[Fic] Hot Issue (Ch.2) [Temp*GD]
posted on 13 May 2008 22:02 by bojae-shinki
คำเตือน : ฟิคชั่นในบลอคนี้เป็นฟิคเกี่ยวกับชายรักชาย
ใครรับไม่ได้ กรุณาปิดลงไปด้วยนะคับ
...........
.....................
Title: Hot Issue
Chapter: 2
Author: Shin-Dragon
Paring: Tempo*G-dragon
Genre: Romantic
Rate: PG-13 - NC-17
“อือ...เทมป์....ฮ่า~” เสียงครางหวานดังลอดออกจากริมฝีปากบางอิ่มตึงเพราะแรงกดจูบ บ่อยครั้งที่ร่างสูงปรนเปรอให้อย่างสุขสม ร่างเปลือยเปล่าแอ่นสะท้านรับสัมผัสเมื่อริมฝีปากลื่นจูบสัมผัสไปทั่วร่าง
“อะ....อืออออ......อึ้ก!!!” เทมโปไล้ริมฝีปากลงไปถึงหน้าท้องแบนราบ ใช้ลิ้นวนหยอกล้อเล่น เมื่อเห็นจียงครางออกมาไม่ขาดปากก็ยิ่งอยากแกล้งให้เสียงนั้นครางกระเส่ามากขึ้นไปอีก
จียงใช้หลังมือปิดกั้นเสียงครางไว้เมื่อรู้ว่าเทมโปจงใจจะแกล้ง ใช้ฟันคมขาวกัดลงบนหลังมืออย่างไม่รู้สึกเจ็บ เพราะความรู้สึกแปลบปลาบทั่วช่องท้องกำลังจะทำให้ทะลักออกมาอยู่แล้ว
“อยะ.....อย่าแกล้งฉัน.......อื้อ....ไอ้!” ไม่ทันจะได้พ่นคำด่าก็ถูกฝ่ามือร้อนกอบกุมเข้าที่ส่วนอ่อนไหวใต้ท้องน้อยซะก่อน จียงหน้าร้อนผะผ่าวขึ้นด้วยความรู้สึกมากมาย ถูกแกล้งกี่ครั้งก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเทมโปก็รู้วิธีที่จะเอาชนะอยู่ได้ตลอดเหมือนกัน
จียงจะเป็นผู้แพ้ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกันบนเตียง
“พูดไม่เพราะอีกแล้ว...ทำไมชอบพูดนักนะไอ้คำพวกนั้นน่ะ บอกแล้วใช่มั้ย?” ท้ายประโยคเน้นน้ำเสียงให้ฟังดูน่าขนลุก เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเต็มไปด้วยอารมณ์ร้อนแผดเผาซะจนจียงต้องเม้มริมฝีปากหนักเข้าจนแทบจะปริแตก เทมโปกดฝ่ามือบีบเค้นให้ตามจังหวะ เหมือนจะเป็นการลงโทษมั้ง เขาเองก็ไม่เข้าใจแต่ก็ค้านออกมาเป็นคำพูดไม่ได้เพราะการกระทำนั้นมันรั้นแต่จะเรียกเสียงครางออกมาให้อีกคนได้กดยิ้มอย่างผู้ชนะมากกว่า
“ขอ....ขอร้อง......ฮื้ออออ” จียงยังคงเอ่ยเสียงสั่นขอ อยากปลดปล่อยสักที ทรมานซะจนเหงื่อที่แผ่นหลังเสียดสีไปกับผ้าปูที่นอนจนจะแห้งไปหมดแล้ว
“อยากได้อะไร.....หือ?” พูดด้วยรอยยิ้มกริ่มอย่างได้ใจ รู้อะไรมั้ยครับ เวลาที่จียงร้องขออะไรแบบนี้น่ะน่ารักมากๆเลยล่ะ แฟนคลับของจียงคงจะนึกเกลียดผมน่าดูถ้ารู้ว่าผมแกล้งอะไรเขาไปบ้างเวลาอยู่ด้วยกันบนเตียงแบบนี้ แต่ผมบอกไว้เลยนะว่าเขาน่ารักแล้วก็น่าเอ็นดูมากๆ อย่างเวลาที่ร้องขอแบบนี้ ปากอิ่มตึงที่ผมจูบเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอน่ะ เผยอขึ้นพูดเสียงเบาหวิว ดวงตาหวานเยิ้มเชื่อมมองที่ผม ใบหน้าขาวสะอาดแสดงสีหน้าต้องการน่ะ ทำเอาผมแทบจะหยุดหายใจได้เลยทีเดียว แล้วแบบนี้ผมจะรักใครได้อีกล่ะครับ
ใครว่าผมดูซื่อบื้อน่ะ....คิดผิดคิดใหม่ก็ยังไม่สายนะครับ!
“เทมป์..........ฉัน...อือ....อึดอัด....อ่าาา ช่วย.....ช่วยที” แต่ข้อเสียมันก็อยู่ตรงนี้แหละ เพราะคนอย่างเทมโปใจแข็งกับคนน่ารักอย่างจียงได้ไม่นานนักหรอก................
ส่วนอ่อนไหวเริ่มแข็งตึงเพราะฝ่ามือของเทมโปที่เน้นจังหวะรูดขึ้นรูดลง เร็วบ้างช้าบ้างนานเข้าจนร่างบางเริ่มปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาปริ่มปากทาง และจนท้ายที่สุดก็ล้นทะลักออกมาเต็มฝ่ามือของเทมโปพร้อมกับเสียงหอบคราง
“ฮ่าาาา~ เทมป์....อื้ออออ...........อ๊าาาา!!”
ต่อด้วยการถูกรั้งเรียวขาขาวทั้งสองข้างออกจากกัน อย่างไม่ทันได้หยุดหอบหายใจ บทรักบทต่อไปก็เริ่มจะบรรเลงขึ้นอีกครั้ง เมื่อเทมโปจงใจกดนิ้วเข้าไปในช่องทางหวานสีระเรื่อ นิ้วเรียวไล้เล่นที่ปากทางเรียกเสียงครางที่เงียบลงไปได้ไม่นานให้ดังขึ้นมาปลุกอารมณ์อีกครั้ง ก่อนจะกดนิ้วที่หนึ่งเข้าไปพร้อมกับเสียงครางกระเส่าของตัวเอง เมื่อสัมผัสได้กับความอุ่นร้อนภายในตัวของจียง ช่องทางหวานตอดรัดนิ้วเรียวขาวนั่นอย่างพอใจ มือเล็กจิกเกร็งที่ผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ กดเสียงครางไม่ให้ดังลอดออกไปให้คนที่ยังไม่หลับไม่นอนข้างนอกได้ยิน
เขาได้ยินเสียงการ์ตูนโดเรม่อนของแดซองดังมากจนนึกแปลกใจว่าทำไมถึงต้องเปิดเสียงทีวีดังขนาดนั้น แต่ก็ต้องกลับมาคิดเรื่องตัวเองว่าถึงอย่างนั้นแล้วก็อย่าได้เผลอปล่อยให้มันดังลอดออกไปได้เด็ดขาด เพราะเขาไม่อยากจะถูกน้องๆล้อให้ได้อายจนไม่เป็นอันทำอะไรทั้งวันแบบนั้นอีกแล้ว ส่วนแทยังไอ้เพื่อนที่ไม่รู้จะรักมันแบบไหนดีนั่น......เล่นมาส่งให้ถึงห้องแบบนี้ซาบซึ้งในน้ำใจเหลือเกิน เดี๋ยวได้ตายด้วยน้ำมือคนอย่าง ควอนจียง คอยดูเถอะ รับรองว่านายจะได้ตายอย่างสมศักดิ์ศรีแน่นอน..................ดงยองแบ
การกระทำของเทมโปเรียกสติของจียงให้กลับมาอีกครั้ง เมื่อถูกกดนิ้วเพิ่มเข้าไปเป็นสามนิ้ว เทมโปกดครูดไปกับผนังอ่อนด้านใน สร้างความรู้สึกให้จียงต้องการมากขึ้นไปอีกอย่างไม่รู้ตัว
“อ่าาาา......อื้อ อยะ...เทมป์ มันเจ็บนะ!” ฟังเหมือนคนถูกกระทำจะด่าแต่น้ำเสียงที่ออกมากลับจับได้ว่ามันอ่อนหวานปนเสียงครางแบบนั้น น่ารักที่สุด!
“ตั้งหลายครั้งแล้วยังไม่ชินอีกรึไง” ไอ้หน้าด้านขอแอบด่าอีกสักที พูดมาได้ยังไงคำน่าอายๆแบบนี้ ใครมันจะไปชินกันเล่า! เจ็บก็เจ็บสิ........จะให้มาชินกับเรื่องแบบนี้ มันควรหรอ!!
“ไม่!....อื้อ อย่ามาพูดนะ...........ฉันเจ็บนะเว่ย!” หลุดคำพูดไม่เพราะออกมาอีกแล้ว ทุกครั้งที่โมโหก็มักจะเป็นแบบนี้ ก็ใครใช้ให้ทำแบบนั้นเล่า....มันเจ็บนี่หว่า
“อย่าโวยวายสิ......ทำเหมือนมันเป็นครั้งแรกไปได้” ยัง......ยังจะพูดอีก ผมใช้สองขานี่ยันสักโครมได้มั้ยครับ อาจจะขัดกับการกระทำที่กำลังวาบหวามตรงนี้ไปสักหน่อย แต่ผมชักจะทนคำพูดของเทมโปมันไม่ได้แล้ว
ถ้าไม่ติดว่ามันต้องใช้หน้าหล่อๆทำมาหากินในวงต่อไปแล้วล่ะก็ ผมไม่จะลังเลสักนิดเลย อยากนวดหน้าด้วยฝ่าเท้าให้มันสักที.......ใครไม่มาโดนอยากควอนจียงไม่รู้หรอก................
ฮึ้ย!!........โมโหมันมากพอๆกับที่รักมันเลยจริงๆให้ตาย ถึงได้แค่กระฟัดกระเฟียดอยู่คนเดียวแบบนี้น่ะแหละ น่าเจ็บใจนัก
“อ้ะ!!........อื้ออออออออออออ” หลังจากที่ถูกเปิดทางเรียบร้อยแล้วเทมโปก็ขี้เกียจจะมาต่อล้อต่อเถียงด้วย ส่วนความเป็นชายของเขาที่ถูกสะสมมาตั้งแต่แรกค่อยๆกดเข้าไปในช่องทางหวานนั้นเบาๆ แต่เพราะมันคงจะมากเกินไปจนจียงกลั้นเสียงครางไว้ไม่อยู่ ส่วนนั้นของเทมโปกดเข้าไปจนสุดแล้วปล่อยทิ้งไว้ให้จียงหอบหายใจผ่อนคลายสักพัก แล้วจึงเริ่มเคลื่อนไหวเข้าออกอย่างช้าๆ แล้วค่อยเร่งจังหวะ เรียกเสียงครางกระเส่าดังประสานขึ้นพร้อมกันท่ามกลางเสียงของโนบิตะกับไจแอนท์ที่ดังอยู่ภายในห้องนั่งเล่น
ไอ้แดซอง....ไอ้น้องไม่รักดี ดูโดเรม่อนไม่รู้จักเวล่ำเวลา แม่งเล่นเปิดโดเรม่อนกลบเสียงครางจียงเลยนะเว่ย กรูอยากได้ยินเสียงจีดีไม่ใช่เสียงไอ้ไจแอนท์.....เดี๊ยะมีเคลียร์!
หลังจากที่ขมวดคิ้วหัวเสียกับเสียงการ์ตูนเรื่องโปรดของแดซองแล้ว ก็หันกลับมาสนใจเจ้าของเสียงครางกระเส่าที่นอนสั่นเหมือนลูกนกตัวน้อยเพิ่งเกิดใหม่อีกครั้ง เทมโปอดที่จะแกล้งจียงไม่ได้ทุกครั้งที่เคลื่อนไหว แรงกระแทกกระทั้นที่ถูกเร่งหนักขึ้น ทำให้คนใต้ร่างต้องร้องเสียงครางหนัก มือเล็กที่เปลี่ยนมาโอบรอบคอเทมโปไว้ เลื่อนไปจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างซะจนเป็นรอยแดงยาวนับไม่ถ้วน พอถึงจุดสุดท้ายของจังหวะเทมป์กระแทกเข้าไปให้ลึกที่สุด ร่างเล็กกระตุกแอ่นสะโพกขึ้นรับจังหวะครั้งสุดท้าย ก่อนที่เสียงครางจะดังก้องออกมาพร้อมๆกับที่เทมโปปลดปล่อยความต้องการเข้าไปในตัวของจียงจนหมด
ร่างสูงถอนตัวออกมานอนกอดคนตัวนิ่มอยู่ข้างๆ ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัวก็ถูกมือเล็กระรัวทุบลงที่ไหล่หนาไม่ยอมหยุด ใบหน้าขาวแดงสุกไปทั่วทั้งหน้าจนคนมองนึกได้ใจทั้งๆที่ถูกประทุษร้ายอยู่ เสียงหัวเราะดังขึ้นจากร่างสูงทันทีเมื่อเจ้าของมือเล็กถูกรั้งมือกดเข้ากับอกกว้าง
“ขี้แกล้ง......นายแกล้งฉัน...ไอ้เทมโป นายมัน!” เสียงเล็กต่อว่าอย่างโมโหเมื่อถูกแกล้งอยู่บ่อยครั้ง ตาเรียวเล็กมองจิกอย่างหมั่นไส้ ครั้งไหนก็ครั้งนั้นเลยนะ รู้ว่ามันทรมานก็ยังจะหาเรื่องแกล้งกันอยู่ได้
แล้วยังจะมีหน้ามาหัวเราะอีกหรอ.... อย่านึกว่าหล่อแล้วจิกตาหื่นๆใส่จียงจะกลัวนะ เอาชนะด้วยการกระทำไม่ได้ก็ใช้ปากนี่แหละ
“คราวก่อนที่ด่าฉันว่า ไอ้เทมป์....ไอ้คนนิสัยไม่ดี ไอ้คนโรคจิต น่ะ ยังไม่พออีกหรอ อยากให้ฉันเป็นยังไงอีกล่ะ!” คนพูดทำหน้าสีหน้าจริงจังเกินไปหรือเปล่าก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าตอนนี้จียงเริ่มน้ำตาคลอแล้วเพราะถูกดุด้วยแววตาร้ายๆแบบนั้น ไหนจะเสียงตะวาดใส่อารมณ์นั่นอีก
ก็คนมันโมโหนี่ชอบแกล้งกันนัก พอจะทุบจะตีให้หายโมโหเข้าหน่อยก็มากดมาจับมือกันไว้แบบนี้ พอจะด่าพอจะว่าให้หายเคืองก็ยังมาดุกันอีก แล้วฉันจะโต้ตอบนายได้ยังไงบ้าง หรือต้องนอนหอบครางให้นายทำจนกว่าจะพอใจอย่างเดียวงั้นใช่มั้ย
“ฮึก!........” อ่ะ...น่ารัก!! เวลาสะอื้นหรือเบะปากจะงอแง จียงน่ารักมากๆเลยครับ น่าโอ๋ปลอบใจที่สุดเลย สงสัยผมจะโรคจิตอย่างที่เขาเคยว่าจริงๆน่ะแหละ
“เฮ้ย!!ไม่เอาน่า.....แค่แกล้งดุนิดหน่อยเอง อย่าขี้แยนักสิ” ว่าแล้วก็ใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาให้ทั้งสองข้างแก้มพร้อมกับใช้ริมฝีปากกดจูบลงที่ดวงตาทั้งสองข้างอย่างอ่อนโยน
“อย่ามาว่านะ...ฉันเป็นลีดเดอร์ BIGBANG ไม่ได้ขี้แยสักหน่อย” เกี่ยวกันตรงไหน!? เป็นลีดเดอร์บิ๊กแบงนี่ขี้แยไม่ได้หรอครับเทมโปไม่เข้าใจ ก็เห็นๆอยู่ว่าร้องไห้น่ะ เฮ้อ.......เหมือนเด็กเลยจริงๆ
“ครับผม......” ตอบรับอย่างเอาใจ มือหนาลูบที่ศีรษะชื้นเหงื่อ พลางปัดไรผมที่ติดข้างแก้มออกให้ จียงก็นิ่งให้ทำแต่โดยดีจะเพราะอะไรถ้าไม่ใช่เพราะชอบการกระทำที่อ่อนโยนแบบนี้
“นี่......” เสียงหวานเรียกเบาๆ เทมโปเลยต้องเลิกคิ้วขึ้นมอง
ดูเอาเถอะกะอีแค่เลิกคิ้วขึ้นแค่เนี้ย มันยังหล่อเลย หล่อทุกการกระทำจริงๆ หล่อจนผมอดคิดไม่ได้ว่าไม่ยุติธรรมเลยที่ผมเองก็เกิดมาเป็นผู้ชายเหมือนกันแท้ๆ แต่ทำไมผมถึงไม่หล่อ ไม่เท่ ไม่มีหุ่นที่เพอร์เฟคเหมือนเทมโปมันบ้าง มีแต่คนชมว่าผมน่ารักบ้างล่ะ ตัวเล็กเหมือนผู้หญิงบ้างล่ะ แล้วก็ทุกครั้งที่มีคอนเสิร์ตหรือต้องเล่นละครกันในวงผมก็มักจะถูกเลือกให้แต่งเป็นผู้หญิงอยู่ตลอดเลย.....มันน่าเจ็บใจมั้ยล่ะครับ! ถึงแม้จริงๆผมจะมีความสุขกับการเล่นอะไรแบบนั้น แต่นั่นมันก็แค่การแสดงนี่นา ชีวิตจริงถึงแม้ผมจะต้องเป็นฝ่ายที่ถูกเทมโปกอด แต่ก็นั่นแหละผมก็ยังเป็นผู้ชายอยู่นะ ยังไงก็อยากถูกชมว่าหล่อบ้างนี่นา
ควอนจียงน่ารัก!!!!!!..................เฮ้อ ผมอยากหล่อมั่งไม่ได้หรอ?
“หือ?......เป็นอะไรไป” มือหนาปล่อยมือทั้งสองข้างออกแล้วจับโอบไว้ที่รอบคอของตัวเอง ใช้ตาคมมองเข้าไปที่ตาเรียวเล็กของจียงอย่างอยากรู้
“......................” ไม่กล้าพูด.................มันเขินอ้ะ! ร่างเล็กพยายามตั้งสติก่อนที่จะถามในสิ่งที่ยังนึกตะขิดตะขวงใจอยู่ เอาวะควอนจียง......สู้ตาย!!
“ที่รัก.......ฉันพร้อมจะฟังคำแก้ตัวแล้ว ว่ามาสิ” เฮ้ย!..........มันออกมาเป็นคำพูดนี้ได้ยังไงวะเนี่ย ว๊ายๆ....ควอนจียงนายจำคำพูดทุเรศๆแบบนี้มาได้ยังไงน่ะ น่าอายชะมัดเลย
เทมโปยิ้มพอใจกับคำว่าที่รักที่ออกจากปากของจียง มันหาฟังได้ยากมากเลยนะจะบอกให้ เพราะทุกทีจะถูกใช้สรรพนามไอ้นำหน้าตลอดเลย แบบนี้เทมโปเลยต้องจัดรางวัลให้สักหน่อยล่ะ และรางวัลของจียงคนน่ารักก็คือได้จูบหวานๆของเทมโป มานอนหอบหายใจ มองเจ้าของจูบมันแล่บเลียริมฝีปากราวกับจะเก็บความหอมหวานที่ติดอยู่กินให้หมด.....หน้าแดงขึ้นอีกแล้วใช่มั้ยเนี่ยจียง!?
“ฉันกับพี่มินอา.....เราไม่ได้คบกันอย่างที่ข่าวบอกหรอก นายก็น่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่หรอว่าเวลา 3 เดือนที่เขาเขียนข่าวนั่นน่ะ มันเป็นช่วงเวลาที่ฉันอยู่ใกล้นายมากที่สุดนะ คิดซะบ้างสิ จะเอาเวลาไหนไปคบกับพี่เขานานขนาดนั้นกัน นอนกอดนายทุกวันแบบนี้ยังจะหาว่ามีคนอื่นอีกได้ยังไง เชื่อใจกันมั่งสิครับคุณลีดเดอร์” จียงกัดปากชั่งน้ำหนักในสิ่งที่คนรักพูดว่ามีความเป็นจริงได้มากน้อยแค่ไหน สมเหตุสมผลกันหรือเปล่า แต่พอถูกพูดว่านอนกอดกันทุกวันแล้วมันก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้....ทุกวันที่ไหนเล่า อาทิตย์ก่อนน่ะนายหนีกลับบ้านแท้ๆ ยังจะบอกว่าทุกวันได้อีก
“ไม่เชื่อหรอ......” ลองเชิงถามดูเมื่อเห็นว่าจียงเงียบไป
ไอ้เชื่อมันก็เชื่ออยู่หรอก....เพราะจะว่าไปเทมป์ก็อยู่กับพวกเขาตลอด ไอ้ 3 เดือนนั่นน่ะพวกเขาต้องอัดรายการ ทั้งโชว์เคส ซ้อมเต้น ร้องเพลง แล้วก็ต้องไปต่างประเทศอีก แต่มันก็อดคิดตามข่าวไม่ได้อยู่ดีนี่นา ทั้งภาพทั้งเนื้อหาข่าวมันก็ตรงกันซะจนหาอะไรมาค้านไม่ได้แบบนี้ จะไม่ให้จี-ดราก้อนงอนได้ไงล่ะ
“แล้ว.......นายไปหาพี่เขาที่อพาร์ทเมนต์จริงหรือเปล่า รูปนายออกมาจากที่นั่นชัดๆเลยนะ” เผลอถามเสียงดุออกไปให้ไอ้เทมป์มันได้ใจอีกแล้ว....ว่าผมหึง
พลาด.......พลาด จียงพลาดเองแหละ............................ขอโทษ!!
“จริง!!” น้ำเสียงหนักแน่นมากจนจียงชักใจเสียขึ้นมาดื้อๆ
“แต่ก็ไม่ได้มีอะไรอยู่ดี เพราะฉันกับพี่มินอาเป็นแค่พี่น้องกันเท่านั้น ที่ฉันไปก็เพราะแค่อยากขอคำปรึกษาจากพี่เขา ไม่มีใครคิดอะไรทั้งนั้นแหละ พี่เขารู้เรื่องของเราด้วยซ้ำแล้วแบบนี้ฉันจะไปคบกับพี่เขาทำไมล่ะ!?”
“รู้!.....รู้เรื่องของเราหรอ?”
“ใช่......พี่มินอาเขารู้ แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าพี่เขารู้ได้ยังไง พี่เขาชมว่านายน่ะน่ารักแล้วก็เก่งมากๆเลย พี่มินอากังวลด้วยซ้ำที่มีข่าวออกมาแบบนี้น่ะ” น่ารักอีกแล้ว...ไอ้คำว่าน่ารักนี่แหละที่จะทำให้ผมหงุดหงิดแทน จียงอยากหล่ออ่ะ มีใครเข้าใจจียงบ้างมั้ยเนี่ย....
“แล้วที่ข่าวเขียนว่าพี่เขามารับนายที่นี่ล่ะ”
“พี่เขาจะมารับฉันทำไมล่ะ....ข่าวนั่นน่ะเขียนมั่วขึ้นมาเองชัดๆอีกอย่างช่วงนั้นเราก็ติดงาน ไปอัดรายการกันจนไม่มีเวลาแทบจะกลับมาค้างที่คอนโด เราค้างโรงแรมบ่อยจะตายไป...จำไม่ได้รึไงครับผม”
จริงด้วยสินะ....ตอนนั้นพวกเขาไปอัดรายการกันนี่นา แล้วก็เดินทางตลอดเลย หลายข้อแล้วสินะที่ทำให้เขาเข้าใจเทมป์ผิดจนงอนไปแบบไม่ฟังเหตุผลเลย น่าอายจัง
เทมโปพูดไปตาก็มองร่างเล็กที่กำลังขบคิดเรื่องที่เขาพูดในอ้อมกอดไปด้วย คนที่ถูกมองก็เอาแต่กัดปากแล้วก็คลายออก ทำมันอย่างงั้นซ้ำๆโดยที่เจ้าตัวไม่ได้รู้เลยว่ามันน่ารักมากแค่ไหน ในสายตาของคนมอง น่ารักซะจนใจสั่นไปหมดแล้ว
จียงแหงนหน้าขึ้นมองคนตัวสูงกว่าก่อนจะเห็นรอยยิ้มที่เทมโปมักจะมีให้เขาอยู่เสมอ แล้วก็ยิ้มเหนื่อยๆตอบกลับไป จะว่ายังไงดีล่ะ เทมโปคงน้อยใจเขาน่าดูเลยที่เขาไม่เชื่อใจ ซ้ำยังงอนแล้วก็ว่าตอนอยู่ในลิฟท์นั่นอีก อ่างี่เง่าจริงๆเลยควอนจียง
“นายไม่ได้โกหกฉันหรอกนะใช่มั้ยเรื่องพี่มินอาน่ะ” อย่าหาว่าคนอย่างจียงจู้จี้หรือเซ้าซี้อะไรเลยนะ ผมแค่อยากแน่ใจ ว่าผมจะไม่งี่เง่าใส่เขาแบบเมื่อเช้านี้อีก
“ไม่เลยสักนิด...นายมองตาฉันดีๆสิฉันเคยโกหกนายหรอ?” เคย! ก็ไอ้ตอนที่บอกว่าจะไปงานเลี้ยงกองถ่ายละคร แต่ที่ไหนได้กลับแอบไปเที่ยวกับพวกเพื่อนๆสมัยเรียน ชิ...นึกแล้วก็อยากงอนอีกชะมัด-*-
“เทมป์...........คือ เรื่องในลิฟท์.............ฉัน...............”
“อื้อ!!...............” ไม่ทันจะได้พูดในสิ่งที่ควรจะพูดก็ถูกปิดคำพูดนั้นเอาไว้ทันทีด้วยริมฝีปากที่เขาคุ้นเคย เทมป์จูบเขาบ่อยซะจนจะเป็นเรื่องปกติ จูบซะจนเขาแทบจะขาดมันไม่ได้แล้ว ถ้าหากวันใดวันหนึ่งเทมป์ต้องไปจูบกับใครล่ะ ผมจะทำยังไงดี แค่ในเอ็มวีของรุ่นพี่กัมมี่ผมก็อึดอัดแทบจะหายใจไม่ออก ถึงแม้จะรู้ว่าเป็นมุมกล้องก็เถอะใกล้กันขนาดนั้น ผมก็ระแวงนะ............ก็ผมหวงไอ้หล่อของผมนี่นา รู้ไม่ใช่หรอว่าเทมป์มันหล่ออันตรายแค่ไหน แค่เห็นมันไกลๆผมยังหวั่นไหวเลย แล้วนี่ใกล้ชิดแบบนี้ใครไม่ละลาย ผมจะถือว่าคนๆนั้นตาไม่ถึงหรือไม่คนๆนั้นก็คงจะชอบของแปลกล่ะ ถึงไม่หวั่นไหวไปกับมัน นี่ผมจะเข้าข้างมันเกินไปมั้ยเนี่ย!?
เทมโปจูบจนพอใจแล้วละริมฝีปากออกมา มองใบหน้าหวานเยิ้มของคนในอ้อมกอดแล้วยิ้มแทงใจเข้าไปให้อีกที เทมป์ทำไมนายไม่เอามีดมาปักลงกลางใจฉันเลยล่ะ....มายิ้มแบบนี้อีกแล้วนะ
“ก็คือ......ฉัน....อยากขอโทษเรื่องในลิฟท์.....ฉันโมโหมากไปหน่อยเลยพาลพูดอะไรไม่คิดน่ะ นายโกรธฉันมากเลยใช่มั้ย?” แต่สุดท้ายก็ต้องยอมพูดออกไป ผิดก็ว่าตามผิดสินะจียง
“ใช่โกรธมากๆเลย….” เทมป์แกล้งทำเสียงดุ แต่พอจียงเผลอก้มหน้าลงไม่กล้ามองหน้าเขา เจ้าตัวก็แอบอมยิ้มกับท่าทางหงอยๆของคนรัก
อ่า....นั่นสินะ จริงอย่างที่พี่ดองวุคบอกพูดแบบนั้นต่อให้เป็นคนที่ไม่ใช่คนรักกันก็คงจะโกรธ แล้วนี่เทมป์มันก็โกรธจริงๆ....จะทำยังไงดีล่ะ
“นายจะรับผิดชอบยังไง...ฉันเสียใจมากเลยนะรู้มั้ย?” นี่ก็ยังจะแกล้งให้จียงรู้สึกแย่ลงไปกว่าเดิมอีก โอย...จะร้องไห้มั้ยเนี่ย แกล้งๆไปก็นึกสงสารแต่เขาไม่ผิดนี่นาใครบอกให้ควอนจียงทำหน้าตาผิดหวังน่ารักน่าชังแบบนี้ล่ะ กัดนิ้วที เม้มปากที หลับตาปี๋เหมือนคนคิดอะไรไม่ออก เออ.......เกิดมาเป็นชเวซึงฮยอนนี่มันดีอย่างนี้นี่เองนะ
เสียใจมากด้วยหรอ....ฮึ้ย!! อย่ามากดดันกันนักได้มั้ยเล่า ทำไงดีจียงจะทำยังไงให้เทมป์หายโกรธดี บ้าไปใหญ่แล้วทั้งๆที่ตอนแรกเขาเป็นคนงอนแท้ๆแล้วคนที่ต้องง้อมันก็ต้องเป็นไอ้หล่อร้ายนี่ แต่ไหงเขาถึงกลายมาเป็นคนผิดแล้วก็ต้องง้อซะเองล่ะ...........ไม่ยุติธรรมกับผมที่สุดเลย!
แต่ด้วยเกียรติศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายและด้วยเกียรติหัวหน้าวงบิ๊กแบงแห่งบ้าน YG เอาวะทำผิดก็ต้องรับผิด
“งั้นขอโทษ...ขอโทษจริงๆนะ” อย่าใจอ่อน....ไม่เอาแบบนี้ไม่เอาน่ารักๆแบบนี้ เทมป์จะเอามากกว่านี้ จะเอาจียงเวอร์ชั่นที่แดนเซอร์สาวๆทั้งค่ายต้องยอมแพ้ให้ จะเอาแบบนั้นน่ะ......แล้วผมจะง๊องแง๊งทำไมวะครับเนี่ย
“โธ่เอ้ย!....คำพูดร้ายแรงขนาดนั้นใครจะไปหายโกรธได้ง่ายๆเล่า” เอ๊ะ! ไอ้นี่หนิ......แล้วกิจกรรมที่ผ่านมาเมื่อกี้หลอกกินฟรีรึไงวะห๊ะ!.....กินแล้วไม่จ่ายเดี๊ยะพ่อเสยคาที่หรอก
“งั้นจะให้ทำยังไง.....หรือว่า...........................” จียงลากเสียงยาว จิกตาใส่อย่างเจ้าเล่ห์รู้ทัน เทมป์ไม่พูดก็แค่ยิ้มให้รู้เท่านั้น ว่าสิ่งที่นายคิดนั่นแหละใช่เลย
...................................
............................................
......................................................
ข่าวเรื่องของชเว ซึงฮยอนและนักแสดงสาวรุ่นพี่ชิน มินอาถูกตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์และเผยแพร่ทางอินเตอร์เน็ตอีกครั้ง เมื่อทางต้นสังกัดของนักร้องหนุ่มและนักแสดงสาวต่างฝ่ายต่างออกมาปฏิเสธด้วยกันทั้งสองฝ่ายเรื่องที่ทั้งสองคนคบหากัน ถึงแม้ภาพที่ลงในหนังสือพิมพ์จะเป็นภาพที่คนทั้งคู่ต้องยอมรับแต่โดยดีก็ตาม แต่ทั้งสองคนก็ต่างคนต่างรู้ดีว่าไม่ได้มีอะไรเหมือนดังที่ข่าวเขียน ซึงฮยอนและมินอาเป็นแค่พี่น้องที่สนิทกันเท่านั้น เรื่องนี้อาจจะมีผลกระทบกับตัวนักแสดงสาวอย่างมินอาอยู่มากเหมือนกัน แต่เธอก็หนักแน่นพอทั้งยังมีกำลังใจดีจากน้องๆวงบิ๊กแบงที่เข้าใจแล้วก็เห็นใจเธอกับเรื่องที่เกิดขึ้นด้วย โดยเฉพาะเจ้าของหัวใจชายหนุ่มรูปหล่อที่ตกเป็นข่าวกับเธอ...................................
ควอน จียง
“เด็กๆกลุ่มนี้น่ารักดีจังเลยนะ....” เสียงผู้จัดการของสาวมินอาพูดขึ้นในห้องโดยสารรถยนต์
“น่ารักมากๆค่ะ....ฉันยังกังวลอยู่เลยนะว่าพวกเขาจะไม่พอใจหรือเปล่าที่มีส่วนทำให้ต้องเป็นข่าวออกมาแบบนั้นน่ะ” หญิงสาวพับหน้าข่าวหนังสือพิมพ์ลงไปหลังจากที่อ่านมันจบ แล้วหันมายิ้มให้กับผู้จัดการส่วนตัวของเธอ
“ว่าแต่ชเวซึงฮยอนนี่ก็อันตรายนะเนี่ย....หล่อร้ายกาจจริงๆ นี่แค่เกิดการเข้าใจผิดกันเท่านั้นนะ ยังเป็นเรื่องเป็นราวได้ขนาดนี้แฟนคลับของเจ้าเด็กนี่ไม่น้อยเลยทีเดียวนะ...ฮ่าๆ ใครจะเป็นข่าวด้วยเนี่ยคงต้องทำใจอย่างมากเลยล่ะ” มินอายิ้มรับกับคำพูดนั้นอย่างเห็นด้วย
แต่คนที่เป็นตัวจริงอย่างควอน จียงนี่คงไม่ต้องทำใจล่ะมั้ง.........เพราะจากที่เขาเคยบังเอิญได้เจอแฟนไซต์ของวง
บิ๊กแบงมารู้สึกกลุ่มแฟนคลับกลุ่มใหญ่เลยทีเดียวที่สนับสนุนคู่ของ ชเว ซึงฮยอนและควอน จียง หรือที่เขาเรียกกันติดปากสั้นๆว่า เทมจี มันน่ารักซะจนเขาเองยังอิจฉาเลยล่ะจากที่เห็นมีการโพสรูปน่ารักๆที่ทั้งสองเคยถ่ายด้วยกัน แล้วไหนจะภาพที่แฟนคลับแคปจากรายการต่างๆที่ซึงฮยอนและจียงหยอกเล่นกันอีก เธอไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าอยู่ๆจะบังเอิญมาตกเป็นข่าวด้วยกันกับรุ่นน้องสุดหล่ออย่างซึงฮยอนนั่น จนพอได้พูดคุยกันเธอถึงได้รู้ว่าเวลาที่ซึงฮยอนพูดถึงจียงแล้วนั้นมันมีความหมายอะไรหลายๆอย่างแฝงอยู่จนเธอนึกจับผิดเอาเองได้ว่าทั้งสองคนคงไม่ได้เป็นแค่อย่างที่กลุ่มแฟนคลับจินตนาการซะแล้วล่ะ...........................
อ่านจากแววตาของซึงฮยอนแล้ว คู่นี้มัน Temp-G Is Real ชัดๆเลย
ใครจะไปรู้....ไม่แน่นะว่าชิน มินอา เธออาจจะแอบเป็นแฟนคลับคู่เทมจีในบิ๊กแบงแฟนไซต์แล้วก็ได้
............................
.....................................
“พี่จียงฮะ.....นี่พี่ยังไม่หายงอนพี่เทมโปเขาอีกหรือไงอ่ะ ทำไมถึงมองพี่เขาแบบนั้นล่ะฮะ” น้องเล็กที่แสนรักของผมจะรู้อะไร กว่าผมจะได้หลับได้นอนผมต้องตกเป็นของไอ้คนเจ้าเล่ห์นั่นจนนับครั้งไม่ถ้วน ผมว่าตัวร้ายในละครมารยาแล้วนะ ไอ้เทมป์มันมารยามากกว่านั้นได้อีก นึกแล้วก็เจ็บใจ เกิดมาตัวแค่นี้ทำอะไรมันไม่ได้
อ๊ากกกก.......ผมอยากฆ่ามัน!
ไม่คิดว่าการที่เขาจะรู้ทันเทมโปนั้น เขาจะต้องพลาดท่าเสียทีให้อย่างง่ายดายเช่นนี้ เหตุการณ์เมื่อคืนยังคงฉายซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัว จนเอียนไปหมด ภาพที่จียงต้องส่งสายตายั่วยวน ทำท่ายั่วๆเหมือนพวกแดนเซอร์สาวที่เต้นในคอนเสิร์ต......จียงแทบหาลมหายใจตัวเองไม่เจอ ทำอะไรบ้าๆแบบนั้นไปได้ยังไงเนี่ย!
จียง....นายรู้ตัวมั้ยว่านายมีเสน่ห์มากกว่าพวกพี่ๆแดนเซอร์พวกนั้นอีกนะ
มันจะน่าเขินแทบตายมาก ถ้าตอนนั้นเขาไม่ได้ถูกไอ้เทมโปมัน.................ฮึ้ย!!
“แต่จะว่าไปวันนี้ดูพี่เขาอารมณ์ดีเป็นพิเศษเลยเนอะ ก็ใช่สิน๊า....เข้าใจกันแล้วนี่.............” ไอ้น้องนี่ก็อีกคนทีเมื่อก่อนโวยวายจะแย่งเขาอยู่แท้ๆ แต่ไหงตอนนี้กลับมาเข้าข้างกันเป็นปี่เป็นขลุ่ยแบบนี้ มันต้องมีสินบนกันแน่ๆเลย ไอ้ทูซึงฮยอนคู่นี้
“ไหนๆ....ขอผมดูหน่อยสิว่ามีรอยอะไรทิ้งไว้หรือเปล่า?” ซึงรีพุ่งเข้าหาจียงโดนทันที ฉุดยื้อฉุดดึงกันไปมาอยู่นาน จียงก็ร้องลั่นทั้งหัวเราะกลิ้งลงไปนอนกับพื้นกันทั้งคู่ ไปไงมาไงอยู่ๆจียงก็ไปนอนดิ้นอยู่ข้างล่างโดยมีซึงรีขึ้นคร่อมอยู่ข้างบน ทั้งยังพยายามจะรั้งคอเสื้อจียงเพื่อจะดูรอยอะไรบางอย่าง ใช่ๆเมื่อคืนที่อ่านฟิคชางมินที่เป็นน้องคนเล็กของวงดงบังชินกิก็ทำอย่างงี้กับพี่จุนซูเหมือนกัน
ว่าง่ายๆก็คือซึงรีอยากจะทำตัวเป็นพ่อสื่อตัวน้อยของวงบิ๊กแบงดูบ้าง จะว่าไปก็เป็นนักสืบด้วยก็ดีนะ
“ไม่เอาซึงรี...ฮ่าๆ พอแล้ว เฮ้ย! อย่าเปิดนะ” แดซองกับแทยังที่ออกไปข้างนอกเพิ่งกลับเข้ามาเห็นภาพที่ซึงรีเหมือนกำลังจะทำอะไรจียงอยู่ ก็ตรงจะเข้ามาห้ามแต่เพราะได้ยินเหมือนหยอกกันมากกว่าแดซองเลยเลี้ยวกลับไปเอาของในกระเป๋าซะเฉยๆ ส่วนแทยังก็ยังคงนิ่งมองการกระทำนั้นอยู่อย่างไม่เข้าใจ เออนะเพิ่งรู้ว่าไอ้เจ้าซึงรีมันเป็นฝ่ายรุก......ว่าแต่มันจะไปรุกใครล่ะ มีใครให้มันรุกได้บ้าง ตัดจียงไปได้เลยเพราะไม่มีความเป็นไปได้แล้วแน่ๆเพราะจียงเป็นของพี่เทมโป
เฮ้ย!!!
“มักเน่!......นายเล่นอะไรของนายเนี่ยห๊ะ!! ลุกออกไปเลยลุกเลยเดี๋ยวนี้” เด็กหนุ่มน้องเล็กของวงถูกรั้งคอเสื้อขึ้นจากทางด้านหลัง พลางดิ้นขลุกขลักอย่างเอาตัวรอดก่อนจะถูกคนเป็นพี่ใหญ่ปล่อยลง แล้วหันไปฉุดคนที่ยังนอนหอบหายใจอยู่ขึ้นมา
“อะไรอ่ะพี่....ผมกำลังหาหลักฐานอยู่นะ” ซึงรีนึกขัดใจโธ่เอ้ย! กำลังจะได้เห็นอยู่แล้วแท้ๆนะ
“หลักฐานอะไรอ่ะมักเน่...” แดซองที่โผล่มาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ยื่นหน้าเข้ามาถาม
เอาเข้าไปไอ้เด็กพวกนี้ จะมาอยากรู้อะไรกันนักหนาเนี่ย ช่วยรับรู้หน่อยได้มั้ยว่าควอนจียงกำลังอายอยู่แทบจะแทรกแผ่นดินหนีได้แล้ว เว้นก็แต่แทยังที่ยิ้มกริ่มอย่างคนเจ้าเล่ห์อีกคน ไอ้นี่....ยังไม่ได้ชำระความเลยนะ ใครอาสาจะเป็นเจ้าภาพงานฌาปนกิจของมันบ้างครับ ผมจะส่งศพไปให้เดี๋ยวนี้เลย
“กำลังหาหลักฐานอะไรกันอยู่หรอ?”
เฮ้ย!!!!!!
พี่ดองวุค...พี่แทบิน มากันตั้งแต่เมื่อไหร่
.....................
................................
To Be Con.
edit @ 13 May 2008 22:11:35 by Bapeboyz>>T.O.P
edit @ 28 May 2008 10:39:46 by Bapeboyz>>T.O.P

หลงมาเจอได้ไงวะเนี่ย
คุณพ่อ แล้วตอนที่ 1 มันอยู่ไหนอ่ะ
มาอ่านรอบ 2 นะเนี่ย
รอพาทหน้า
(ไปรอในบอร์ดน้า)
#1 By bd-toon (118.174.70.81) on 2008-05-25 16:03