[Fic] I'm A Man (Ch.1) [Temp*GD]
posted on 14 Jun 2008 23:33 by bojae-shinki
Title: I’m a man
Chapter: 1
Author: Shin-Dragon
Paring: Tempo*G-dragon
Genre: Drama
Rate: PG-13 - NC-17
“ฮยอนซึง....ฉันรักนาย”
.
.
.
.
.
.
.
เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่ผมแอบบอกรักเขาอย่างนี้ ทุกครั้งเวลาที่เขาปิดตาหลับสนิท แพขนตาบนประกบปิดกับขนตาล่าง ทำให้ดูน่าหลงใหลนักในความคิดของผม ใครๆก็บอกว่าฮยอนซึงน่ารัก เขาดูบอบบางเหมือนเด็กผู้หญิงที่ผมต้องคอยเอาอกเอาใจและปกป้องดูแลมาตลอด แต่รู้อะไรมั้ยคับว่าจริงๆแล้วเขาเป็นคนที่ดื้อรั้นเอามากๆ มากซะจนบางทีผมเองก็เหนื่อยใจ แต่เพราะ ‘รัก’ คำเดียว ที่ทำให้ผมมองข้ามข้อเสียตรงจุดนั้นของเขา เขาอยากจะเอาแต่ใจหรือเรียกร้องความสนใจเท่าไหร่ ผมก็ยอมตามใจทุกครั้ง ดื้อเท่าไหร่ก็ได้ผมไม่เคยดุเคยว่า เพราะผมเลือกที่จะยอมรับทุกอย่างที่ตัวเขาเป็น....
ผมรักฮยอนซึง
“อืม....ซึงฮยอน!”
และนี่คือสิ่งเดียวที่ผมไม่สามารถเปลี่ยนและทำใจยอมรับกับมันได้สักที ชื่อของเพื่อนสนิทในสมัยเด็กอีกคนที่ย้ายไปอยู่ที่อเมริกา ‘ไอ้เด็กอ้วน’ ที่ผมและฮยอนซึงไม่เคยลืม โดยเฉพาะกับฮยอนซึงที่ทั้งเวลาตื่นและเวลานอน เขาก็ยังจะนึกถึงแต่ซึงฮยอนอยู่ตลอด
แล้วผมที่อยู่ตรงนี้ล่ะ คนที่บอกรักเขาทุกวันอย่างขี้ขลาด คนที่กุมมือเขาทุกคืน ทำไมเขาไม่เคยนึกถึงผมอย่างซึ้งใจแบบนั้นบ้าง เพราะเราอยู่ใกล้กันเกินไปอย่างนั้นหรือ?
- ควอน จียง คนนี้ไม่เคยอยู่ในสายตาของนายบ้างเลยใช่มั้ย?.....ฮยอนซึง -
“จียง....จียงตื่นซะทีสิ สายมากแล้วนะ” เสียงปลุกที่ดังข้างๆหู มันน่าฟังมากกว่าไอ้พวกนาฬิการูปร่างหน้าตาน่ารักที่ฮยอนซึงซื้อให้ผมเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีที่แล้วซะอีก ทำเอาผมที่เพิ่งนอนเมื่อ 3 ชั่วโมงก่อนจะเช้าต้องงัวเงียตื่นตามเสียงปลุก
ทำไมถึงชอบมาปลุกในจุดที่มันทำให้ผมหวั่นไหวนักก็ไม่รู้ จุดอ่อนของผมคือเสียงกระซิบข้างหูนี่แหละ ยิ่งกับเสียงแหบพร่าด้วยแล้วผมแทบจะขนลุกขึ้นทั้งตัวเลย และตอนนี้มันก็กำลังทำให้ผมสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่เพราะเสียงปลุกของฮยอนซึง.....ผมจำต้องลืมตาปรือขึ้นทั้งๆที่มันออกจะหนักอึ้งเหลือเกินในความคิดของผม
“อืม.....ตื่นเช้าจัง” เสียงของผมดังลอดออกมาแผ่วเบา หน้าตาผมคงทุเรศที่สุดแน่ๆเลย เกลียดนักก็ตอนตื่นนอนนี่แหละทำให้ผมไม่มั่นใจในความหล่อที่มีเลยจริงๆ
ผมกลัวฮยอนซึงจะไม่ประทับใจ
.
.
ฟรึ่บ!!
.
.
“อ๊าาา.....ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะจียง เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหรอก” มือเล็กขาวๆพยายามที่จะยื้อแย่งผ้าห่มผืนหนาที่ผมดึงมันขึ้นมาปิดหน้าตอนงัวเงียของผมไว้ ใบหน้าที่แอบอมยิ้มอย่างมีความสุขทั้งๆที่มันออกจะเล็กน้อยเหลือเกิน...ฮยอนซึงไม่เคยรู้หรอกว่าเพียงแค่เขามาปลุกผมทุกวันๆนั่นก็ทำให้ผมมีความสุขมากมายแล้ว
.................
...........................
....................................
“ซึงฮยอน...แกล้งฮยอนซึงอีกแล้วนะ...นิสัยไม่ดี” เด็กตัวเล็กๆหน้าตาน่ารักไม่แพ้กันกับคนที่ตัวเองออกแรงปกป้องจากเพื่อนสนิทที่ตัวใหญ่กว่าตัวเองนักพูดขึ้นทันทีที่เห็น ซึงฮยอนหยิกแก้มฮยอนซึงจนอีกร่างร้องไห้ลั่น
“พูดมาก...แค่หยิกแก้มแค่นี้ก็ร้องไห้ บ้า!!” ว่าเสียงตะหวาดใส่อีกคนที่เอาแต่ร้องไห้ซะจนน่ารำคาญ
“ซึงฮยอนแหละบ้า!...ถ้าตัวทำแบบนี้อีกเราจะไม่เล่นด้วยแล้ว” จียงเดินเข้ามาปลอบเพื่อนตัวเล็กอีกคนที่ยังร้องไห้ไม่หยุด พร้อมกับมองเพื่อนตัวโตกว่าอย่างไม่พอใจ
“เรื่องของตัวสิ....ใครจะสนล่ะ!” ว่าแค่นั้นก็เดินหนีออกไปจากสนามหน้าบ้านของจียงทันที ไม่หันกลับมามองอีก
งี่เง่า...งี่เง่าที่สุด
“ฮึ่ก!....ซึงฮยอน....ฮือออ....ซึงฮยอน” ร่างเล็กกว่าของจียงร้องเรียกชื่อเพื่อนอีกคนที่เดินจากไป พร้อมเสียงสะอื้น
มันเป็นภาพที่จียงไม่เข้าใจมาตลอด จนกระทั่งโตและรู้ในที่สุดว่าฮยอนซึงรักซึงฮยอนมากแค่ไหน ถึงตอนนั้นจะร้องไห้เพราะโดนแกล้งแรงๆหลายครั้งหลายคราก็ตาม ฮยอนซึงก็ไม่เคยโกรธเคยด่าว่าซึงฮยอนเลยซักครั้ง มันเป็นอย่างนั้นจนเขาเพิ่งจะมาเข้าใจ ก็ตอนที่ตัวเองหลงรักฮยอนซึงเข้าไปแล้วจนถอนตัวไม่ได้นั่นแหละ
.................
..........................
..................................
TO BE CON >> Full Part
Chapter: 1
Author: Shin-Dragon
Paring: Tempo*G-dragon
Genre: Drama
Rate: PG-13 - NC-17
“ฮยอนซึง....ฉันรักนาย”
.
.
.
.
.
.
.
เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่ผมแอบบอกรักเขาอย่างนี้ ทุกครั้งเวลาที่เขาปิดตาหลับสนิท แพขนตาบนประกบปิดกับขนตาล่าง ทำให้ดูน่าหลงใหลนักในความคิดของผม ใครๆก็บอกว่าฮยอนซึงน่ารัก เขาดูบอบบางเหมือนเด็กผู้หญิงที่ผมต้องคอยเอาอกเอาใจและปกป้องดูแลมาตลอด แต่รู้อะไรมั้ยคับว่าจริงๆแล้วเขาเป็นคนที่ดื้อรั้นเอามากๆ มากซะจนบางทีผมเองก็เหนื่อยใจ แต่เพราะ ‘รัก’ คำเดียว ที่ทำให้ผมมองข้ามข้อเสียตรงจุดนั้นของเขา เขาอยากจะเอาแต่ใจหรือเรียกร้องความสนใจเท่าไหร่ ผมก็ยอมตามใจทุกครั้ง ดื้อเท่าไหร่ก็ได้ผมไม่เคยดุเคยว่า เพราะผมเลือกที่จะยอมรับทุกอย่างที่ตัวเขาเป็น....
ผมรักฮยอนซึง
“อืม....ซึงฮยอน!”
และนี่คือสิ่งเดียวที่ผมไม่สามารถเปลี่ยนและทำใจยอมรับกับมันได้สักที ชื่อของเพื่อนสนิทในสมัยเด็กอีกคนที่ย้ายไปอยู่ที่อเมริกา ‘ไอ้เด็กอ้วน’ ที่ผมและฮยอนซึงไม่เคยลืม โดยเฉพาะกับฮยอนซึงที่ทั้งเวลาตื่นและเวลานอน เขาก็ยังจะนึกถึงแต่ซึงฮยอนอยู่ตลอด
แล้วผมที่อยู่ตรงนี้ล่ะ คนที่บอกรักเขาทุกวันอย่างขี้ขลาด คนที่กุมมือเขาทุกคืน ทำไมเขาไม่เคยนึกถึงผมอย่างซึ้งใจแบบนั้นบ้าง เพราะเราอยู่ใกล้กันเกินไปอย่างนั้นหรือ?
- ควอน จียง คนนี้ไม่เคยอยู่ในสายตาของนายบ้างเลยใช่มั้ย?.....ฮยอนซึง -
“จียง....จียงตื่นซะทีสิ สายมากแล้วนะ” เสียงปลุกที่ดังข้างๆหู มันน่าฟังมากกว่าไอ้พวกนาฬิการูปร่างหน้าตาน่ารักที่ฮยอนซึงซื้อให้ผมเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีที่แล้วซะอีก ทำเอาผมที่เพิ่งนอนเมื่อ 3 ชั่วโมงก่อนจะเช้าต้องงัวเงียตื่นตามเสียงปลุก
ทำไมถึงชอบมาปลุกในจุดที่มันทำให้ผมหวั่นไหวนักก็ไม่รู้ จุดอ่อนของผมคือเสียงกระซิบข้างหูนี่แหละ ยิ่งกับเสียงแหบพร่าด้วยแล้วผมแทบจะขนลุกขึ้นทั้งตัวเลย และตอนนี้มันก็กำลังทำให้ผมสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่เพราะเสียงปลุกของฮยอนซึง.....ผมจำต้องลืมตาปรือขึ้นทั้งๆที่มันออกจะหนักอึ้งเหลือเกินในความคิดของผม
“อืม.....ตื่นเช้าจัง” เสียงของผมดังลอดออกมาแผ่วเบา หน้าตาผมคงทุเรศที่สุดแน่ๆเลย เกลียดนักก็ตอนตื่นนอนนี่แหละทำให้ผมไม่มั่นใจในความหล่อที่มีเลยจริงๆ
ผมกลัวฮยอนซึงจะไม่ประทับใจ
.
.
ฟรึ่บ!!
.
.
“อ๊าาา.....ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะจียง เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหรอก” มือเล็กขาวๆพยายามที่จะยื้อแย่งผ้าห่มผืนหนาที่ผมดึงมันขึ้นมาปิดหน้าตอนงัวเงียของผมไว้ ใบหน้าที่แอบอมยิ้มอย่างมีความสุขทั้งๆที่มันออกจะเล็กน้อยเหลือเกิน...ฮยอนซึงไม่เคยรู้หรอกว่าเพียงแค่เขามาปลุกผมทุกวันๆนั่นก็ทำให้ผมมีความสุขมากมายแล้ว
.................
...........................
....................................
“ซึงฮยอน...แกล้งฮยอนซึงอีกแล้วนะ...นิสัยไม่ดี” เด็กตัวเล็กๆหน้าตาน่ารักไม่แพ้กันกับคนที่ตัวเองออกแรงปกป้องจากเพื่อนสนิทที่ตัวใหญ่กว่าตัวเองนักพูดขึ้นทันทีที่เห็น ซึงฮยอนหยิกแก้มฮยอนซึงจนอีกร่างร้องไห้ลั่น
“พูดมาก...แค่หยิกแก้มแค่นี้ก็ร้องไห้ บ้า!!” ว่าเสียงตะหวาดใส่อีกคนที่เอาแต่ร้องไห้ซะจนน่ารำคาญ
“ซึงฮยอนแหละบ้า!...ถ้าตัวทำแบบนี้อีกเราจะไม่เล่นด้วยแล้ว” จียงเดินเข้ามาปลอบเพื่อนตัวเล็กอีกคนที่ยังร้องไห้ไม่หยุด พร้อมกับมองเพื่อนตัวโตกว่าอย่างไม่พอใจ
“เรื่องของตัวสิ....ใครจะสนล่ะ!” ว่าแค่นั้นก็เดินหนีออกไปจากสนามหน้าบ้านของจียงทันที ไม่หันกลับมามองอีก
งี่เง่า...งี่เง่าที่สุด
“ฮึ่ก!....ซึงฮยอน....ฮือออ....ซึงฮยอน” ร่างเล็กกว่าของจียงร้องเรียกชื่อเพื่อนอีกคนที่เดินจากไป พร้อมเสียงสะอื้น
มันเป็นภาพที่จียงไม่เข้าใจมาตลอด จนกระทั่งโตและรู้ในที่สุดว่าฮยอนซึงรักซึงฮยอนมากแค่ไหน ถึงตอนนั้นจะร้องไห้เพราะโดนแกล้งแรงๆหลายครั้งหลายคราก็ตาม ฮยอนซึงก็ไม่เคยโกรธเคยด่าว่าซึงฮยอนเลยซักครั้ง มันเป็นอย่างนั้นจนเขาเพิ่งจะมาเข้าใจ ก็ตอนที่ตัวเองหลงรักฮยอนซึงเข้าไปแล้วจนถอนตัวไม่ได้นั่นแหละ
.................
..........................
..................................
TO BE CON >> Full Part
พลอตเรื่องใหม่มันมาอีกแล้วอ่ะ จะรอก็กลัวมันจะหายออกไปจากสมองซะก่อน
ก็เลยเขียนไว้แล้วลองอัพดูว่าถ้ามาแบบนี้ เรทติ้งจะไปรอดมั้ย
เพราะถ้าไม่รอดจะแต่งไว้อ่านเองคนเดียวเพราะชอบพลอตเรื่องนี้อ่ะ
55++ แต่งตามใจตัวเองมากมาย
ชอบเวลาจีทำหน้าแมนๆง่ะ ลองมองข้ามส่วนน่ารักของจีบ้าง
แล้วหันมามองที่ความเป็นผู้ชายแมนๆสักที อืม...เท่มากอ่ะ หล่อมากเลยด้วย
มันก็เลยเป็นฟิคเรื่องนี้....แต่รู้ใช่มั้ยว่าเทมป์มันเป็นตัวแปร
มันจะมาเปลี่ยนอะไรหลายๆอย่างเลยจะบอกให้ 55++
ชอบไม่ชอบยังไงลองเมนท์บอกบ้างก็ดีนะ
เพราะถ้ามีคนโอเคก็จะแต่งให้จบไปเลย แล้วจะมาลงอย่างต่อเนื่อง
รวมทั้งเรื่องอื่นๆด้วย
แต่ถ้าไม่ก็จะลงแค่นี้แหละแล้วแต่งอ่านเองคนเดียว 55++
ฝากด้วยนะคับ
เทมหล่อกว่าฮยอนซึงน้า
อย่าๆๆๆๆ อย่าหลงรักฮยอนซึงเลยจียง
ว่าแต่ว่าไอคุณพี่เทมมันบ้าพลังแต่เด็กเลยแฮะ-*-
พี่ชินแต่งเยอะมากมาย
หลายเรื่องเลย จะรออ่านต่อไปนะ
#1 By ◄ R y o u ► _InuchI on 2008-06-15 00:06