TeMpO-GD

.

.

อ่ะ....ชินไม่รู้จริงๆนะว่าผู้หญิงคนที่ยืนอยู่ตรงกลางนั่นเป็นใคร

แต่ไหนๆป๋าเท็ดดี้ก็มีรูปที่ถ่ายกับเทมป์มันทั้งที งั้นผมขอเหมาเป็นรูปครอบครัวแล้วกัน 55++

ผู้หญิงคนนี้โชคดีมากที่สุดที่ผม อนุญาตให้เป็นเมียของปาร์ค เท็ดดี้ในฟิคเรื่องนี้

แต่น่าเสียดายที่เธอไม่มีบทในนี้เลย นอกจากที่กล่าวถึงว่าเธอเป็นแค่แม่ที่เสียชีวิตไปแล้ว

ของเทมป์....เป็นแค่ฟิคนะคับอย่าจริงจังเน้อ 55++

.

.

.

.

เทมป์ลูกชายสุดที่รัก....หน่อมแน้มมากลูก หล่อ-น่ารักโคตร 55++

.

.

.

.

ทรงผมจีแบบ......เหมือนเพิ่งออกจากค่ายทหารมายังไงยังงั้น

แล้วดูเจ้าเทมป์มันทำ....เหมือนงอนเมียซะอย่างงั้น

เมียง้อแล้วพอใจอ่ะดิแก.......โอย น่ารักๆ

.

.

.

.

อย่าว่างั้นงี้เลย...จีแร่ดว่ะ 55++

โอ๊ย!!....แร่ดก็รัก จะมากกว่านี้ก็รักจะตายแล้วคับจียง

สัญญาเหอะว่าจะรักเทมจีตลอดไป ฮู้ฮ้า......

เทมป์มันน่ายืนหันหน้าไปทางนู้นเว้ย วิวคงดี 55++

(ปล.รูปไม่เกี่ยวกับฟิคได้อีก)

.

.

.

.

.

Title: Plus One
Chapter: 3
Author: Shin-Dragon
Paring: Tempo*G-dragon
Genre: Drama
Rate: NC-17



มือหนาที่ลูบไล้ไหล่บางขาวสะอาดที่นอนเงียบไม่มีคำพูดใดๆนอกจากแววตาที่มองสบมาอย่างสงสัย ทำเอาเจ้าของมือถึงกับชะงักไปก่อนจะเอ่ยถามออกมาผ่านความมืดภายในห้อง



“ทำไมมองพี่ด้วยสายตาแบบนั้น.....” คำว่าพี่ที่ร่างสูงใช้แทนตัวเองเหมือนอย่างที่เคยผ่านมาทำเอาคนที่ถูกกอดอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน รู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที


“ฉันไม่ชอบคำนี้....” ดองวุคหลบสายตาที่เฝ้ามองมา ใบหน้าที่หล่อไม่แพ้กันหันหนีออกจากแววตาคู่นั้น แต่อีกคนก็ไม่ยอมปล่อยให้หันหลบไปได้ มือแกร่งจับเชยปลายคางขึ้นมาให้แววตาสบกันตรงๆ



“คำไหน....พี่น่ะหรอ?”


“ฉันบอกว่าไม่ชอบไง...” เสียงเท่ๆขัดขึ้นพร้อมกับการปัดมือแกร่งนั่นออกจากปลายคาง


“พูดใหม่ซิ....ที่สั่งสอนมาทั้งคืนนี่ยังจำไม่ได้หรอว่าให้พูดยังไง” ร่างบางถูกสั่งให้เอาแต่ใจอีกครั้ง แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ยอมทำตามง่ายๆ นานซะจนแทบินต้องเอากำลังเข้าข่ม


ผ่านมาค่อนคืนแล้วยังไม่เข็ดหลาบอีกนะ ชเวดองวุค



“นายบังคับฉันเองต่างหาก....ปล่อยนะ!!”


“ไม่คิดว่ามันจะสายไปหรือไง....มาบอกให้ปล่อยตอนนี้เราก็เป็นของพี่ไปแล้วตั้งหลายครั้งไม่ใช่หรอ....ดองวุค”


“อย่าเรียกฉันแบบนั้นนะ...ฉันเกลียดความรู้สึกเดิมๆ เกลียดนายที่ทำแบบนี้กับฉัน.......กะ........อื้อออออ!!” ไม่ทันให้ถูกต่อว่าอีกสารพัดอิมแทบินก็จัดการเงียบปากคนช่างพูดให้สยบลงด้วยจูบ เก็บความหอมหวานจนพอใจแล้วละออก ดองวุคหน้าขึ้นสีเข้มเพราะความโกรธจัดที่ถูกตัดความรู้สึกด้วยสัมผัสที่เขายังเฝ้าโหยหามาตลอด



จะแพ้เพราะจูบง่ายๆแบบนี้น่ะหรอดองวุค....ไม่สมศักดิ์ศรีของนายเลยสักนิด


“ถ้าพูดว่าเกลียดอีกพี่จะจูบเราเป็นสองเท่า” ไอ้คนเอาแต่ใจ ไอ้มาเฟียเหลือขอ โธ่เว้ย!!

“อิมแทบิน......ฉัน-เกลียด-นาย!!” ถ้าคิดว่าจะกลัวกับคำขู่แค่นี้แล้วล่ะก็ ไม่มีทางเด็ดขาด

“อื้อ!!...........ปล่อย.......อะ แทบิน............อย่า!!” กล้ามแขนที่พยายามเข้าฟิตเน็ตมาตลอดเพื่อปกป้องตัวเองแท้ๆแต่ทำไมมันกลับสู้แรงคนตรงหน้าไม่ได้เลยสักนิด...เสียเปล่าจริงๆเลยดองวุค........เก่งแต่ปากดีแต่ใช้กำลังขัดขืนก็ไม่ได้


ไหล่ขาวเปลือยเปล่าถูกมือหนากดลงจมไปกับเตียงนอน ใบหน้าคมเข้มจ้องมองตาอยู่ไม่ห่าง กลับมาเป็นเด็กดีของแทบินคนเดิมซะทีเถอะ เขาไม่อยากทำเหมือนขืนใจเมียตัวเองนักหรอกนะ


“อย่าท้าทายพี่อีกไม่งั้น โดนของจริงแน่ๆ แล้วก็เลิกดิ้นไปดิ้นมาได้แล้ว จะนอนนิ่งๆให้กอดเฉยๆ หรืออยากให้ทำอย่างอื่นก็เลือกเอา” จะให้เลือกอันไหนได้ล่ะก็มันเสียเหมือนกันหมดทุกทางแบบนั้น ร่างบางกว่าเลยพลิกหันหลังให้อย่างหมดสิ้นทางเลือก อิมแทบินได้แต่นึกยิ้มออกมากับท่าทางรั้นๆ ไอ้ฮงจุนมันเลี้ยงน้องยังไงถึงได้ดื้อรั้นไม่ฟังความแบบนี้นะ



แต่ก็ไม่มีคำพูดคำใดหลุดออกมาจากเรียวปากอิ่มนั่นอีก แม้กระทั่งเอวบางจะถูกรวบกอด แผ่นอกแกร่งของใครบางคนที่ยังเกลียดขี้หน้าไม่หายแนบชิดกับแผ่นหลังขาวเนียนเปลือยเปล่า ซ้ำริมฝีปากยังกดลงมาแนบกับท้ายทอยให้สะท้านเล่นๆอีกด้วย



- ฉันไม่ยอมใจอ่อนให้ง่ายๆแน่ อิมแทบิน -



.......................
...................................



แสงแดดอ่อนๆลอดผ่านม่านสีขาวนวลเข้ามาในห้อง ทำให้คนตัวเล็กเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาเมื่อถูกแสงนั้นแยงตาเข้า เสียงหวานครึมครางเพราะความเจ็บปวดไปทั้งร่างเมื่อเริ่มขยับตัว มือเล็กกุมขมับเมื่อรู้สึกปวดหนึบๆ ความรู้สึกยังคงมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไหล่บางโผล่พ้นผ้าห่มขึ้นมาจนล่นลงไปเห็นถึงหน้าท้องเรียบแบน เพราะจียงค่อยๆขยับกายลุกขึ้นพิงกับหัวเตียง คนหมดแรงค่อยๆกวาดสายตาหาคนที่ขืนบังคับเขามาเกือบทั้งคืนจนหมดสติไป




ว่างเปล่า.........................




ไม่มีแม้แต่เงาของคนๆนั้นสักนิดเหลือทิ้งไว้เพียงรอยอุ่นๆข้างๆกาย พร้อมกับรอยเปื้อนจากการกระทำอันสมใจของซึงฮยอน ตาเรียวเล็กเหลือบไปเห็นซองสีน้ำตาลกองนึงวางไว้บนโต๊ะข้างๆเตียง ก่อนจะหยิบขึ้นมาดู กระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ติดไว้หน้าซอง เรียกให้คนอ่านถึงกลับต้องยิ้มหยันความน่าสมเพชของตัวเองมากขึ้นไปอีก




- ค่าตัวของนาย............ควอน จียง -


คุ้มกันมั้ยจียง คุ้มหรือเปล่ากับการที่นายรักคนๆนั้นและต้องการได้ครอบครองเพียงคนเดียว สุดท้ายก็เป็นได้แค่นายบำเรอคนนึงเท่านั้นเอง




มือเล็กวางซองสีน้ำตาลไว้ข้างๆก่อนจะหันไปหยิบโทรศัพท์ที่ถูกปิดเครื่องไว้บนโต๊ะ กดเปิดมันขึ้นแล้วต้องถอนหายใจเมื่อเจอสายที่โทรเข้ามาตั้งแต่เมื่อคืน



ปาร์ค ฮงจุน




ผมควรจะถอยหรือเปล่า....ผมจะทำยังไงต่อไปกับเรื่องนี้ดี จียงนั่งครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะค่อยๆพยุงตัวเองไปเข้าห้องน้ำอย่างทุลักทุเล เพราะยังปรับสภาพร่างกายไม่ได้ทำให้ต้องใช้เวลาในการชำระร่างกายนานพอสมควร ผ้าเช็ดตัวสีขาวถูกผูกคลุมไว้เพียงส่วนล่าง เหลือท่อนบนที่เปลือยเปล่าขาวสะอาดพร้อมเม็ดน้ำที่ยังไม่ถูกเช็ดเกาะพราวทั่วทั้งร่างกาย ใบหน้าขาวสะอาดถูกปรับเปลี่ยนให้ดูเป็นคนหยิ่งผยองขึ้น อย่างไม่กลัวเกรง สีหน้าเรียบเฉยถูกฉายออกปกปิดความรู้สึกที่แท้จริงข้างในอย่างเจ็บปวด หน้ากากที่จียงคิดว่าไม่อยากจะใช้มันอีกแล้วหลังจากที่ปาร์ค ฮงจุนรับซื้อตัวเขามา


แต่ตอนนี้..........มันคงต้องได้ใช้อีกครั้ง



แกร๊ก!!




“ซึงฮยอน!!”




น้ำเสียงที่ยังไม่ได้ได้ปรับเปลี่ยนให้ดูเข้ากับใบหน้าเรียบเฉยนั้น ทำให้เผลอร้องเรียกชื่อของคนใจร้าย ด้วยความตกใจถึงขีดสุด



“ฉันคิดว่า....จะพาตัวนายไปแนะนำกับพ่อในฐานะใหม่หน่อยดีกว่า นายว่าเข้าท่าดีมั้ย” น้ำเสียงเยียบเย็นเอ่ยออกมาช้าๆ ต่างจากสายตาที่กวาดมองร่างขาวสะอาดที่ได้ครอบครองมาเมื่อคืนนี้อย่างเกิดความรู้สึกอยากจะสัมผัสผิวเนียนขาวนั่นอีกครั้ง



ในตอนแรกเขาตั้งใจจะทิ้งเอาไว้จริงๆนั่นแหละ แต่พอขับรถออกไปได้ไม่นานก็นึกอะไรสนุกๆออก ถึงได้วนกลับมาที่ห้องนี่อีกครั้ง ไม่นึกว่าจะได้เข้ามาเห็นอะไรดีๆแบบนี้



“นายคิดว่า...คุณฮงจุนจะรู้สึกผิดหวังหรือเสียหน้าอย่างงั้นใช่มั้ย?” ไม่หรอกซึงฮยอนอย่างที่นายไม่เคยรู้และไม่เคยอยากจะรับรู้ ต่อให้นายขืนใจฉันต่อหน้าพ่อของนายเขาก็คงไม่สะเทือนใจหรอก เพราะฉันกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันอย่างที่นายเข้าใจเลยสักนิดเดียว



“อึ่ก!” ใบหน้าเชิดหยิ่งของจียงทำให้ร่างสูงอดทนมองดูเฉยๆไม่ได้ ปลายคางจึงถูกมือแกร่งบีบเข้าอย่างแรง


“อย่ามาใช้สายตาแบบนี้กับฉัน...ถ้านายคิดว่านายแน่พอ รีบแต่งตัวแล้วกลับบ้านกับฉันซะ” พูดจบก็สะบัดมือออกจนหน้าของจียงต้องหันสะบัดตาม ปลายคางแดงเถือกเป็นรอยแต่ก็ใช่เวลาที่จะมาเจ็บ ควอน จียง จะไม่ใช่คนอ่อนแอให้ใครย่ำยี แม้แต่คนที่รักมากที่สุดก็ตาม


“ขอบอกไว้เลยว่าสิ่งที่นายกำลังคิดจะทำ ไม่มีประโยชน์ต่อตัวนายเลยแม้แต่นิดเดียว” ใช่ซึงฮยอนไม่มีประโยชน์เลย แม้แต่ความสะใจ นายก็จะไม่ได้รับมัน


“พูดบ้าอะไร!...การได้สั่งสอนนายให้รู้จักกับความเจ็บปวดนั่นเป็นสิ่งที่มีประโยชน์และสะใจฉันที่สุด ควอน จียง”


ปากบางเม้มเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว...ทำไมถึงตั้งใจจะทำลายกันขนาดนั้น ฉันไปฆ่าแม่นายรึไง ไอ้คนใจยักษ์!!


“อย่าคิดจะท้าทายฉัน...” มือหนาตรงเข้ากระชากผมไม่แรงนักแต่ก็ทำให้จียงต้องกลั้นใจข่มความเจ็บที่เส้นผมรั้งกับหนังศีรษะตามแรงของคนดึง


“เพราะต่อไปนี้นายเป็นทาสของฉัน!” ใบหน้าขาวส่ายไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อคำพูด เขาเกลียดคำว่าทาส เกลียดที่สุด ความรู้สึกที่เคยเจอะเจอมากำลังจะทำให้เขาปวดร้าวอีกครั้ง



“ไม่......ฮึ่ก ปล่อยนะ!” มือขาวรั้งข้อมือของคนที่ยังไม่ยอมปล่อยจากเส้นผมของเขา น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มอย่างไม่อยากจะให้เกิดขึ้น แต่เพราะคำว่าทาส เพราะมันคำเดียวที่ทำให้เขาที่กำลังเข้มแข็งต้องอ่อนแอลงมาอีกครั้ง



ซึงฮยอนลดแรงมือลงในที่สุด มองคนตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ เมื่อกี้ยังทำสีหน้าท้าทายเขาอยู่แท้ๆ แต่ทำไมอยู่ๆถึง...........................



“บ้าเอ้ย!!” ร่างสูงผละคนตัวบางออก เสยผมขึ้นด้วยความหงุดหงิดกับน้ำตาของจียง เขาไม่เคยคิดว่ามันจะมีผลกระทบต่อจิตใจเขาเลยแม้แต่น้อย ไม่เคย......แต่ทำไมตอนนี้มันกลับทำให้เขาถึงกับทำอะไรไม่ถูกล่ะ!!




To BE CON. >>Full Part





เอามาลงขัดอีกแล้ว...เพิ่งนั่งแต่งตะกี้นี้เอง
พอดีได้กลับมาบ้านอ่ะเลยมานั่งต่อสักหน่อย
ไว้มีเวลาแล้วจะรีบจัดการให้ทุกเรื่องเลยนะคับ
อย่างที่บอกเดี๋ยวขอเคลียร์ Shortfic Hot Issue ก่อนนะ
แล้วจะเคลียร์เรื่องที่เหลือให้.....

ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันนะคับผม