[Fic-DooSeob] Let It Snow : Intro

posted on 28 Jun 2011 15:06 by bojae-shinki
 
 
 
 
 
 
 

Title: [Fic] Let it snow

Chapter: Intro

Author: Shin-Dragon

Paring: Dujun x Yoseob

Rate: PG-13

 

 

 

อากาศที่แสนจะเย็นยะเยือกบาดผิวกายและลมหายใจทุกๆ ครั้งที่หายใจเข้าออก เสื้อกันหนาวที่ห่อปกคลุมร่างกายไม่ได้ช่วยให้คลายหนาวได้เลยแม้แต่นิดเดียว แล้วนับอะไรกับกล่องกระดาษที่เด็กชายตัวเล็กใช้เป็นเกราะป้องกันความหนาวเย็นจากอากาศภายนอก็ก็ แม้จะพยายามหาอะไรมาปกคลุมเกล็ดขาวใสของหิมะก็ตาม แต่บนศีรษะของเด็กน้อยก็ยังเต็มไปด้วยเกล็ดหิมะอยู่ดี

 

“หนาว...พ่อครับ ฮึก ผมหนาว ได้โปรดดด~” หยาดน้ำตาไหลออกมาราวกับจะไม่มีวันหมดไปจากดวงตาง่ายๆ เสียงสะอื้นไห้บวกกับเสียงฟันกระทบกันดังกึกกักเพราะความหนาวเย็นเล่นงานจนร่างน้อยสั่น คนตัวเล็กซุกใบหน้าที่เย็นวาบและเคล้าน้ำตาลงกับเข่าทั้งสองข้างอย่างน่าเห็นใจ

 

“อากาศจะยิ่งเย็นลงอีกและท่าทางว่าพายุหิมะจะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ด้วย”

 

เจ้าตัวเล็กได้ยินเสียงคนที่เดินผ่านไป ผ่านมาพูดกันถึงสภาพอากาศที่จะเย็นลงทุกๆ วัน ก็ยิ่งกอดร่างที่สะอื้นไห้ของตนมากขึ้น ไม่มีใครสนใจเขา ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าในกล่องใบใหญ่ข้างถังขยะนี้จะมีเด็กคนหนึ่งใช้มันเป็นที่ซุกซ่อนความหนาวเย็น

 

“ฮึก!!”

 

“พี่โดยอน ผมได้ยินเหมือนเสียงคนร้องไห้” เด็กหนุ่มวัยเพิ่งขึ้นมัธยมต้นในชุดเสื้อโค๊ทตัวหนาที่ให้ความอบอุ่นจากอากาศหนาวเย็นเป็นอย่างดีเอ่ยท้วง เมื่อเดินผ่านกล่องใบใหญ่ใกล้ๆ กับถังขยะหน้ารั้วบ้านของตน

 

“เอ๋?...พี่ไม่เห็นได้ยินเลยค่ะคุณชาย” หญิงสาวที่อายุย่างเข้าวัยเบญจเพศ ที่เป็นพี่เลี้ยงของเด็กหนุ่มเอ่ยแย้งขึ้น

 

“แต่ผมได้ยินจริงๆ นะ” ว่าแล้วก็หันซ้ายหันขวามองหาต้นตอของเสียง

 

“พี่ว่าเรารีบเข้าบ้านกันเถอะค่ะคุณชาย ไม่อย่างนั้นจะเป็นหวัดเอานะคะ” โดยอนพยายามเกลี้ยกล่อมคุณชายคนโตของบ้าน

 

“ผมว่ามันน่าสงสัย...ผมได้ยินจริงๆ นะ แต่ไม่รู้ว่ามันดังมาจากที่ไหน?”

 

“คุณชายคะ! ไม่เอานะคะ...อย่าออกไปตากหิมะแบบนั้น” เธอร้องเรียกเมื่อเห็นว่าคุณชายที่เธอคอยดูแลมาตั้งแต่อายุได้เพียง 7 ขวบเท่านั้น กำลังวิ่งออกไปจากร่มคันใหญ่

 

“อ่ะ!!” เด็กหนุ่มวิ่งมาที่กล่องใบใหญ่ข้างถังขยะ เพราะมีที่เดียวที่น่าสงสัยที่สุด เขาคิดว่าต้องมีเสียงร้องไห้ดังออกมาจากในกล่องใบนี้ แล้วมันก็เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ

 

“ฮึก!” คนที่ซ่อนตัวอยู่ในกล่องเงยหน้าขึ้นมาด้วยความตกใจเมื่อถูกเปิดฝากล่องที่ปิดไม่สนิทอยู่แล้วออกอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าเล็กขาวใสแทบซีดเลยก็ว่าได้ กลีบปากที่กลั้นสะอื้นเอาไว้ซีดเซียวจนคนที่เห็นเข้ายังรู้สึกใจหาย เด็กหนุ่มร่างสูงชะงักงันไปกับหน่วยตากลมโตที่คลอรื้นหยาดน้ำราวกับถูกสะกด

 

“คุณชายคะ...กลับเข้าบ้านกันเถอะค่ะ หิมะเริ่มตกหนักมากขึ้นแล้วนะคะ?” โดยอนกลับมาคว้าเข้าที่มือคุณชายของเธอก่อนจะยื้อให้เข้ามาในร่มแล้วพาออกเดิน แต่ทว่าคุณชายของเธอกลับดื้อรั้นขึ้นมาเสียนี่

 

“ผมจะเอาลูกหมาน้อยไปด้วย” เด็กหนุ่มพูดขึ้นมาทั้งๆ ที่ยังไม่ยอมถอนสายตาออกจากใบหน้าของคนที่กลั้นสะอื้นอยู่ในกล่อง  

 

“ลูกหมาน้อยหรือคะ?” เธอขยับเข้าไปใกล้กล่องใบใหญ่มากขึ้นอีก ก่อนจะเห็นดวงตารื้นน้ำของเด็กที่น่าสงสารคนหนึ่งนั่งตัวสั่นเทาอยู่ในนั้น “ตายแล้ว!” เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่ลูกหมาอย่างที่คุณชายของเธอว่า หากแต่เป็นเด็กตัวเล็กที่เธอคาดเดาเอาเองว่าคงจะอายุไม่เกินสิบขวบได้

 

“ยังไม่ตายสักหน่อย แต่ถ้าเราปล่อยเขาไว้แบบนี้ เขาอาจจะตายก็ได้”

 

น้ำเสียงนั้นฟังดูมีอำนาจกับจิตใจดวงเล็กที่กำลังเหน็บหนาวอย่างหาที่พึ่งที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว คนตัวเล็กยกแขนเสื้อเช็ดน้ำตาออกอย่างลวกๆ เพื่อที่จะมองใบหน้าของเด็กหนุ่มที่จ้องตนด้วยสายตาที่คาดเดาอะไรไม่ออกให้ชัดเจนขึ้น แต่น้ำตาของตนก็ยังไหลไม่มีทีท่าว่าจะหยุด กอปรกับเสียงหายใจติดๆ ขัดๆ ทำเอาพี่เลี้ยงอย่างโดยอนถึงกับสะอึกพูดอะไรไม่ออก เธอเองก็สงสาร แต่ก็ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้เป็นใครมาจากไหน แล้วทำไมถึงมานั่งหลบอากาศหนาวเย็นทั้งร้องไห้ในกล่องข้างถังขยะแบบนี้

 

“ผมจะเอาลูกหมาน้อยไปด้วย”

 

แต่โดยอนก็มีสีหน้าอึกอักอย่างเห็นได้ชัด เมื่อได้ฟังความต้องการของคุณชาย

 

“ผมไม่สนหรอกนะว่าพี่โดยอนจะเห็นด้วยหรือไม่...แต่ผมทนเห็นลูกหมาน้อยหนาวตายแบบนี้ไม่ได้หรอก” เขาว่าพร้อมกับฉุดข้อมือของเด็กตัวเล็กให้ยืนขึ้นอย่างทุลักทุเลเพราะเจ้าตัวเหมือนจะขืนเอาไว้หน่อยๆ ด้วยความไม่แน่ใจ

 

“แต่ว่า.....มันจะดีหรือคะคุณชาย...เด็กนี่เป็นใครที่ไหนก็ไม่รู้ พี่ว่าอย่ายุ่งกับเขาเลยดีกว่านะคะ เดี๋ยวพ่อกับแม่ของเขาก็คงจะออกมาตามกลับบ้านเองนั่นแหละค่ะ” เธอไม่ได้มีเจตนาจะใจร้าย แต่เธอก็ไม่อาจจะวางใจเด็กที่น่าสงสารนี่เหมือนกัน สังคมสมัยนี้อันตรายมันมีทุกรูปแบบ เธออาจจะใจร้ายไปหน่อยที่ระแวงได้แม้กระทั่งเด็กที่หนาวจนตัวสั่นเทาแบบนี้ แต่เธอก็ต้องระวังเรื่องความปลอดภัยเอาไว้ก่อนเป็นอันดับแรกเสมอ

 

“ฮึ่ก...ผมไม่มีบ้าน ไม่มีพ่อแม่ พ่อทิ้งผมไปแล้ว” เด็กตัวเล็กปล่อยน้ำตาร่วงลงมาอีกครั้ง และคนตัวสูงก็ไม่แม้แต่จะพูดอะไรอีก นอกจากพาร่างของคนตัวเล็กออกมาจากกล่องใบใหญ่จนสำเร็จ

 

“คุณชายจะทำอะไรคะ!?” โดยอนร้องประท้วงทันที แม้ว่าเธอจะเห็นอยู่กับตาว่าคุณชายของเธอกำลังถอดเสื้อโค๊ทตัวหนาออกจากตัว ก่อนจะคลุมให้กับร่างเล็กที่ยืนสะอื้นร้องไห้ตัวสั่นอยู่ข้างๆ มือที่ถูกสวมใส่ด้วยถุงมือหนาเอื้อมขึ้นปัดเศษหิมะออกจากศีรษะเล็กจนเส้นผมสีอ่อนนุ่มกระจัดกระจาย

 

“แบบนี้ต้องไม่สบายเข้าแล้วแน่ๆ” เด็กหนุ่มว่าน้ำเสียงจริงจัง

 

“กลับเข้าไปในบ้านแล้วเตรียมน้ำอุ่นกับเสื้อผ้าหนาๆ ไว้ให้ผมด้วย” หันไปบอกความต้องการกับพี่เลี้ยงสาวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแบบนั้น โดยอนรู้ดีว่าคุณชายของเธอจริงจังและจะเอาให้ได้ตามที่ต้องการแน่ๆ เพราะอย่างนั้นเธอถึงต้องยอมตามใจในที่สุด

 

“ผม....ฮึ่ก!” เด็กชายตัวเล็กเอ่ยเสียงสั่นพร้อมทั้งก้อนสะอื้นที่หลุดออกมา

 

“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น...ฉันจะพาเธอเข้าบ้าน แล้วก็เลิกร้องไห้สักที ฉันไม่ชอบเห็นใครร้องไห้แบบนี้” คนตัวเล็กก้มหน้างุดในเสื้อโค๊ทตัวหนาที่อีกคนใส่ให้ พร้อมเอ่ยคำขอบคุณทั้งๆ ที่เสียงของตนยังเจือไปด้วยเสียงสะอื้น

 

“.......” คนตัวสูงกว่ากอบกุมมือเล็กที่เย็นเฉียบไว้แน่น ส่วนอีกข้างก็ถือร่มที่พี่เลี้ยงของตนยื่นมาให้แล้วพาคนตัวเล็กเดินเข้ารั้วบ้านหลังใหญ่ไป

 

เด็กหนุ่มที่เพิ่งขึ้นวัยมัธยมต้นคิดเงียบๆ คนเดียวว่าตนคงต้องใช้เหตุผลอีกหลายประการเพื่อที่จะขออนุญาตนายแม่ ถ้าหากว่าเด็กนี่ถูกทิ้งจริงๆ เขาจะขอเป็นคนดูแลเด็กคนนี้เอง!!

 

.........

...............

 

“เธอบอกว่าเธอชื่ออะไรนะ?”

 

หลังจากที่คนตัวเล็กถูกพาไปอาบน้ำอุ่นจนร่างกายอบอุ่นขึ้นแล้ว พร้อมกับสวมใส่ชุดเสื้อผ้าที่ป้องกันอากาศหนาวเย็นจากภายนอกได้เป็นอย่างดี ผิวที่ขาวซีดก็ดูจะระเรื่อขึ้นมาได้บ้าง ดูจากแก้มใสและริมฝีปากบาง ตอนนี้คนตัวเล็กยืนเคว้งอยู่กลางห้องนอนกว้างท่ามกลางสายตาของคนที่พาตนเข้ามาในบ้านหลังใหญ่นี้

 

“จะยืนนิ่งอยู่แบบนั้นอีกนานไหม ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า...” น้ำเสียงขุ่นขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าอีกคนดูจะเกรงกลัวตนอยู่ไม่น้อย ทั้งๆ ที่ตนเป็นคนพาเข้ามาหาความอบอุ่นและสะดวกสบายอยู่แท้ๆ

 

“ผม...ผมชื่อ ยาง โยซอบ ค...ครับ” เวลาที่ดวงตาปราศจากน้ำใสๆ คนตัวเล็กก็มีประกายตาที่ดูซุกซนขึ้นต่างจากตอนที่ร้องไห้อย่างน่าสงสารนัก

 

“หมาน้อยของฉันชื่อโยซอบเหรอ?” เด็กหนุ่มลุกจากโซฟาตัวหรูในห้องนอนพร้อมกับเดินนิ่งๆ เข้ามาใกล้คนตัวเล็กที่ยืนก้มหน้าลงในทันที แม้จะยังเด็กแต่เพราะความเป็นคนฉลาดและมีบุคลิกที่นิ่งเรียบเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ทำให้บุคคลที่เพิ่งถูกพาเข้ามาในบ้านรู้สึกเกรงกลัวจนตัวสั่น

 

หมาน้อย...?

ยาง โยซอบเป็นหมาน้อยของผู้ชายคนนี้อย่างนั้นหรือ? เด็กตัวเล็กคิดเงียบๆ ในใจ

 

“ฉันชื่อ ยุน ดูจุน จำเอาไว้ว่าฉันเป็นเจ้าของของนาย” เด็กหนุ่มวัยมัธยมต้นวางมือลงบนไหล่เล็กทั้งสองข้างของคนเตี้ยกว่า ดวงตาคู่คมจับจ้องใบหน้าที่ก้มลงต่ำ พลางคิดเอาเองในใจว่าตนไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร และเด็กคนนี้ก็เป็นคนแรกที่ทำให้จิตใจของตนร้อนวูบวาบในอกทั้งๆ ที่อากาศหนาวเย็นขนาดนี้ เป็นเพราะดวงตาคู่กลมที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาอย่างน่าสงสาร

 

เขาโทษที่คนตัวเล็กทำให้เขารู้สึกอยากเป็นเจ้าของ

 

ยาง โยซอบเหมือนหมาน้อยที่ถูกทิ้งไว้ข้างถนน และเขาก็เป็นคนเก็บเจ้าหมาน้อยมาเลี้ยง แล้วมันจะผิดอะไรถ้าหากว่าเขาจะเป็นเจ้าของหมาน้อยตัวนี้

 

“ถ้าเธอถูกทิ้งจริงๆ ฉันจะให้เธออยู่กับฉัน”

 

“ต...แต่ว่า....”

 

“หรือเธออยากจะออกไปหนาวตายอยู่ข้างถนนเหมือนเดิม” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เขาก็ไม่คิดจะปล่อยเด็กคนนี้ออกไปแน่ๆ ตราบใดที่ไม่มีใครอยากเป็นเจ้าของ หมายถึงถ้าครอบครัวของโยซอบไม่ต้องการ เขาก็จะไม่มีวันปล่อยโยซอบไปให้ใครเด็ดขาด

 

“.......” ยาง โยซอบได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ เขาไม่อยากหนาวตาย แต่เขาก็ไม่กล้าพอที่จะอยู่บ้านหลังนี้ เขาไม่รู้จักใครและเขาก็ยังคิดถึงพ่อที่ทิ้งเขาอยู่

 

“ทำไมถึงได้ขี้แยนัก นิสัยพวกผู้หญิงชัดๆ” ดูจุนต่อว่าเมื่อเห็นอีกคนเบะปากและปล่อยน้ำตาออกมาเปรอะข้างแก้ม

 

“ฮึ่ก! ผมคิดถึงพ่อ....” เด็กตัวเล็กร้องไห้สะอื้น พลางยกแขนเช็ดน้ำตาป้อยๆ

 

“.......”

 

ดูจุนเกือบจะพลั้งปากพูดอะไรอย่างที่ใจคิดไปแล้วแต่ก็ยั้งเอาไว้ได้ทัน นิสัยแท้จริงแล้วถ้าอยากจะพูดก็พูด คิดอะไรก็พูดออกไปตรงๆ ไม่เคยจะเก็บและไม่เคยจะสนใจด้วยว่าจะทำให้คนฟังรู้สึกเสียใจหรือไม่ ยุน ดูจุนยังเด็กแต่ก็มีความคิดที่ฉลาดเกินวัยนัก บางทีมันก็ทำให้เขาดูเป็นผู้ใหญ่กว่าคนวัยเดียวกันมาก

 

“คุณชายคะ...อ...เอ๊ะ!! ทำไมโยซอบถึงร้องไห้ล่ะคะ?” พี่เลี้ยงโดยอนที่เพิ่งไปเตรียมอาหารอุ่นๆ ให้ตามคำสั่งคุณชายของบ้านกลับเข้ามาที่ห้องนั่งเล่นเพื่อตามคุณชายและเด็กตัวเล็กไปทานอาหาร แต่ภาพที่เด็กตัวเล็กร้องไห้สะอึกสะอื้นต่อหน้าคุณชายของเธอก็ทำเอาเธออดถามด้วยความตกใจไม่ได้

 

“เพราะปัญญาอ่อนน่ะสิ ถึงได้เอาแต่ร้องไห้”

 

“คุณชายคะ...พูดจาไม่น่ารักเลย” โดยอนว่าเสียงอ่อน แต่คุณชายของเธอก็ใจแข็งเหลือเกินที่จะไม่สนใจเมื่อถูกพี่เลี้ยงติเตียนเพราะแสดงนิสัยที่ไม่ดีออกมา

 

“ผมหิวข้าวแล้ว...และจะไม่รอใครบางคนที่ยังไม่เลิกร้องไห้หรอกนะ เสียเวลา” เมื่อถือว่าตนเป็นคนพาเข้ามาในบ้านแล้วก็สามารถอยู่เหนือได้กว่าทุกอย่าง ไม่ว่าจะคำพูดหรือการกระทำ เขาต้องการหรือไม่ต้องการสิ่งใด ยาง โยซอบก็ต้องเรียนรู้เอาไว้

 

แม้จะรู้สึกสงสารและเห็นใจแต่เขาก็ไม่ชอบแสดงอาการพวกนั้นออกมาซ้ำๆ เพียงแค่นี้เขาก็รู้สึกยอมให้เด็กหลงทางที่เพิ่งรู้จักกันมามากพอแล้ว

 

“เลิกร้องไห้เถอะนะคะ คุณชายคงไม่ได้ตั้งใจจะว่าอย่างนั้น” กลายเป็นโดยอนเสียเองที่ต้องมากอดปลอบอกปลอบใจ เมื่อคนตัวเล็กยังร้องห่มร้องไห้ไม่หยุด ส่วนคุณชายของเธอเดินหายออกไปจากห้องนอนแล้วเรียบร้อย

 

“ผมก็แค่...ฮึ่ก...ผมแค่คิดถึงพ่อ~”

 

โดยอนได้แต่กอดปลอบอย่างไม่รู้จะพูดยังไงดี เพราะถามตั้งแต่พาไปอาบน้ำแล้วว่าทำไมถึงได้ไปหลบซ่อนตัวอยู่ในกล่องกระดาษแบบนั้น เจ้าตัวก็พูดทั้งน้ำตาว่าถูกพ่อพาไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า พ่อจะหนีไปอยู่ที่ต่างประเทศเพราะเป็นหนี้พนัน ไม่สามารถพาตนไปด้วยได้ เลยจะปล่อยทิ้งให้อยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่ตนกลับหนีออกมา แล้วไม่รู้จะหนีไปหลบพายุหิมะที่ไหนดี พอเห็นกล่องที่อยู่ข้างถังขยะ ก็เลยใช้เป็นที่หลบ ครั้นพอเธอถามถึงแม่...เด็กตัวเล็กก็ยิ่งสะอื้นเข้าไปอีกบอกว่าตนถูกแม่ทิ้งตั้งแต่จำความได้และอยู่กับพ่อมาตลอด ญาติพี่น้องก็ไม่เคยรู้จักไม่เคยพบเห็น ถ้าพ่อทิ้งไป ตนก็เหลือเพียงตัวคนเดียว

 

ยาง โยซอบน่าสงสารอย่างไม่มีข้อกังขาใดๆ ถ้าหากว่าคุณชายของเธอจะสงสารและเห็นใจก็ไม่น่าแปลก แต่มีบางสิ่งที่แปลกจนเธอคิดแล้วคิดอีกก็คิดไม่ออก เพราะคุณชายน่าจะยังไม่รู้เรื่องราวของเด็กคนนี้ด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังยืนยันจะพาเด็กคนนี้เข้ามาอยู่ในบ้านด้วยจนได้ แล้วก็แสดงอารมณ์แปรปรวนอย่างที่เห็น

 

แบบนี้เธอคงต้องเป็นพี่เลี้ยงให้ยาง โยซอบอีกคนเสียล่ะมั้ง

 

..........

..............

...................

 

 
 To Be Continue.

 
 

 
 
 
 
Shin-Dragon
 
 
ตกใจไหมสำหรับคนที่เคยเข้ามาเดินเล่นในบลอคนี้ มันเคยเป็นบลอคสัพเพเหระที่เอาไว้อัพฟิควงนั้นวงนี้เวิ่นเว้อไปเรื่อย ตอนนี้กลับมาอีกทีพร้อมกับแต่งบ้าน ทาสีใหม่เรียบร้อยเลย แล้วมันก็กลายเป็นบลอคที่เอาไว้อัพฟิคของวง B2ST คู่ Dooseob ครับ มีเหตุสุดวิสัยจริงๆ ที่ต้องกลับมาใช้บลอคเดิม ขออภัยคนที่เคยคุ้นกับบลอคนี้เมื่อหลายปีก่อนด้วยนะครับ
 
 
ส่วนฟิคเรื่อง "Let it snow" ของ Dooseob เนี่ย ขอลงเป็น Intro ก่อนแล้วกันนะครับ ส่วนตอนต่อไปจะพยายามมาอัพให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ (เท่าที่จะทำได้นะ เพราะช่วงนี้บิ้วตัวเองให้เขียนฟิคได้ยากมาก TT)
 
ยุน ดูจุน(ลูกชายคนที่เท่าไหร่ของไอ้กูชินวะ? -*-) เรื่องนี้เป็นคุณชายผู้มาดขรึมตั้งแต่เด็ก แต่จิตใจข้างในอ่อนโยนนะจะบอกให้ เพียงแต่แสดงอารมณ์ของตัวเองไม่เก่ง บางทีคิดอีกอย่างแต่ก็พูดอีกอย่าง แต่ที่แน่นอนเลยก็คืออยากได้ก็ต้องได้ ชัดเจนไหมจุดนี้ และยุน ดูจุนก็รู้สึกเอ็นดูปนสงสารยาง โยซอบตั้งแต่แรกเห็นเลยด้วย ส่วนเรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไปนั้น....โปรดติดตามได้ในตอนต่อไปครับผม
 
ไม่รู้จะพูดอะไรแล้วอ่ะ เรียบเรียงคำพูดไม่ถูก เอาเป็นว่าฝากเอ็นดูบลอคเก่าทำใหม่ด้วยนะครับ รู้ว่าหลายๆ คนคงจำ กูชิน (ชินดราก้อน) ได้เนาะ ^^
 
ปล. อ่านแล้วไม่เมนท์ ไม่ว่านะครับ ไม่ซีเรียส แต่อย่ามาดราม่าใส่ก็พอ แล้วถ้าไม่ชอบก็กดออกไปเงียบๆ เหมือนตอนที่กดเข้ามานั่นแหละนะครับ ใช้ชีวิตแบบต่างคนต่างอยู่ไม่ระรานกัน เพราะของแบบนี้มันแล้วแต่คนชอบ ชอบใครก็ชอบมัน ถ้าคิดเห็นไม่ตรงกันก็แค่กดออกจากบลอคนี้ไปซะ ไม่ยากใช่ไหมครับ  

 
ส่วนที่กดคอมเมนท์ให้ก็.................... นะคร้าบบบบ!!~
 
 

Comment

Comment:

Tweet

สงสารโยจัง T T ลุงแลดูเป็นเด็กฉลาดมาก = ., =

#12 By amnii (103.7.57.18|1.1.223.67) on 2013-03-25 20:50


ว่างๆ รู้สึก นากอ่านฟิค
ก็เลยเข้ากูเกิ้ล พิมพ์ dooseob
เจอเรื่องนี้เข้าให้ก็เลยมาอ่าน
แค่อินโทรก็น่าติดตามแล้วค่ะ
หมาน้อยของยุนดูจุน
รีบๆมาต่อนะคะ^^

#11 By Inani (103.7.57.18|1.46.217.101) on 2012-05-18 23:20

ชอบอ่ะ

น่ารักมากอ่ะหมาน้อยโยซอบ

แต่ดูจุนออกจะโหดร้ายไปหน่อยนะ

สงสารซอบน้อยอ่ะ 555

#10 By love hae on 2011-08-06 21:47

พึ่งจะกลับเข้ามาอ่านอินโทรค่ะ แหมโยซอบน่าสงสารจริงๆเลยอ่ะ แต่ดูจุนก็น่าจะใจดีกว่านี้หน่อยเนอะ อย่างน้อยกอดปลอบก็ยังดี ชิชิ แล้วทีนี้จะเลื้ยงดูกันไปยังไงล่ะเนี่ย รอติดตามอ่านอยู่นะคะ หุหุ big smile big smile
โอ้ววว....ฟิคลุงกับน้องโยของพี่ชิน
เป็นอะไรที่น่าสงสารน้องโยมากมาย
อิลุงมันน่าตบตี...ปากคอเราะร้ายแต่เด็กtongue
น้องโยโดนพ่อทิ้งไป...ง่ะ!! ทิ้งเด็กน้อยน่ารักได้ไงคะเนี้ย

รออ่านพาร์ทหน้าค๊าา

PS. พี่ชิน..Lost in love พี่คุณกับเด็กด้งหนูล่ะ...แนนรอด้วยใจรักเลยนะ (ขอโทษที่ตามมาทวงค๊า...ฮี่ๆ)

#8 By HiZako (180.180.36.46) on 2011-07-02 22:06

อ๊าากกก แค่อินโทรก็ทําให้อยากอ่านต่อแล้ว >//<

เขินน !? 555555
จะรออ่านนะคะ

#7 By admongiiz on 2011-06-29 09:25

ฮูเล้ !! (ดีใจอะไร ==?)

แล้วก็ได้อ่าน.
ขอบคุณพี่กูชินจริงๆที่เขียน
และสร้างบล้อนนี้เสร็จถ้าไม่เสร็จคงไม่ได้อ่าน
ปาดน้ำตา ~

รู้สึกอยากเป็นหมาน้อยขึ้นมาซะงั้น ฮ่าๆๆ.
อิจฉาหมาน้อยคนนั้นจริงๆ โยซอบน่าสงสาร T^T
ดูจุนคงดูแลดีใช่มั้ย ? (ต้องดีสิ !!)

ดูจุนใจดีจัง เป็นเจ้าของหมาน้อยที่ใจดีและเย็นชาจริงๆ =w=
ร้อนวูบในอกหรอ?.. หมาน้อยก็คงอบอุ่นในใจเหมือนกัน ~

ยังไงก็อยากรู้ว่าหมาน้อยเป็นยังไงต่อ
จะติดตามตอนต่อไปค่ะ
55555555. ขอบคุณอีกครั้งค่ะ :)
Hot! Hot! Hot!

#6 By dinamix on 2011-06-28 22:54

อ๊ากกกกกกก แวะเข้ามาอ่านเพราะดูซอบเลยนะเนี่ย
น้องน่ารักน่าสงสารมากเลยค่ะ อยากปกป้องบ้างจัง
ยังไงคุณชายดูจุนก็ช่วยดูแลปนรังแกนิดๆ ด้วยละกันนะคะ อิอิ
รอติดตามตอนต่อไปนะคะ สู้ๆ ค่ะไรเตอร์ ^_^

#5 By BO DARAA on 2011-06-28 22:52

เฮือกกกกกกกกกก !!><
จะรอค่ะ. big smile

#4 By dinamix on 2011-06-28 16:18

เป็นงานแฟนมีตติ้งอ่ะครับ
ลองเซิร์สในยูทูปว่า "Dooseob kiss" ดูนะครับ ^^

#3 By *::Ai-Dooseob::* on 2011-06-28 15:53

เข้ามารอค่ะ ว่าแต่รูปโโพไฟล์ มาจากคอนไหนเหรอคะ?? สงสัยมากๆๆ
ตามมาจากในทวิตค่ะ

#1 By nam (202.28.27.2) on 2011-06-28 15:30

*::Ai-Dooseob::* View my profile