TeMpO-GD

อ่ะ....มีคนบอกว่าไม่เป็นไร

มีคนบอกให้ปลง ก็....เออเอาวะปลงก็ปลง

เชื่อคนง่าย 55++

งั้นก็ไม่สนแล้วล่ะคับว่าใครจะเมนท์ไม่เมนท์

ตามสิทธิเถอะ ก็ไม่รู้จะไปกะเกณฑ์คนอื่นเขาทำไม

อยากอ่านอย่างเดียวไม่เมนท์ก็แล้วแต่เถอะคับ

อ่านให้สนุกก็แล้วกัน ถึงในนี้จะไม่มีเมนท์กำลังใจเลยแม้แต่เมนท์เดียวก็ตาม

อย่างน้อยในบ้านต่างๆน้องๆเพื่อนๆพี่ๆทุกคนก็ยังมีกำลังใจให้

แค่นี้ก็โอเคละ....ถึงยังไงสร้างมันขึ้นมาแล้ว

ก็ต้องเดินต่อจะทิ้ง จะลบมันก็เสียดาย..............

ถือว่าเป็นกำไรก็แล้วกัน......ปลงได้แล้ววุ้ย!!!

.....................

..............................

Hot Issue Ver. Shot fic คับ

คือจะเป็นฟิคแบบเขียนตามใจตัวเองอ่ะ
เห็นเหตุการณ์อะไรน่าสนใจหรือชอบก็จะเอามาเขียนเป็นชอร์ตฟิคอ่ะคับ
อย่างเช่นตัวนี้ก็คือกางเกงโชว์ขาอ่อนของจียงอ่ะ
เก็บรูปเพลินๆมองขาขาวๆไปอยู่ๆมันก็มาเป็นฉากๆเลย
ผมก็เอามาเดาคิดเหตุการณ์สมมติไปเองว่าเป็นแบบนี้หรือเปล่านะ 55++
คิดว่าน่าจะสองตอนจบอ่ะคับ
แล้วก็จะหายไปจนกว่าจะเจออะไรที่สนใจถึงจะเขียนเป็นชอร์ตฟิคขึ้นมาอีก
ส่วน Hot Issue ตัวนั้นก็จะยังคงเขียนต่อไปคับ
แต่จะไปลงไว้ในบอร์ดที่ลงประจำอยู่แล้วเท่านั้น!!หรืออาจจะลงที่นี่ด้วย(มั้ง)

เห็นแบบนี้อย่าว่าแต่เทมป์มันจะทนไม่ได้เลย

ผมเองยังห้ามตัวเองไม่ได้อ่ะ ควอน จียงนายแน่มาก!!

ขาอ่อนคอมโบ้เซ็ต 55++(สงสารเทมป์จริงๆจัดการอยู่มั้ยน่ะ)

.............

.........................

Title: [SF] Hot Issue (1/2)
Part: กางเกง (จียง) เป็นเหตุ
Author: Shin-Dragon
Paring: Tempo*G-dragon
Genre: Comedy (มั้ง)
Rate: NC-17 (ยังไม่เกิดขึ้น)





“อะไรของนายเนี่ยเทมป์...เฮ้ย!ปล่อยนะ”



“นายต่างหากที่ควรจะปล่อย คิดยังไงจะใส่กางเกงขาดๆเนี่ย ฉันไม่ให้ใส่!!” ใครจะว่าชเวซึงฮยอนเอาแต่ใจก็ช่าง....ไม่สนน่ะ ใครมันจะปล่อยให้แฟนตัวเองไปใส่กางเกงแบบนี้ให้คนอื่นจ้อง.....


ให้ชเว ซึงฮยอนไปกินหญ้ายังจะดีซะกว่าเลย




“มันเป็นแนวของฉันน่าอย่ายุ่งได้มั้ย...ปล่อยได้แล้วมันจะขาดกว่าเดิมนะเว้ย!” แนวของควอน จียงอีกแล้ว ผมเบื่อคำนี้ว่ะ พูดถึงเรื่องแนวๆทีไรเป็นอันชนะขาดตลอด จะจับนู่น หยิบนี่มาใส่ก็ดูจะน่ารัก น่ามองไปซะหมด แล้วยังไงล่ะทีนี้ คนก็ติดแนวควอน จียงกันไปทั้งบ้านทั้งเมืองสิ เดือดร้อนผมอีกที่ต้องตามหึง ตามหวง เช็ดทุกที่อ่ะ



คราวก่อนที่ไปออกไลฟ์กับรุ่นพี่ในค่าย Gummy ก็เต้นกับแดนเซอร์แบบนั้นอีก อย่าให้ต้องอธิบายเลยคับว่าท่ามันเป็นยังไง คิดแล้วก็ยังเคืองไม่หาย ผมไม่เข้าใจว่าตอนนั้นเขางอนผมเรื่องอะไรถึงได้หักมุมไปเต้นเร่าๆแบบนั้น ชเว ซึงฮยอนใจจะสลาย ไหนจะต้องตั้งสติร้องเพลงต่อไป ไหนจะกวาดสายตาดูว่ามีใครมองจียงอีก ผมจำได้แม่นอ่ะว่ามีสาวๆกลุ่มนึงกรี๊ดพออกพอใจกับท่าทางเลื้อยๆของจียง ไม่พอ!! พวกเขายังถ่ายวีดีโอคลิปกันอีก กะอีแค่เขาถ่ายทอดให้ชมกันผมก็จนปัญญาจะจัดการแล้ว ในอินเตอร์เน็ตที่มีให้โหลดกันอีกล่ะ ผมคงไม่มีปัญญาไปตามลบลิงค์หรอกนะคับ นี่ยังจะถ่ายเก็บส่วนตัวกันอีกหรอ




หวงนะเว้ย!!




หรืออาจจะเป็นเพราะว่าผมยืนคุยกับซึงอาแดนเซอร์สาวสวยคนนั้นมากไปหรือเปล่า อ่า..ผมคงจะหลงตัวเองเกินไปว่าจียงหึงผม....ถึงได้ทำแบบนั้น แต่มันก็มีวิธีอื่นไม่ใช่รึไง!! มันน่าจับฟาดก้นสักหลายๆที จะได้ไม่กล้าไปเลื้อยในไลฟ์ไหนอีก




...................................
..............................................
........................................................



สองมือเล็กๆกำลังฉุดยื้อฉุดแย่งกางเกงตัวเก่งที่เจ้าตัวบอกว่าแนวนักหนาจากมือของผม ก็ให้มันรู้กันไปว่าแรงของใครมันจะเยอะกว่ากัน ตายเป็นตายสิ.....เพราะยังไงผมก็ไม่มีวันยอมให้จียงใส่กางเกงตัวนี้เป็นแน่แท้ล่ะ กางเกงที่ถูกกรีดจนเป็นรอยขาดขึ้นไปถึงหน้าขาให้ได้หวาดเสียวขนาดนั้น ไอ้ผมคนเดียวคงไม่เท่าไหร่หรอก แต่ใครคนอื่นที่ต้องมาเห็นด้วยล่ะ



ชเว ซึงฮยอนโง่แต่ก็หึง หวง เป็นนะคับ



“ไอ้.............” คำไม่สุภาพกำลังจะหลุดออกมาจากปาก หากแต่คนตัวเล็กกว่าต้องเงียบลงไปในทันทีเมื่อเจอสายตาดุๆปรามเข้าให้



ทำไมต้องกลัวด้วยวะควอน จียง เทมป์มันออกจะโง่ใช้เล่ห์เหลี่ยมเข้าล่อซะหน่อย เผลอๆอาจจะได้ใส่ขาดหวาดเสียวกว่านี้อีกด้วยซ้ำ




“ซึงฮยอน............” เสียงอ่อนเสียงหวาน




“นายหวงฉันใช่มั้ย?.....ถึงไม่ยอมให้ฉันใส่กางเกงตัวนี้อ่ะ” ร่างบอบบางปล่อยหัวกางเกงที่จับแน่นไว้ในคราวแรกออก ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นไหล่กว้างที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อเพราะเสียงอันหวานนุ่มของคนที่ฉลาดกว่าอย่างควอน จียง แววตามีประกายขึ้นเมื่อเห็นว่าซึงฮยอนกำลังจะกลายเป็นน้ำไหลลงไปกองเปียกชื้นที่พื้นพรมของห้อง มุมปากยกยิ้มอย่างถูกใจเมื่อแผนการกำลังไปได้สวย




อ่ะ.....เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของชเว ซึงฮยอน อย่าเอามือนิ่มๆมาลูบไล้กันแบบนี้นะจียง.....ถ้าไอ้เทมป์ขึ้นแล้วลงยากนะจะบอกให้



“หวงมาก.....เพราะฉะนั้นก็ไม่ควรจะใส่ เข้าใจมั้ย?” คนตัวสูงกว่าหันมาสบตาก่อนจะพยายามเค้นน้ำเสียงให้เข้มดุเข้าไว้ ทั้งๆที่สภาพจิตใจมันระทวยระทด ร้อนไปหมด


เฮ่ย!!!




“ดีใจจังเลยที่นายหวงฉัน แสดงว่านายรักฉันมากเลยใช่มั้ย....เทมโป”




พะ....พะ....พูดอย่างเดียวก็ได้ม้างงงง ไม่เห็นต้องกดหัวลงมาซบอกกันแบบนี้เลย ห้องครัวก็อยู่ไม่ไกลนะจียง ถ้านายขี้เกียจเดินเดี๋ยวฉันช่วยเรียกไอ้ยองแบให้ก็ได้



((ไปหยิบมีดที่คมที่สุดมาให้ที....ให้จียงเอาทิ่มแทงเข้าไปตรงกลางใจนั่นแหละ...มาอ้อนน่ารักๆแบบนี้ฆ่ากันยังจะดีซะกว่า))





ตายทั้งๆที่ยังหล่อแบบนี้ล่ะ..................ไอ้เทมป์เอ้ย!!

“ก็แค่ใส่กางเกงตัวนี้ขึ้นไลฟ์ครั้งเดียวเอง......ตัวเองจะใจร้ายกับเขาไปถึงไหน ให้เขาใส่เถอะนะ ซึงฮยอน...” ตัวเอง(?) เทมโป เทมป์ ซึงฮยอน ไอ้พี่ใหญ่ ไอ้โง่....ไอ้โข่ง ไอ้สารพัดชื่อ เรียกมาให้หมดควอน จียง เสียงอ่อนหวานขนาดนั้นอีกนิดก็จะได้ตายสมใจแล้ว



ในขณะที่ฝ่ายถูกกระทำกำลังเคลิ้มกับมือเล็กๆที่ค่อยๆปัดผ่านรูปลายเท่ๆบนเสื้อยืดสีขาวอย่างแผ่วเบา ลูบไล้อย่างนึกสนุกไม่หยุด ศีรษะยังคงซุกอยู่กับอกแกร่ง แต่ใบหน้าที่เงยขึ้นสบมองกับคนตัวสูงกว่าช่างหวาน น่ารัก น่าสัมผัสซะนี่กระไร เสียงออดอ้อนที่ดังก้องสะท้อนจากหูไหลผ่านเข้าแทรกซึมไปตามเส้นเลือดใหญ่ เส้นเลือดฝอย ตับ ม้าม นี่นู้นครบเครื่องใน....แทบจะทำให้คน(โง่)อย่างซึงฮยอนสิ้นชีพลงไปในบัดดล



หากแต่จิตใต้สำนึกรักควอน จียงยิ่งชาติ ทำให้ต้องหักห้ามใจกับกิริยาน่ารักๆนั่น ถ้าเป็นช่วงที่จียงฝันร้ายแล้วอยากได้คนไปนอนกอดปลอบเป็นเพื่อนล่ะก็ ไม่ต้องอ้อนขนาดนี้เขาก็เต็มใจ แต่กับการมาอ้อนขอเพื่อกางเกงขาดแหว่งเว้าแบบนี้ มันมากเกินไปแล้ว!!!



“ไม่ได้!!”



น้ำเสียงเด็ดเดี่ยว เด็ดขาด มั่นอกมั่นใจซะจนร่างเล็กๆนั่นถลาออกจากตัวแทบไม่ทัน คนตัวเล็กกว่ายืนจ้องมองอย่างเอาเรื่อง ไหนล่ะชเว ซึงฮยอนที่บอกว่าโง่อ่ะ ควอนจียงไม่เห็นเลยสักนิด เห็นแต่ไอ้บ้าตัวเท่าควายนี่มายืนทำหน้าหล่อดุใส่แบบนี้ กัดลิ้นตายซะดีมั้ย คนอุตส่าห์ลงทุนประชิดถึงเนื้อถึงตัว หลอกก็แล้ว ล่อก็แล้ว ยังไม่ยอมเข้าคอกอีก



แมร่ม...เสือกนึกฉลาดอะไรขึ้นมาตอนนี้วะ!



“ไม่มีเหตุผล....ดื้อด้าน เห็นแก่ตัว คนเอาแต่ใจ....ไม่พูดด้วยแล้วว้อย!!”



นั่นคือคำที่เหมาะสมกับผมแน่แล้วหรือคับพี่น้อง....


ไม่มีเหตุผล.......(ก็ผมหวงไง นั่นแหละเหตุผล)

ดื้อด้าน........(ระงับสติอารมณ์วูบวาบของตัวเองแทบตายจะว่าดื้อด้านมันก็ถูกแค่ครึ่งเดียวเองนี่หว่า ถ้าด้านจริงจะขนลุกกับการกระทำของจียงทำไมล่ะ)

เห็นแก่ตัว............(จริงหรอ? ก็แค่ไม่อยากให้ใครเห็นขาขาวๆของจียงนี่หว่า)

คนเอาแต่ใจ........(ผมได้มาทั้งตัวแล้วต่างหาก เขาลืมไปหรือไงว่าผมกับเขาเป็นอะไรกัน -*-)

ไม่พูดด้วยแล้วว้อย........(อ้าวแล้วผมต้องทำยังไงต่อไปล่ะวะคับ)





ปัง!!




เสียงปิดประตูห้องดังลั่นสะเทือนไปจนถึงห้องของแทยังรึยังไงก็ไม่รู้ เพราะไอ้คนที่เอาแต่ซ้อมเต้นเอาเป็นเอาตายตอนนี้กำลังโผล่หน้ามามองผมอย่างอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ดีที่มักเน่กับแดซองมันไม่อยู่ ไม่งั้นคงได้มานั่งเล่านิทานเทมโปกับหนูน้อยควอน จียง ให้พวกมันฟังอีกเป็นแน่.......



“เทมโปกับหนูน้อยควอน จียงทะเลาะกันหรือไงคับพี่....หนูน้อยปิดประตูห้องซะดังเชียว” ไอ้ยองแบโซโล่เดี่ยวมึงยังไม่ทันจะคลอดเป็นตัวเป็นตน...มึงอยากตายก่อนได้ประสบความสำเร็จใช่มั้ย??



“เต้นให้ตายไปเลยได้มั้ยดง ยองแบ” ประชดมันก็แล้วมันยังยืนยิ้มหน้าบานใส่อีก



“อ้าว...นั่นกางเกงที่จียงเพิ่งให้พี่สไตล์ลิสกรีดให้ไม่ใช่หรอ ทำไมมาอยู่กับพี่อ่ะ หรือว่าจะใส่เอง?” มึงจะโง่เป็นเพื่อนกรูใช่มั้ยยองแบ...เอารอยหยักส่วนไหนของสมองมาคิดว่ะว่าชเว ซึงฮยอนจะใส่ไอ้กางเกงขาดหวาดเสียวนี่ ขาก็เล็กอย่างกับอะไร ใส่ผ่านไปถึงหน้าแข้งได้ก็แทบจะใจขาดเถอะ



“เอวขนาดนี้ ขาเล็กๆแบบนี้ แกคิดว่าฉันใส่ตรงไหนเข้าไปได้บ้างวะยองแบ?” คนตัวเตี้ยกว่าได้แต่ยืนหัวเราะแหะๆ....แต่สมองก็ประมวลความคิดไวพอสมควร ในเมื่อพี่ซึงฮยอนไม่ได้อยากจะใส่กางเกงตัวนี้แล้วไอ้จียงเพื่อนน่ารักนรกแตกมันจะโกรธเรื่องอะไรล่ะ



“มันงอนที่พี่ไม่ยอมให้มันใส่กางเกงอ่ะดิ...ใช่ป่ะ” นี่แหละคือสิ่งที่ผมเกลียดที่สุด ทำไมทุกคนชอบรู้เรื่องทุกอย่างมองออกไปหมดว่าอะไรเป็นอะไร ภายในชั่ววินาทีแต่กับผมต้องใช้เวลานานกว่านั้นหลายเท่าหรือไม่ก็เป็นวันไปเลยก็มี ไอ้เทมป์นี่มันโง่ที่สุดในวงเลยใช่มั้ยเนี่ย?



“เออ!!” คำเดียวสั้นๆ...กูเกลียดคนฉลาดว่ะแมร่ม.....

edit @ 24 May 2008 16:33:39 by Bapeboyz>>T.O.P