“บ้าน่ะ.......ใครมีอารมณ์ที่ไหน” ใบหน้าแดงก่ำเบือนหนีสายตาที่จ้องมองมา จียงค่อยๆขยับหนีจนน้ำกระเพื่อม อย่างน้อยก็อย่าให้มันมาอยู่ใกล้เกินไป.....อันตราย!!
“ไม่มีแล้วทำไมต้องหลบ” เสียงเรียบยังเอ่ยถาม.....แต่ก็ยังอยู่เฉยๆมองดูจียงที่ค่อยๆขยับห่างออกจากตนไป

ใครหน้าไหนมันจะกล้าบอกเหตุผลกัน!

“พูดมากน่า!” คนยิ่งอายยิ่งมาจี้ถามอะไรนักหนา

ว่าจะอยู่เฉยๆให้ได้อาบน้ำสบายๆแล้ว แต่มาพูดจายั่วโมโหแบบนี้มันน่า.....................

หมับ!

ซึงฮยอนโผเข้าตะครุบจากข้างหลัง แขนขาวโอบรอบคอไว้หลวมๆ ส่วนอีกข้างค่อยๆลูบไล้กายใต้ผิวน้ำที่ถูกปกคลุมด้วยฟองสะอาดสีขาวของสบู่กลิ่นอโรม่าที่เขาชอบ แต่ก็หอมไม่เท่าคนตัวเล็กที่เขากอดเลยสักนิด  ร่างเปลือยเปล่าขาวลื่นมือทำให้เลือดในกายพลุ่งพล่านด้วยความรู้สึกร้อนจนอยากปลดปล่อย อยากทำให้เสียงที่ออกมาจากปากนี้เป็นเพียงเสียงครางและเสียงที่เรียกร้องชื่อเขาเท่านั้น

“อือ....อย่านะ...ไม่...ซึงฮยอน” เสียงเล็กร้องห้ามครางกระเส่าเมื่อฝ่ามือร้อนเข้ากอบกุมส่วนอ่อนไหวที่กำลังแข็งตึงด้วยฝ่ามือที่ลูบไล้มันขึ้นลงแผ่วเบาให้รู้สึกเสียบวาบ ก่อนจะเน้นมือให้หนักขึ้น......ตามแรงอารมณ์ ริมฝีปากอิ่มแดงไล้จูบไปทั่วใบหน้า ขบเม้มติ่งหูจนเป็นสีแดง ไล่จูบหวามไหวลงมาจนถึงซอกคอขาว.....ดูดกัดจนเป็นรอย เรียกเสียงครางให้ดังสะท้อนก้องในบริเวณห้องน้ำใหญ่ ผิวน้ำเย็นๆไม่อาจดับความเร่าร้อนให้หยุดแผดเผาได้เลยแม้แต่นิด ซ้ำจะทำให้น้ำอุ่นเพราะแรงรักของคนทั้งคู่มากกว่า ซึงฮยอนขยับเร่งมือขึ้นอีกเมื่อจียงเกร็งและจิกที่ต้นแขนของตนแน่น.......ใบหน้าเล็กสะบัดเชิดขึ้นเมื่อรู้สึกแปลบปลาบไปทั่วช่องท้อง....จียงต้องการจะปลดปล่อยสิ่งที่กำลังเอ่อล้นทะลักออกมา

ห้ามสัมผัสนี้ไม่ได้

ห้ามใจตัวเองไม่ได้

ห้ามใจให้หยุดรักไม่ได้!!!!!!!!!!!

“อ๊ะ....อ๊ะ....อ๊าาาา....อึ่ก!!!” ของเหลวสีขาวขุ่นทะลักออกมาผสมไปกับน้ำฟองสบู่ ร่างเล็กอ่อนระทวยลงกับ
แผ่นอกแกร่ง  มือที่จิกแขนของซึงฮยอนค่อยๆปล่อยลงจนหายไปใต้ผิวน้ำ แรงหายใจหอบทำให้ซึงฮยอนต้องพาร่างอ่อนแรงขยับมานั่งพิงกับหัวอ่างอาบน้ำ

“ทำแบบนี้ทำไม......” เสียงเล็กถามพลางหอบน้อยๆ...ตาเรียวปรือขึ้นสบกับสายตาเจ้าเล่ห์ ร่างกายยอมจำนนให้แล้วแต่สภาพจิตใจก็ยังคัดค้านอยู่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากจะว่าให้รู้สึกก็เท่านั้น

“อยากทำ.....ให้นายมีความสุข”  คิดไปเองหรือปล่าวว่าน้ำเสียงนั้นฟังดูมีเวทมนต์อะไรบางอย่างที่สะกดให้ริมฝีปากของเขาแต้มจูบลงกับเรียวปากอิ่มนั้น ใบหน้าหวานเงยขึ้นพร้อมกับที่ซึงฮยอนก็ก้มลงมาหาอย่างรู้จังหวะของกันและกัน.........จูบออดอ้อนในที ริมฝีปากดูดคลึงกันแล้วผละออกแล้ววกกลับเข้ามาหากันใหม่อีกครั้ง

จียงเปลี่ยนท่านั่งให้หันมาหาซึงฮยอนตรงๆแขนขาวยกขึ้นโอบรอบคอโน้มใบหน้าให้เคลื่อนลงมาใกล้ๆกับริมฝีปาก แล้วเอ่ยคำถามเรียกรอยยิ้มอย่างพอใจของคนรัก

“แล้วนายมีความสุขมั้ย?” แววตาซุกซนไหวระริกไปมา จับจ้องที่ใบหน้าของคนรัก และริมฝีปากนั่นราวกับอยากจะสัมผัสมันอีกหลายๆครั้ง....ขนาดตัวเขาเองยังมีความสุขมากมายขนาดนี้แล้วคนของเขาล่ะจะมีบ้างมั้ย

มีความสุขมากพอที่จะไม่ไปกอดใครอีกหรือเปล่า

“มากที่สุด.....ไม่มีใครให้ความสุขกับฉันได้เท่านายอีกแล้ว....ที่รัก”  ให้จริงเถอะ!

“อื้ออออ...........” แล้วสิ่งที่ปรารถนาก็ฉกลงมาให้ได้ครอบครอง....

ยิ่งโหยหาก็ยิ่งทำให้เกิดแรงปรารถนา
ยิ่งมีแรงปรารถนาก็ยิ่งทำให้อยากครอบครองเอาไว้คนเดียว

..............................
.......................................
.................................................

“อ๊ะ....อื้อออ...อย่า...อย่าสิ” เสียงห้ามไม่จริงจังนักเมื่อถูกลิ้นร้อนชื้นลากไล้จากหน้าท้องแบนราบขึ้นไปถึง
ยอดอกที่แข็งเป็นไตพร้อมกับถูกดูดกลืนจนเกิดเสียง

“ไม่....ไม่ทำตรงนี้ได้มั้ย” เสียงขออย่างเว้าวอนเมื่อสายตาเหลือบลงไปเห็นรถราวิ่งกันมากมายในตัวเมืองที่กำลังติดขัด....กลัวสายตาใครจะมองขึ้นมาเห็น  เซ็กส์ริมระเบียงห้อง ถึงจะอยู่คอนโดชั้นสูงสุดก็เถอะ...เขาก็ยังกลัวใครจะเห็นอยู่ดี  ท่าที่เขามีเพียงบ๊อกเซอร์ตัวเล็กมียี่ห้อเหลือติดตัวอยู่เพียงตัวเดียวในขณะที่อีกคนมีทั้งเสื้อกล้ามสีดำและกางเกงขาสั้นสบายๆอีกครบชุด ถ้าจากความเป็นจริงแล้วจะมองมาไม่เห็นก็เถอะแต่เสียงที่ดังเล็ดลอดออกมาก็พอจะทำให้ห้องข้างๆรู้ก็ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่ระเบียงหลังห้อง  ยังไงก็ตามมันก็น่าอายอยู่ดี

หลังจากที่ระบายความใคร่ในห้องน้ำเสร็จไปหนึ่งชุด ก็กลับออกมาทานข้าวกันที่ระเบียงห้องก่อนจะมาจบอยู่ในท่าน่าอายแบบนี้ วันนี้ทั้งวันคงไม่เป็นอันทำอะไรแล้วแน่ๆ....เขาไม่รู้ว่าซึงฮยอนมักมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่  และเขาก็ไม่รู้ว่าเขาชอบความต้องการที่มากมายขึ้นทุกวันอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เหมือนกัน  รู้แค่ว่าถ้าซึงฮยอนต้องออกไปนอนกอดคนอื่นนอกจากตัวเองแล้ว มันก็ยอมไม่ได้ ไม่อยากให้ไป แต่ก็ใช่ว่าจะพูดอะไรมาก นอกจากการกระทำที่คอยดึงคนตรงหน้าไว้ไม่ให้ไปไหน

“ทำไมล่ะ.....บรรยากาศดีออก สิ่งแวดล้อมรอบๆตัวจะได้รู้ว่าฉันกับนายกำลัง............”

“อย่าพูดนะ.....”

“ไม่พูดก็ได้...งั้นทำล่ะนะ” ฉากรักเริ่มบรรเลงขึ้นอีกครั้ง อย่างไม่มีเสียงร้องห้ามอีกต่อไป เมื่อซึงฮยอนใช้วิธีเล้าโลมด้วยจูบพร้อมกับเอาใจด้วยการพร่ำบอกคำว่ารัก และเมื่อบ็อกเซอร์มีราคาถูกรูดออกไปจนไม่มีค่าพอที่จะใช้ประโยชน์ปกปิดส่วนใดอีก ร่างเปลือยเปล่าจึงตกอยู่ในสายตาของผู้หิวโหย........จากนั้นอะไรๆมันก็ง่ายดายขึ้นมา ไม่เว้นแม้แต่การสอดใส่ที่ไม่มีเสียงร้องห้ามแต่กลับเป็นการเชิญชวนซะเอง

“เข้ามาเถอะ.....อาาา......อยาก....อยากให้นายทำ” สิ้นคำพูดนั้นก็ไม่ต้องลังเลอะไรให้เสียเวลา จะตอบแทนด้วยการโถมใส่จนไม่อยากให้หยุดเชียวล่ะ

“เด็กดีของฉัน........ตอดรัดกันแบบนี้ฉันยิ่งร้อน ยิ่งอยากทำให้นายร้องให้คนทั้งคอนโดได้ยินนัก” พูดแล้วก็ขย่มร่างเข้าใส่อย่างไม่ออมแรง เสียงหวานร้องครางดังออกไปอย่างไม่อาย

เจ็บ......แต่ก็ไม่อยากปฏิเสธเพราะนั่นเป็นซึงฮยอน
เจ็บ...........แต่ก็มีความสุขทั้งเขาและคนที่เขารัก
เจ็บ..............ต่อให้เจ็บแบบนี้ไปทั้งชีวิตเพื่อแลกกับการให้ซึงฮยอนอยู่กับเขา.....

เขาก็ยอม

“อาาา....จียง.....อื้มมมมม อ่ะ......ฮ่า~” เสียงครึมครางของอย่างพอใจของซึงฮยอน ทำให้จียงต้องพยายามเบิกตาขึ้นมอง ร่างสูงกำลังบดขยี้ร่างของเขา กำลังมีความสุขกับร่างกายของเขา

โต๊ะทานข้าวตัวยาวที่ใช้เป็นส่วนประกอบในการทำรัก สั่นคลอนไปตามแรงกระแทกที่หนักหน่วง คนทั้งคู่ประสานกันครางเสียงแห่งความสุขแข่งกัน  สะโพกอิ่มขยับตอบรับทุกจังหวะ มือเล็กจิกครูดไปตามเสื้อกล้ามสีดำที่ยังไม่ถูกถอดออกฝังเข้าไปถึงเนื้อขาวของคนบนร่างให้รู้สึกแสบไปทั้งแผ่นหลังแต่ก็ไม่เจ็บเท่ากับความสุขตรงหน้าที่กำลังได้รับมันอย่างสาสม

“ระ....เร็วอีก....แรงอีก....ซะ....ซึงฮยอน ทำอีก....อ๊าาาา!” จะหาว่าเขาร่านยังไงก็ไม่แคร์แล้ว

ในเมื่อคนตรงหน้าไม่ใช่ชู้  ไม่ใช่ใครคนอื่น  แต่เป็นคนรักของเขาเอง

“อ๊าาาา........อึ่ก....อื้ออออ” ซึงฮยอนสนองให้อย่างถึงใจ ไม่คิดว่าจียงจะทำให้เขาต้องการมากมายได้ขนาดนี้ ไม่ต้องใช้คำพูดเขาก็ทำให้ได้ ไม่ต้องร้องขอสักนิดเพราะตัวเขาเองก็ต้องการมากเหมือนกัน แท่งเนื้อร้อนขยับเข้าเสียดสีผนังอ่อนข้างในสร้างความรู้สึกแปลบปลาบให้กับคนทั้งคู่

จียง........ยิ่งเร่าร้อน

ซึงฮยอน..........ยิ่งแผดเผา

“ลึกอีก....ขยับ....อึ่ก...เข้ามาอีก” ไม่แสดงท่าทางเจ็บร้าวซ้ำยังร้องขออย่างน่ารัก

ลึกอีกใช่มั้ย.......ได้ตามต้องการแน่

แขนแกร่งจับยกเรียวขาขาวขึ้นสูงให้สะโพกยกขึ้นพร้อมกับโถมร่างเข้าใส่หนักๆให้ลึกเข้าไปถึงจุดที่ต้องการ ได้ยินเสียงครางชื่อเขาดังบ้างเบาบ้างสลับกัน นั่นทำให้รู้ว่าจียงคงทรมานแค่ไหน ต้องทำเป็นปากเก่งสั่งให้เขาทำอย่างนั้นทำอย่างนี้ แต่แบกความเจ็บปวดเอาไว้คนเดียว ฉันจะทำอะไรเพื่อนายได้บ้างนะจียง

“อึ่ก.......อาาา.......ฉันสัญญาฉันจะกอดแค่นายคนเดียว....คนเดียวจียง” สิ้นคำพูดร่างทั้งร่างก็เกร็งกระตุกเมื่อบทรักเดินทางมาถึงจุดหมายที่ต้องการ ซึงฮยอนกระตุกสองสามครั้งแล้วน้ำรักมากมายก็พุ่งทะลักอยู่ในร่างของจียงเป็นที่เรียบร้อย....น้ำสีขาวขุ่นไหลเปรอะออกมาตามเรียวขา จียงนอนหอบกระเส่าอยู่ใต้ร่างของคนรัก

“ไม่เอา.....ฮ่ะแฮ่ก...แล้วนะ...หะ...หายใจ อึ่ก....ไม่ออก” เมื่อซึงฮยอนจะช่วยเพิ่มอากาศให้แต่จียงรู้แน่ว่าเขาคงเป็นคนที่ถูกสูบอากาศออกจากปอดมากกว่า เพราะทุกครั้งที่จูบกันมีแต่เขาที่หอบครางเหมือนคนจะขาดอากาศแต่ตรงกันข้ามอีกคนกลับมีความสุขที่ได้ลิดรอนลมหายใจกัน

“น่ารัก....นายน่ารักที่สุดเลย” จูบไม่ได้ก็ขอหยอดคำหวานหน่อยแล้วกัน

ฟอด!!!

“รู้แล้ว....ยังอยากจะกอดคนอื่นอีกมั้ย”

โดนเมียสอนเข้าให้แล้วมั้ยล่ะ ชเว ซึงฮยอน

“หือ........ไม่แล้วคร้าบบบบ อยากกอดนาย อยากทำจนพอใจ....ว่าแต่ว่าเมื่อไหร่ก็ได้ใช่มั้ย?” เขาไม่ใช่พวกบ้าเซ็กส์จัดขนาดนั้น....แค่เพราะคนที่เขามีเซ็กส์ด้วยเป็นจียง  เป็นคนที่เขาต้องการมาตลอด จะให้เขานั่งมองแล้วหยอดคำพูดหวานๆว่าอยากทะนุถนอม.....อยากทำรักแต่ยอมให้อีกฝ่ายเต็มใจมากกว่าอย่างงั้นคงอดมาจนวันนี้ล่ะ
ดีแค่ไหนที่เขาไม่ใช่พวกดีแต่ปาก มันต้องปากว่ามือถึงอย่างเขานี่  ถึงจะได้กินของอร่อยๆ

“หื่นไปแล้ว....” ว่าอย่างงั้นแต่ก็หัวเราะคิกคัก

ตอนนี้ทั้งคู่กลับเข้ามาในห้องแล้วอยู่บนเตียงกว้างกันสองคน พระอาทิตย์ตกเป็นสีส้มไปทั่วท้องฟ้า บอกให้รู้ว่าใกล้เวลาค่ำลงทุกที แววตาเริ่มล้าแต่ก็อยากเอ่ยถามสิ่งที่สงสัยมาตลอด

“เวลาที่นายกอดคนอื่น....นายจูบให้อ่อนระทวยแบบนี้ทุกคนเลยหรอ” ถามเหมือนเด็กซื่อๆทั้งๆที่เป็นคนเดียวกันกับคนที่ร้อง...ให้เขาทำเอา ทำเอาแบบนั้นน่ะ

“ไม่เคย.........” จะเชื่อหรือไม่ก็ตามคู่นอนของเขาไม่เคยได้รับจูบจากเขาสักคน และถ้าใครที่เรียกร้องเอามากๆเขาก็จะหยุดทุกอย่างลงตรงนั้น แล้วไม่ต้องมาให้เจอกันอีกเลย เป็นแบบนี้มาตลอดโดยที่จียงก็ไม่เคยรู้

“ไม่เชื่อหรอก.......” ว่างอนๆแล้วคลุมผ้าห่มซะมิดหัว จะเป็นไปได้ยังไงทีกับเขาจูบเอาๆ  ไม่พอใจก็จูบ เอะอะอะไรก็จูบ  กับคู่นอนคนอื่นจะไม่เคยได้ยังไง  ไม่เชื่อหรอก

“ไม่จำเป็นต้องเชื่อฉันก็ได้จียง.....ฉันจะไม่ขอให้นายเชื่อฉันเลย  แต่ถ้านายใช้ใจสัมผัสมันได้เมื่อไหร่ นายจะรู้เองว่าฉันพูดจริงหรือโกหก” ร่างใต้ผ้าห่มนิ่งงันไปกับคำพูดนั้น ริมฝีปากอิ่มตึงที่ผ่านการจูบมาครั้งแล้วครั้งเล่าจนนับครั้งไม่ถ้วนภายในวันๆเดียวนี้เม้มแน่น ตรึกตรองคิดเอาตอนนี้คงไม่เป็นผล...เพราะเริ่มล้าทุกทีๆกับสัมผัสของซึงฮยอนทั้งวัน ก่อนจะฝืนความเหนื่อยไม่ไหว...........และหลับไปในที่สุด

เสียงลมหายใจที่ดังสม่ำเสมอนั้นทำให้ซึงฮยอนรู้ว่าจียงได้เวลาพักผ่อนแล้ว...เขาจึงซุกตัวลงไปนอนกอดข้างๆกาย ในหัวครุ่นคิดกับอะไรบางอย่างที่ยังสะสางไม่เรียบร้อย เขาให้สัญญาไปแล้วว่าเขาจะไม่กอดใครอีก จะไม่ทำอีก
แต่สิ่งที่กำลังจะทำนี้ขอเวลาฉันหน่อยแล้วกันนะจียง ขอเวลาให้ฉันจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย แล้วเราจะมีความสุขด้วยกันสองคน.......ฉันขอสัญญา
.........................
................................
..........................................

“อือ............หือ?” ร่างเล็กรู้สึกตัวอีกทีเกือบ 23.00 น. อยากซุกร่างกายลงกับอกอุ่นแต่กลับมีเพียงความว่างเปล่า ตาเรียวเล็กค่อยๆเปิดขึ้น พร้อมกับค่อยๆยันกายลุกขึ้นมือเล็กกุมศีรษะเพราะความมึน ก่อนจะค่อยๆตั้งสติ แล้วเรียกหาใครอีกคนที่หายไป

“ซึงฮยอน....ซึงฮยอน.....อือ....นายอยู่ไหนน่ะ” จียงค่อยๆพาร่างตัวเองเดินตามหาตามห้องต่างๆแต่ก็ไม่พบ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อดื่มน้ำ....

“เอ๊ะ!” จียงหยิบโน้ตที่แปะไว้กับตู้เย็นมาอ่าน ลายมือของซึงฮยอน

- - ตื่นแล้วอุ่นอาหารในหม้อทานก่อนนะ คิดว่านายคงเพลียมากทานข้าวต้มหน่อยคงจะดีขึ้น ฉันออกไปข้างนอกเดี๋ยวกลับคับผม............รักนายนะ (จุ๊บ)- -

“ออกไปข้างนอกหรอ?” คิ้วขมวดมุ่นเมื่ออ่านทวนแต่ประโยคเดียวซ้ำๆ แล้วนึกถึงที่ซึงฮยอนคุยโทรศัพท์เมื่อเช้า

คนโกหก!!!!!

....................
..............................
......................................

ผับ GPP

“คุณซึงฮยอน.....” เสียงหญิงสาวสวยเซ็กซี่เรียกอีกคนที่นั่งดื่มเหล้าอย่างสบายใจคนเดียว

ใช่! คนเดียว.....เพราะซึงฮยอนปฏิเสธหญิงสาวทุกคนที่เข้ามาหา จนเป็นที่แปลกใจของทุกคนอย่างมาก....คงเพราะคนตัวเล็กเมื่อคืนนี้แน่ๆเลย หนุ่มเพลย์บอยถึงทำท่าจะสิ้นลายซะแล้ว แต่ผู้หญิงคนนั้นทำไมถึงไม่โดนปฏิเสธล่ะ หรือเพราะนัดกันไว้อยู่แล้วงั้นหรอ  หญิงสาวในผับได้แต่มองตามอย่างอิจฉา

“คุณเฮียวรี....เอ่อขอโทษด้วยนะคับที่ผมเสียมารยาทเมื่อเช้านี้” กล่าวอย่างสุภาพ

“เอ๊ะ?....เรื่องอะไรกันคะ” หญิงสาวไม่เข้าใจ ทำไมต้องขอโทษด้วย
“คือ....ผมลืมเมมเบอร์ของคุณน่ะคับ” อ๋อเรื่องนี้เองหรอกหรอ

“แหมๆ...เพลย์บอยอย่างคุณลืมเมมเบอร์สาวแบบนี้ก็แย่น่ะสิคะ” เจ้าหล่อนแซวเล่น อย่างสนุกสนานหัวเราะกันสองคน......ให้สาวๆในผับที่ชวดโอกาสได้แต่มองด้วยความอิจฉาเล่นๆ

..........................
...................................
................................................

“นายจะไปที่นั่นอีกแล้วหรอ...พอเถอะน่า เมื่อวานนี้ยังไม่พอรึไง” แทยังชายหนุ่มเพื่อนสนิทที่กลายมาเป็นสารถีส่วนตัวขับรถมารับและไปส่งที่ผับตามที่ร่างเล็กโทรตามบัญชา จียงไม่พูดอะไรนอกจากเงียบเพียงเท่านั้น

ไม่ว่านายกำลังจะทำอะไรอยู่ก็ตาม ให้รู้ไว้เลยว่าคนอย่างควอน จียง เอาจริงแน่!!

“เอ่อ...นี่ระวังตัวด้วยนะ ขอร้องนะจียงอย่าทำอะไรแบบเมื่อวานนี้อีก.....ถึงซึงฮยอนมันจะทำแบบนั้นแต่มันก็รักนายคนเดียวนะ” แทยังเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วงเพื่อนรัก วันนี้เขาไม่ว่างมานั่งเป็นเพื่อน เพราะติดธุระสำคัญดึกดื่นป่านนี้ก็ยังต้องเคลียร์งานที่ค้างไว้อีก.....เป็นห่วงเพื่อนก็เป็นห่วง  แต่จะทิ้งงานก็ไม่ได้
“ฉันรู้......รักที่มีให้ฉันคนเดียว......แต่เผื่อแผ่อ้อมกอดให้เพื่อนมนุษย์ไปทั่ว มันคงจะไม่แฟร์พอสำหรับฉันถ้าจะให้เขาทำแบบนั้นโดยที่ฉันได้แต่รอเวลาที่เขาจะกลับมากอดฉัน...หลังจากที่เขากอดใครมาแล้วน่ะหรอ ในเมื่อเขาทำตามที่สัญญากับฉันไม่ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องเอามาทวงกันอีกให้เสียเวลา......” จียงพูดด้วยใบหน้านิ่งเรียบซะจนแทยังนึกหวั่นใจ......อย่าให้เกิดอะไรร้ายแรงเลยเถอะนะ....ไม่อยากเลย

“แต่ถ้านายประชดกันแบบนี้เรื่องราวมันก็จะไม่จบสักทีนะ….ตัวนายเองก็จะไม่ปลอดภัย”
“แล้วทำไมต้องไม่ปลอดภัย ไม่มีอะไรอันตรายสำหรับฉันหรอกนะ....อย่าลืมสิฉันเป็นผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิง!” อ๋อหรอ.......แทยังนึกอยากจะตอบออกไปแบบนั้นนัก แต่เพราะเห็นเพื่อนมุ่งมั่นเหลือเกินกับความคิดตัวเอง เลยค้านอะไรไม่ได้นอกจากห่วงอยู่ห่างๆ

“เฮ้อ....เอาเถอะๆ รู้ไว้นะว่าฉันเป็นห่วงนายจริงๆ ระวังตัวด้วย ถ้ามีอะไรให้รีบโทรหาฉันนะ” สุดท้ายก็ต้องตัดใจที่คิดจะเปลี่ยนให้จียงหยุดทำอะไรบ้าๆแบบนั้น

”ขอบใจนายมากนะแทยัง....แล้วก็ขอโทษที่ทำให้นายลำบาก”

“พูดอะไรอย่างนั้นกันเล่า....แกนี่! ลำบากอะไรไปเลยๆ อย่ามาทำซึ้ง แค่นี้มันไม่ลำบากฉันหรอกน่าเพื่อนทั้งคน ถ้าคิดว่าเป็นการลำบากล่ะก็ เลิกทำเรื่องแบบนี้ได้แล้ว เข้าใจมั้ย.....” ว่าแล้วก็โยกศีรษะที่เซ็ตหล่อมาเป็นอย่างดีของเพื่อนรัก ก่อนจะโดนมือเล็กปัดออกอย่างวุ่นวาย

“พอแล้ว....นายก็ไปทำงานต่อเถอะดึกมากละ พักผ่อนด้วยนะเว่ย” จียงลงรถไปแล้วยืนโบกมือให้  ก่อนที่
แทยังจะขับรถออกจากผับที่เขามาเป็นเพื่อนจียงบ่อยๆ

เสียงเพลงสนุกๆดังกระหึ่มเข้าโสตประสาทตั้งแต่เข้ามาถึง สายตาเล็กกวาดมองหาร่างคุ้นเคยของคนรักทันที แต่วันนี้คนเยอะผิดปกติหายากชะมัดเลย ว่าแล้วก็นั่งลงตรงเคาท์เตอร์ที่เกิดเรื่องเมื่อวานนี้ ร่างเล็กใส่กางเกงสีดำเข้ารูปเอวต่ำลงมาครึ่งตัว เผยให้เห็นกางเกงบ๊อกเซอร์ที่โผล่ออกมาไม่ใช่แค่ขอบที่พอให้อ่านยี่ห้อออกเท่านั้น เข็มขัดสีทองอร่ามทำให้คนตัวเล็กดูเด่นมากยิ่งขึ้น เสื้อแขนยาวมีฮู้ตสีขาวโปร่งใสมองเห็นผิวขาวๆข้างในที่ไม่มีเสื้อยืดหรือเสื้อกล้ามปกปิดเลย การแต่งตัวสไตล์ควอน จียง ที่เรียกสายตาของเด็กสาวและเด็กหนุ่มวัยเดียวกันให้หันมามองอย่างอดไม่ได้  รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวถูกนำออกมาใช้หว่านเสน่ห์ จนเป็นที่ถูกตาถูกใจของเด็กวัยรุ่นกลุ่มนั้น  และตอนนี้จียงก็ได้มานั่งร่วมโต๊ะกับกลุ่มคนวัยเดียวกันกลุ่มหนึ่งในผับเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ผมจียงคับ....ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะคับ” กล่าวพร้อมกับลุกขึ้นแนะนำตัว เรียกเสียงชมน่ารักๆจากหญิงสาวได้ไม่น้อย เพื่อนชายในวงก็รู้สึกเป็นมิตรด้วยภายในเวลาไม่นาน เพราะความเป็นเองและความน่ารักของเขา

“จียงมาที่นี่บ่อยหรอคะ.....” หญิงสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่งถามขึ้น
“ก็ไม่หรอกคับ”  ถ้าไม่มีคนเกเรออกมาเที่ยวก็คงไม่ออกมาตามดูที่นี่หรอก
“งั้นหรอคะ.....นี่ๆเพื่อนของพวกเราคนนึงเขาเพิ่งมาเป็นดีเจที่ผับนี้ด้วยนะ ขอเพลงไปเต้นกันหน่อยดีกว่ามั้ย....พวกเรา” คนออกความเห็นหันไปหาเพื่อนๆในกลุ่มอย่างต้องการแรงสนับสนุนนั้น แล้วทุกคนก็เห็นด้วย จียงเลยได้แต่นั่งยิ้ม แต่สายตาก็ยังกวาดมองหาคนรักอยู่อย่างไม่ละความพยายาม

ไปนั่งอยู่ตรงไหนนะ....เดี๋ยวนี้รู้จักระวังตัวมากขึ้นเชียวนะ กลัวเขาจับได้รึไงว่าโกหก!!

เสียงเพลงสไตล์ฮิพฮอพดังกระหึ่มขึ้นพร้อมกับดีเจที่เปิดเพลงประจำผับหน้าใหม่ ออกมาวาดลวดลายในการมิกซ์เพลงอย่างเก่งกาจเรียกเสียงเฮลั่นผับ แล้วทุกคนก็ลุกขึ้นมาเต้นกันอย่างสนุกสนาน ตรงกลางฟลอร์มีการวาดลวดลายในการเต้นโชว์ของเหล่าวัยรุ่นที่มีฝีมือในการเต้น อวดฝีมือกันอย่างสนุกสนาน

“จียง...โชว์บ้างสิ นะๆพวกเราอยากดู” เสียงหญิงสาวสองสามคนช่วยกันยุให้จียงออกไปเต้น....ร่างบางส่ายหัวให้เพราะจุดประสงค์ของเขาไม่ได้มาเพื่อที่จะเต้นให้ใครดูหรอกนะ...เขาอยากมาเห็นอะไรบางอย่างกับตามากกว่าแล้วก็อยากทำให้ใครคนนั้นรู้ว่าถ้าผิดสัญญากับ ควอน จียงจะเป็นยังไง

ยังไม่ทันได้ตอบรับอะไรสายตาเรียวเล็กก็หันไปเห็นโต๊ะมุมลึกสุด มืดสุดของร้าน ร่างที่คุ้นเคยที่มองหามาตลอดนั่งอยู่ตรงนั้นกับหญิงสาวอีกคนที่คุยสนุกสนานกันอย่างออกรสออกชาติ

กระซิบกระซาบอะไรกันถึงต้องถึงเนื้อถึงตัวกันแบบนั้น.........

ทำแบบนี้ใช่มั้ย.......ได้เห็นดีกันแน่.....ชเว ซึงฮยอน

To Be Con.

Note: ขอโทษด้วยจริงๆนะค้าบบบที่ต้องใช้คำๆนี้ 55++ TBC.

ส่วนเรื่องต่อไปจะเป็นเรื่องไหนดีล่ะ....เขียนไว้พร้อมกันหลายเรื่องเลยนะเนี่ย

ทั้ง Plus One , My Slave , I'm A Man , บลาๆ อ้อ!! Emotion ไว้เดี๋ยวจะตามมาลงให้นะคับ

วันนี้รีบอ่า...ไปแต่งฟิคต่อละ ยังไงก็อ่านกันตามสบายนะคับ เหอะๆ

ปล.กำลังวางโครงเรื่อง Cinderella Boy (อีกแล้วหรอ 55++)