะ” ขอกำลังใจหน่อยเถอะ เอาให้ชื่นใจสักที

“รักสิ.....” ไม่มีใครมีความสุขได้เท่าเทมโปอีกแล้วคับ...............ผมรู้สึกได้ว่าตัวเองยิ้มหน้าบานเลยทีนี้

“รักซึงฮยอน.....รักมาก อี ซึงฮยอน น่ะน่ารักที่สุดเลย”



จึ้ก!!......




ถึงทีของควอน จียงเอาคืนบ้างแล้ว อยากแกล้งกันดีนักใช่มั้ย!

“พูดใหม่อีกทีซิ....ซึงฮยอนคนไหน” ฝ่ามือร้อนค่อยๆลูบรั้งชายเสื้อยืดสีดำขึ้นพร้อมกับเสียงร้องตกใจของจียงที่มัวแต่เผลอสะใจที่ได้เอาคืน หารู้ไม่ว่าเทมโปก็มีวิธีตลบหลังเหมือนกัน ร้ายกาจกันทั้งคู่

“อี....อ๊า.....อี ซึง....ฮยอน...อ้ะ!!” ถ้าเจ้ามักเน่ได้ยินมันคงสะใจน่าดูที่ชื่อของมันได้มีส่วนร่วมในอารมณ์วาบหวามครั้งนี้ แต่สำหรับผมไม่เลยสักนิด

“จียง.......” น้ำเสียงเข้มดุ บอกให้จียงรู้ตัวว่าไอ้คนร่างใหญ่มันชักจะเอาจริงแล้ว

“เทมป์......อื้อ อย่า......อ๊ะ!!!” ไม่ทันแล้วจียง.....ไม่ทันมันแล้ว

เสื้อยืดสีดำถูกรั้งถอดออกจนเหลือแค่อกเปลือยเปล่า เป็นผลให้ริมฝีปากได้ครอบครองยอดอกเม็ดเล็กทั้งสองข้างอย่างได้ใจ

การเอาคืนของจียงกลับกลายเป็นการปลุกอารมณ์ดิบของเทมป์ไปซะอย่างงั้น ตอนนี้เจ้าตัวพูดและห้ามอะไรไม่ได้เลย เพราะทุกคำที่เปล่งออกมามันกลายเป็นเสียงครางหวานๆตอบรับสัมผัสคนตัวสูงไปเท่านั้น คิดผิดแล้วที่จะเอาคืนคนอย่าง ชเว ซึงฮยอนน่ะ

“ฮ๊าาา~” เสียงครางกระเส่าดังขึ้นอีกเป็นระลอก แผ่นอกเปลือยขาวแอ่นสะท้านรับริมฝีปากที่ทาบไปทั่วจนขึ้นสีระเรื่อเต็มทั้งแผ่นอก มือหนายังคงเกลี่ยข้อนิ้วหยอกเล่นที่รอยขาดของกางเกงเรื่อยๆ จนเคลื่อนมาหยุดที่รอยบนสุดของกางเกงใกล้โคนขาขาว เรียกเสียงหอบหายใจถี่ดังขึ้นอีก


“รอยนี้ใช่มั้ยที่ไปกรีดมาเพิ่ม....อยากให้ใครเห็นนักรึไง....หือ?” ผมไม่ได้ตั้งใจจะดุนะ แค่ไม่พอใจเฉยๆ แต่จียงกลับสะดุดลมหายใจไปเฮือกนึง เดือดร้อนให้ผมต้องเพิ่มอากาศให้ด้วยริมฝีปากร้อนอีกที จนแทบจะสำลักออกมาเพราะไม่ทันตั้งตัว

“ละ...เลิกแกล้งสักที....อื้อออ!~” เสียงหอบครางสั่นพร่าขนาดนั้นยังอยากจะพูดอีกนะ

“อยะ...อย่าเพิ่ง...เทมป์” เสียงหอบขาดห้วงร้องประท้วงเมื่อฝ่ามือละออกจากรอยขาดของกางเกง เปลี่ยนมาปลดเข็มขัดเส้นสีเหลืองสะดุดตานี่แทน ร้องห้ามไปก็เท่านั้นล่ะน่า มาถึงขนาดนี้แล้วใครมันจะฟัง สุดท้ายกางเกงเจ้าปัญหาก็ถูกถอดออกให้เห็นเรียวขาสวยงามจนได้


“ไหนทำตามที่ตกลงกันไว้ซิ” ผมเห็นสีหน้าตกใจของจียงแล้ว อดอยากจะจูบขึ้นมาไม่ได้ น่ารักซะจริงๆนะ

“ไม่เอา....อื้อ......ขอ.....ร้อง”

“อ้ะ....บอกว่าไม่เอาไง....อื้ออออ” ร่างเล็กกว่าถูกจับขึ้นมานั่งคร่อมร่างสูงเอาไว้ทั้งตัว มือเล็กยันอกแกร่งไว้ทรงตัวให้อยู่ก่อนที่จะล้มลงไปเพราะไม่มีแรงจะต้าน จียงทำหน้างอนๆใส่ ก่อนจะหลบสายตาคมคู่นั้นที่มองมาพร้อมจะหลอมละลายเขาได้ทั้งตัว

บ้าสิ......ควอน จียง ทำไมนายต้องรู้สึกอะไรแบบนี้ด้วยนะ

..........................
......................................
.....................................................

“อ่ะ....อ่า......เทมป์ อื้ออออ!!!!” เป็นเวลานานเท่าไหร่ไม่รู้เหมือนกันที่จียงยังคงขยับร่างอยู่บนตัวของเทมป์อยู่แบบนี้ นานซะจนเริ่มรู้สึกคุ้นชินซะได้ จากที่พยายามจะต่อต้านแท้ๆ น่าอายชะมัดเลย

“อือ.......อาาาา........จียง” เห็นมั้ยผมบอกแล้วว่าไม่มีอะไรเกินความสามารถของคนที่ชื่อ ควอน จียงหรอก

เสียงทุ้มครางประสานกับเสียงหวานเล็กๆดังก้องไปทั่วทั้งห้อง จะมีคนได้ยินมั้ยตอนนี้ไม่มานึกระแวดระวังอะไรแล้ว

Jiyong On Top มันน่าสนใจมากกว่าเยอะ!!

ไม่คิดไม่ฝันว่าจะต้องมาทำอะไรที่น่าอับอายแบบนี้เลยควอน จียง ให้ไปแต่งเป็นผู้หญิงยังจะง่ายกว่าอีก ไม่อยากให้ใครรับรู้เลยว่าตอนนี้จียงทำอะไรอยู่ อ่อกกกกกกกก!!!


“อ๊าาาาา!!!!!!!” ขยับเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกับเสียงครางของคนทั้งคู่ ร่างเปลือยเปล่าชื้นเหงื่อไปทั่วทั้งตัว แหงนหน้าเชิดขึ้นเมื่อได้ปลดปล่อยทุกอย่างออกมาทั้งหมดพร้อมกับที่ใครอีกคนก็ปลดปล่อยเข้ามาในร่างกายของตนเช่นกัน


ควอน จียงหมดแรงแล้วจริงๆงานนี้ คุ้มมั้ยกับกางเกงตัวนั้นน่ะ



“เห็นมั้ย...บอกแล้วว่านายทำได้” ผมประคับประคองร่างอ่อนแรงนั้นนอนลงกับที่นอนนุ่มหลังจากที่ปล่อยให้จียงทำตามใจมามากแล้ว แค่นี้ก็พอแล้วมั้ง ผมไม่ใช่คนโลภมากซะหน่อย แต่ขอจูบหวานๆอีกสักทีแล้วกัน


“อื้อ!!....ฮ่าาาา~” มือเล็กทุบเข้าที่อกของผมไม่แรงนักแต่ก็ทำให้ผมเลิกเก็บจูบหวานๆนั้นจนได้

“พอได้แล้ว...นี่ฉันเสียเปรียบนายอยู่นะ”

“อยากได้เปรียบอีกก็ไม่บอก เอาสิ!” ความหมายกำกวมนั้นผมว่าจียงคงรู้ดี เพราะตอนนี้มือเล็กหันไปคว้าเอาหมอนใบใหญ่ที่วางอยู่ข้างๆขึ้นมาฟาดผมซะไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวเอาแรงมาจากไหนอีก

“พูดมาก!!~” แล้วไงอ่ะ พูดมากแล้วได้มาก...........ก็อยากนี่นา

“ไม่กวนแล้วก็ได้ค้าบบบ....ขอกกอดหน่อยสิ” แล้วที่ทำอยู่ไม่เรียกว่ากอดรึไงไอ้บ้านี่!! พูดอยู่นั่นน่ะเขินนะเว่ย

“ต่อไปนี้จะใส่อีกมั้ยกางเกงแบบนั้นน่ะ” ใบหน้าที่ห่างกันแค่ลมหายใจกั้น ทำเอาผมหน้าแดงขึ้นมาได้อีก แต่คำถามท้าทายแบบนั้น ผมชอบนะก็รู้ไม่ใช่รึไงว่า ควอน จียงเป็นคนแบบไหน

“ไม่ใส่แล้ว.......” น่ารักมากคำตอบเป็นที่น่าพอใจอย่างนี้ต้องจูบให้รางวัลอีกสักที

“แต่จะใส่ขาสั้นแทนดีมั้ย?” จูบที่กำลังจะส่งถึงปากช่างเอื้อนเอ่ยนั้น เป็นต้องหยุดชะงักลงไปในทันที ผมขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างสงสัย คิดจะเล่นซนอะไรอีก

“หมายความว่ายังไง?” ผมเห็นแววตาซุกซนเป็นประกายแบบนั้นแล้วชักอยากจะลงโทษล่วงหน้าไปเลยสักหลายๆทีเผื่อความซนของเขาจะลดลงบ้าง

จียงดื้อเท่าไหร่ ชเว ซึงฮยอนก็ต้องตามเก็บให้ได้มากเท่านั้นสินะ



“ไลฟ์ครั้งหน้าจะใส่ขาสั้นแทนแล้วกันเนอะ จะได้ไม่ต้องกรีดให้เห็นขาอ่อนอีกแล้วไง” พูดเหมือนจะเอาใจผมเพราะกลัวจะโดนอย่างวันนี้อีก แต่ไหงน้ำเสียงกับแววตามันไม่สื่อถึงว่าเข็ดเลยสักนิดล่ะจียง

“ก็ลองดูสิ ถ้าทำอะไรอย่างนั้นอีกฉันไม่ปล่อยให้ผ่านไปแค่ชั่วโมงเดียวแน่ๆ ระวังให้ดี” ผมได้ยินเสียงหัวเราะชอบอกชอบใจแบบนั้นแล้วชักคึกซะแล้วสิ กินอีกสักรอบดีมั้ย


ติ๊ดๆ



“ใครส่งเมสเซจมานะ?” จียงหยิบโทรศัพท์ที่นอนคว้างอยู่หัวเตียงขึ้นมากดอ่าน ไม่ได้นึกสนใจคนที่กำลังสูดกลิ่นหอมที่ซอกคออยู่เลย



- เบาๆหน่อยได้มั้ยรบกวนสมาธิ คนกำลังฝึกร้องเพลงอยู่ (ยองเบ)
- ผมก็กำลังทำการบ้าน (แดซอง)
- ผมหลับไม่ลงเลยนะเนี่ยรู้มั้ย?” (ซึงรี)


ตาเรียวเล็กแทบถลน ไอ้พวกนั้นได้ยินหมดเลยหรอเนี่ย?






“ม่ายยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!”




The End



..................

จบได้น่าตายมากกูชิน ไม่รู้แหละหนีละ จะไปต่อเรื่องอื่นๆบ้าง
55++ (เลวได้อีก)