TeMpO-GD

คำเตือน : ฟิคชั่นในบลอคนี้เป็นฟิคเกี่ยวกับชายรักชาย

ใครรับไม่ได้ กรุณาปิดลงไปด้วยนะคับ

...........

.....................

Title: Plus One
Chapter: 1
Author: Shin-Dragon
Paring: Tempo*G-dragon
Genre: Drama
Rate: NC-17




คอนโดหรูใหญ่โตกลางกรุงโซล


ตี๊ด!!!


/พี่ชาย....ไม่อยู่หรอฮะ นี่พี่!.......ทำไมพ่อโทรไปหาแล้วไม่ยอมรับสายล่ะ เลิกทำแบบนี้สักทีเถอะน่า พ่อเขารักพี่มากแค่ไหนก็รู้ไม่ใช่หรอ เลิกเฉยชาใส่พ่อได้แล้วรู้มั้ย ถ้าผมรู้ว่าพี่ไม่ยอมรับสายโทรศัพท์ของพ่ออีกล่ะก็....ผมจะบินกลับไปเกาหลีเดี๋ยวนี้เลย......คอยดูนะฮะ/......................ตี๊ด


ชายหนุ่มร่างสูงบิดริมฝีปากอย่างไม่สนใจในเสียงฝากข้อความโทรศัพท์จากน้องชาย เขาปล่อยให้เสียงโทรศัพท์ดังอยู่นาน ก่อนที่เสียงตอบรับอัตโนมัติจะดังขึ้นให้ฝากข้อความ แล้วมันก็เป็นเรื่องเดิมๆที่เขาขี้เกียจจะจำมาใส่ใจแล้ว.....ไม่ใช่ธุระอะไรสักหน่อย

ฟองสบู่สีขาวถูกชำระล้างออกจากร่างกายสมส่วน หุ่นเท่เพอร์เฟคที่ใครต่อใครต่างก็อยากจะจับต้อง ขาวสะอาดตา ใบหน้าคมหล่อถูกน้ำสะอาดล้างไหลผ่าน ร่างสูงแหงนหน้าขึ้นสะบัดน้ำออกจากศีรษะที่เปียกชุ่ม มือเรียวคว้าหยิบผ้าเช็ดตัวสีขาวพอดีตัวเช็ดลวกๆแล้วพันไว้รอบเอว ตามด้วยชุดคลุมอาบน้ำสีดำขลับลื่นมือสวมทับอีกชั้นก่อนจะมัดเอาไว้หลวมๆ เผยให้เห็นแผ่นอกขาวสะอาดน่ามอง

คนหล่อเดินออกมาจากห้องน้ำพลางใช้มือสางผมที่เปียกชุ่มให้กระจายน้ำออก แผ่นซีดีเพลงฮิพฮอพถูกเลือกให้เปิดเล่นดังก้องไปทั่วทั้งห้องชุดสุดหรูบนชั้นสูงสุดของคอนโดระดับห้าดาวกลางกรุงโซล

เสื้อผ้ามียี่ห้อถูกแขวนเรียงรายในตู้เสื้อผ้า รวมทั้งข้าวของเครื่องใช้มากมายที่ล้วนแล้วแต่เป็นของนำเข้าจากต่างประเทศทั้งหมด ลูกชายเจ้าของคอนโดทั่วประเทศเกาหลีอย่าง ชเว ซึงฮยอน อยากได้อะไรก็ต้องได้ แต่ถ้าเลือกที่จะปฏิเสธอะไรก็จะปฏิเสธจนถึงที่สุดเหมือนกัน


อย่างเรื่องเด็กใหม่ของพ่อยังไงล่ะ!!

( (Rrrrrrr…………) )

ร่างสูงละออกจากตู้เสื้อผ้า เดินกลับมาที่เตียงนอนกว้างหยิบมือถือรุ่นใหม่ล่าสุดที่นอนแผดเสียงร้องแข่งกับเพลงโปรดที่เปิดเล่นอยู่ขึ้นมา


- ควอน จียง -


“เมื่อไหร่จะเลิกวุ่นวายสักทีวะ.......” บ่นพึมพำก่อนจะปล่อยมือถือที่แผดเสียงร้องนั้นลงบนเตียงเหมือนเดิมอย่างไม่สนใจ



ก๊อกๆ.....

ก๊อกๆๆๆ........


คงจะไม่ใช่ใครที่ไหน...เพราะถ้าคนที่จะขึ้นมาที่ชั้นสูงสุดของเขาได้นั้น ต้องได้รับอนุญาตให้ใช้ลิฟท์ส่วนตัวของเขาเท่านั้นจึงจะสามารถขึ้นมายังห้องที่อยู่บนชั้นสุดท้ายนี้ได้ และก็มีเพียงไม่กี่คนที่จะมีอำนาจพอบอกให้รปภ.เปิดลิฟท์ส่วนตัวของเขาให้ใช้ ไม่นานประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของใครอีกคนที่เขาเกลียดขี้หน้ามากที่สุด คนที่เขาไม่มีวันจะยอมรับได้เด็ดขาด

“ทำไมนายถึงไม่รับโทรศัพท์ของฉัน.....” เสียงเล็กไม่ได้พูดอย่างคนมีอำนาจใหญ่โตมาจากไหน แต่ในฐานะที่เขาเป็นคนที่พ่อของซึงฮยอนไว้วางใจมากที่สุด เขาก็ต้องทำให้ดีถึงที่สุดเหมือนกัน

แต่เรื่องอะไรคนอย่างซึงฮยอนจะต้องสน...ก็แค่พวกเลียแข้งเลียขาพ่อของเขา เพื่อหวังจะเอาสมบัติก็เท่านั้น

“ไม่มีอะไรจะต้องคุย...แล้วทำไมจะต้องรับ” อีกคนพูดอย่างไม่สนใจคนตัวเล็กที่ยืนกำมือแน่นด้วยความโกรธ เดินอวดกายที่ล่อแหลมผ่านไปผ่านมา ยั่วโมโห


“ขอร้องล่ะซึงฮยอน.....นายเลิกทำแบบนี้กับพ่อนายได้แล้ว” มือเล็กคว้าจับเข้าที่ต้นแขนของคนตัวสูงกว่า


ซึงฮยอนจ้องมองเข้าไปที่ดวงตาเรียวเล็กนั่น ก่อนจะสะบัดมือออกอย่างแรง จนจียงล้มลงไปชนกับโต๊ะชุดเล็กที่ตั้งคู่กับโซฟาหรูกลางห้อง

เจ็บ....แต่ก็ไม่จำเป็นต้องร้องบอกเพื่อขอความเห็นใจ เพราะมันไม่เคยมีอยู่ในสายตาของคนที่ชื่อ ชเว ซึงฮยอน

“อย่าเอามือสกปรกของนายมาจับฉัน....มือที่นายใช้ปรนเปรอพ่อฉันน่ะ มันน่าขยะแขยง!” คำพูดร้ายกาจยังคงสาดใส่ไม่เว้นให้ได้หายใจ จียงก้มหน้าลงกลืนก้อนสะอื้นลงคอไปอย่างยากลำบาก นายคิดว่าฉันมาอยู่ในครอบครัวของนายเพราะว่าเป็นคนที่จะมาแทนแม่ของนายอย่างนั้นหรอ

“อย่าดูถูกฉันนะ...ถึงฉันจะไม่มีเงินใช้ ไม่มีที่ซุกหัวนอนแต่ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะทำอะไรแบบนั้นเพื่อแลกกับการมีชีวิตอยู่อย่างสบายหรูหราแบบนี้!” จียงใช้แววตามุ่งมั่นเข้าสู้ ตาจ้องกันอยู่ได้ไม่นาน เจ้าของห้องก็จับล็อคเข้าที่แขนเล็กพลางเหวี่ยงลงไปกับโซฟาห้อง

อั่ก!!

จุกไปซ้ำสองเมื่อหลังกระแทกซ้ำรอยเดิมที่เพิ่งชนกับโต๊ะมาสดๆร้อนๆ ยังไม่ทันจะต้านทานก็ถูกคนตัวสูงกว่ากดทับร่างตามลงมา

“แล้วที่เป็นอยู่ทุกวันนี้มันไม่ใช่หรือไง?” เสียงกระซิบที่ข้างหูทำให้คนตัวเล็กสั่นขึ้นมา

“นายทำแบบนี้กี่ครั้ง?.....มารยาต่อหน้าพ่อฉันกี่ครั้ง!?พ่อฉันถึงยอมให้นายมาใช้อำนาจกับฉันแบบนี้!!”


“อึ่ก....ปล่อยนะ!! ฉันไม่เคยใช้อำนาจกับนาย ฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธินั้น....โอ๊ย! ปล่อยฉันสิ” ซึงฮยอนยังคงบีบแน่นที่เรียวแขนเล็กจนเกิดรอยแดงไปทั่ว จียงเริ่มรู้สึกถึงความอ่อนแอของตัวเองเมื่อรู้ว่าไม่สามารถต่อกรกับซึงฮยอนได้เลยตั้งแต่ที่เขาเข้ามาอยู่ที่ตระกูลชเว ใหม่ๆจนถึงตอนนี้


“ไม่เคยใช้อำนาจแต่ก็ใช้ร่างกายเข้าแลกงั้นสินะ...ที่มาหาฉันถึงที่นี่เพราะอะไรล่ะ พ่อฉันให้นายไม่พอหรอไง!!” เสียงเข้มดุตะคอกใส่เสียงดัง ร่างทั้งร่างของจียงสั่นคลอนเมื่อถูกเจ้าของมือจับเขย่าถามด้วยความโมโห

“นายเลิกดูถูกฉันสักที ชเว ซึงฮยอน!!” จียงใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักร่างที่ชุดคลุมเริ่มคลายออกจนเห็นเพียงแผ่นอกเย็นเยียบสีขาว ก่อนจะหลบสายตาไปมองที่อื่น


“ห๊ะ!.........แค่สัมผัสตัวฉันแค่นี้นายก็หน้าแดงแล้วหรอ...ไม่ต้องใช้มารยากับฉันก็ได้ ฉันรู้ว่านายมันเก่งแค่ไหนกับเรื่องอย่างว่าน่ะ!”

ตาเรียวเล็กตวัดมองด้วยความโกรธ จียงไม่ตบ จียงจะไม่ร้องไห้เหมือนพวกหนังในละครน้ำเน่าที่เขาทำกัน เพราะเขาไม่ใช่นางเอกละครที่จะมาบีบน้ำตาต่อล้อต่อเถียง สร้างความแค้นให้พระเอกต้องลงไม้ลงมือกับตนอย่างไม่มีทางสู้...............ก็แล้วทำไมเขาจะต้องมาคิดว่าตัวเองเป็นนางเอกแล้วซึงฮยอนเป็นพระเอกด้วยล่ะ


ผลั๊วะ!!



แต่ก็ไม่มีใครบอกว่าจียงจะชกคนปากเสียตรงหน้าไม่ได้...เลวที่สุดดูถูกเขาไม่พอยังดูถูกพ่อตัวเองซะอีกเขาไม่คิดเลยว่าครั้งแรกที่เขาเห็นผู้ชายคนนี้เขาจะมีความรู้สึกดีๆให้



“ซี๊ด!” คนถูกชกใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มเพื่อบรรเทาความหนึบชาตรงมุมปาก เห็นตัวแค่นี้ไม่คิดว่าจะหมัดหนักเหมือนกันแฮะ

ตาคมมองกลับมาด้วยแววตาดุร้ายอย่างไม่คิดว่าจะเคยใช้มันกับใครหน้าไหน จียงยังคงยืนตัวสั่นกำหมัดแน่น ถ้าคิดว่าเขาจะชกแล้วเดินหนีแล้วล่ะก็คิดผิดเลย ตาต่อตาประสานกันอย่างไม่มีใครแพ้ใคร


ฉันผิดตรงไหน....แค่เป็นคนที่พ่อนายเอ็นดู แค่ท่านเอาอกเอาใจฉัน แค่บอกว่ารักฉันแค่นั้น นายก็คิดว่าฉันกับพ่อนายเป็นชู้กันงั้นหรอ


“ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้!.....” เสียงเข้มดุเอ่ยขึ้นทั้งยังใช้สายตาจ้องมองอยู่ เขารู้สึกแสบตรงมุมปากนิดๆ พลาดท่าเสียทีให้เด็กของพ่อแบบนี้หรอ น่าอายชะมัดเลย ชเว ซึงฮยอน แต่เขาก็ใจดีพอที่จะไม่ทำร้ายกลับไปนอกจากว่า................


“โอ๊ย!....ปล่อยฉันนะ มันเจ็บนะปล่อย!!...” ร่างสูงจับลากคนตัวเล็กกว่าออกมาจนถึงประตูหน้าห้อง มืออีกข้างเอื้อมไปปลดล็อคประตูออก....ก่อนจะเหวี่ยงร่างเล็กเบามือออกไปล้มลงกับพื้นพรมหน้าห้องอย่างแรง


“เจ็บ~.......” เสียงหวานครางออกมาแทบไม่เป็นภาษา แต่ก็ไร้ความเห็นใจจึงต้องกัดปากระงับความเจ็บปวดเอาไว้

“ปล่อยแล้วไง....ออกไปจากคอนโดของฉันได้แล้ว แล้วก็อย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีก.....ออกไปให้พ้น!!”



ปัง!!


“โธ่เว้ย!!................” จียงได้ยินเสียงร้องดังออกมาจากห้อง ก่อนจะค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นยืน นายคงจะไม่เห็นสินะรอยยิ้มมุมปากของฉันตอนนี้ ฉันจะป่วนนายให้ถึงที่สุดเลยซึงฮยอน เพราะฉันต้องการนายไม่ใช่พ่อของนาย ฉันต้องการแค่นายไม่ใช่สมบัติมากมายที่นายมีอยู่......จำเอาไว้ว่านายจะเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น


....................
.............................


“อ้าว....จียง ไปไหนมา ทานข้าวหรือยัง?” เสียงเจ้าของตระกูลชเวเอ่ยถาม เมื่อเงยหน้าจากหนังสือพิมพ์แล้วพบกับเด็กหนุ่มที่เขาซื้อตัวมาจากพวกแก็งค์อันธพาลที่อเมริกา


“เรียบร้อยแล้วฮะ....ทำไมคุณฮงจุนถึงไม่ได้ออกไปไหนล่ะฮะวันนี้” เด็กหนุ่มร่างเล็กเดินมานั่งลงข้างๆ พร้อมกับถามอย่างเอาอกเอาใจ ไม่ใช่ด้วยมารยาแต่นี่แหละคือสิ่งที่เขาจริงใจต่อคุณฮงจุนจริงๆ


“วันนี้ดองวุคจะกลับมา....ก็เลยคิดว่าไม่ออกไปไหนดีกว่า”


“จริงหรอฮะ...พี่ดองวุคจะกลับมาหรอฮะ....ดีใจจังแล้วนี่ซึงรีจะกลับมาด้วยหรือเปล่าฮะ” จียงถามด้วยความตื่นเต้น ดองวุคคือคนที่คอยดูแลเขามาตลอดเมื่อครั้งที่อยู่อเมริกาหลังจากที่ฮงจุนซื้อตัวเขามาแล้ว และซึงรีก็เป็นลูกชายคนเล็กของฮงจุน เป็นเด็กที่น่ารักมากๆแล้วก็ติดเขาอย่างกับอะไรดี ไม่นึกรังเกียจเลยที่เขาเคยเป็นเด็กอันธพาลมาก่อน....ต่างจากคนเป็นพี่ลึกลับที่พอรู้ว่าพ่อของตัวเองซื้อตัวเขามา ก็คิดว่าซื้อเขามาเพื่อปรนเปรอในสิ่งที่พวกโฮสตามคลับเขาทำกัน คิดว่าเขาจะมาเป็นชู้ของพ่อเพื่อกอบโกยสมบัติ.....คิดตื้นชะมัด!


“เจ้ามักเน่น่ะ....บ่นว่าคิดถึงพี่จียงตลอดเลย แต่ยังไม่ยอมกลับมา...สงสัยจะติดสาวผมทองที่นู้นซะแล้วล่ะมั้ง...” คนเป็นพ่อว่าทั้งหัวเราะ จียงก็อดหัวเราะตามไปด้วยไม่ได้....เขาเองก็คิดถึงซึงรีเหมือนกัน มีอยู่แค่ไม่กี่คนหรอกที่จะเข้าใจเขา ฮงจุนหันมายิ้มเท่ๆให้จียงที่นั่งหัวเราะกับคำนินทาที่เขาพูดถึงลูกชายคนเล็ก


รอยยิ้มแบบนี้เหมือนคนเป็นลูกไม่มีผิด แต่รายนั้นถนัดกับเรื่องจะยิ้มเยาะและดูถูกคนมากกว่า


มือหนาลูบศีรษะของเด็กหนุ่มอย่างนึกเอ็นดูจริงๆ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมอยู่ๆถึงรู้สึกถูกชะตาด้วย ถ้าวันนั้นเขาไม่โดนเด็กนี่ล้วงกระเป๋าแล้วจับตัวได้ล่ะก็ ป่านนี้ชีวิตจะเป็นยังไงบ้าง อาจจะโดนตำรวจจับหรืออาจจะต้องทำตัวเป็นแก็งค์อันธพาลอยู่อย่างนั้นไปตลอด เขาถึงต้องยอมซื้อตัวจียงมาจากพวกเพื่อนในแก็งค์ที่มีอิทธิพลน่าดูเลยในย่านนั้น แต่ก็มารู้จริงๆว่านิสัยของเด็กนี่ไม่ได้เป็นพวกเด็กอันธพาลมาตั้งแต่ไหนแต่ไร แต่ต้องยอมทำเพราะถูกพวกในแก็งค์บังคับ พ่อแม่ก็ทิ้งญาติพี่น้องก็ไม่รู้จัก โดนหลอกให้ไปทำงานที่อเมริกาไม่พอยังถูกบังคับให้ทำเรื่องเลวร้ายสารพัดอีก กว่าจะฟื้นฟูสภาพจิตใจได้นี่ต้องพึ่งดองวุคคนเดียวเลยจริงๆ

edit @ 14 May 2008 15:26:50 by Bapeboyz>>T.O.P

edit @ 28 May 2008 10:30:14 by Bapeboyz>>T.O.P

edit @ 28 May 2008 10:32:58 by Bapeboyz>>T.O.P