TeMpO-GD

“มือไปโดนอะไรมา!”

“อย่ามาถามเพราะนายไม่จำเป็นต้องรู้”

“จียง!!...ฉันถามว่ามือไปโดนอะไรมา?” ก็แล้วจะมาตะคอกกันทำไมวะ จะให้บอกว่าเพราะฉันอยากต่อยหน้านายให้สาแก่ใจแต่ทำไม่ได้จนต้องไปลงกับเสาไฟฟ้าอย่างงั้นน่ะหรอ...ไม่พูดเว้ย ไม่พูด!!


“ปล่อย....” ผมพูดได้แค่นั้นจริงๆ


“เลือดมันออกอีกแล้ว...นายต้องทำแผลใหม่” แมร่ง....ยุ่งจังเว้ย!

“ฉันทำของฉันเองได้...อย่ามายุ่ง!!” ผมสะบัดมือออกอย่างแรงก่อนที่ตัวของผมจะเซล้มลงไปนอนกับพื้น เหตุการณ์มันเกิดขึ้นโดยไม่ทันจะตั้งตัวผมถึงได้พลาดท่าลงไปนอนหมดแรงต่อหน้ามันอย่างนี้


“จียง!!” ขอร้องล่ะผมเกลียดน้ำเสียงทุ้มๆที่ฟังแล้วดูท่าทางจะเป็นห่วงเป็นใยนี่เหลือเกิน


“อย่ามาจับ...ฉันลุกเองได้” ผมปัดมือที่หวังดี(มั้ง)ออก แล้วพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้น แต่ทำไมไม่รู้มันถึงไม่มีเรี่ยวแรงจะยันกายขึ้นเอาซะเลย แรงหดหายไปไหนหมดวะ

“อย่ามาอวดเก่งหน่อยเลย...แค่จะลุกขึ้นนั่งยังไม่มีปัญญาลุก....มานี่!!” แล้วมันก็ไม่รอให้ผมได้พูดอะไรอีก ร่างทั้งร่างของผมถูกอุ้มช้อนตัวขึ้นในท่าที่ผู้ชายแมนๆสักคนอุ้มผู้หญิง ให้ตายเถอะผมเกลียดท่าทางแบบนี้ที่สุดเลย มันจะเป็นอะไรที่ดีกว่านี้มากถ้าผมเป็นคนที่อุ้มเอง ไม่ใช่คนถูกอุ้มแบบนี้


“ปล่อยฉันนะเว้ย...ซึงฮยอน บอกให้ปล่อยไงวะ” ผมไม่ได้ดิ้นอย่างที่ใครๆอาจจะจินตนาการเอาไว้ เพราะเรี่ยวแรงของผมไม่มีแม้กระทั่งปัญญาจะลุกขึ้นอย่างที่มันว่าจริงๆ แต่ก็ใช่ว่าผมจะต้องยอมให้มันอุ้มอยู่แบบนี้นี่ ปากมีก็สั่งออกไปสิ

“นายไม่สบายมากรู้ตัวหรือเปล่า ตากฝนมาใช่มั้ย” ผีเข้ารึไงทำไมต้องมาทำเหมือนเป็นห่วงกันมากขนาดนั้นด้วย มันเห็นผมเป็นฮยอนซึงอยู่รึไง


เออว่าแต่ว่าฮยอนซึงหายไปไหนทำไมผมถึงไม่เห็นเขาเลยตั้งแต่ที่กลับมาถึงบ้าน


“ฮยอนซึงหายไปไหน” ผมลืมเรื่องเคืองขุ่นใจที่มันอุ้มผมอยู่ไปซะเฉยๆ พอมานึกถึงฮยอนซึงแล้วผมกลับหงุดหงิดกว่าเดิมที่ไม่เห็นหน้าของฮยอนซึงอย่างทุกวัน

“ออกไปซื้อของข้างนอก” ว่าไงนะ!!

“นายปล่อยเขาออกไปข้างนอกคนเดียวอย่างงั้นหรอ....บ้าที่สุด! ปล่อยนะ ฉันจะไปหาเขา” ผมพยายามตะเกียกตะกายจะลงไปยืนตามเดิมแต่มันกลับรัดตัวผมไว้แน่นอย่างกับผมเป็นแค่ตุ๊กตาเบาๆตัวหนึ่ง ช่วยสำนึกได้มั้ยว่านายกำลังอุ้มผู้ชายอยู่

“เป็นห่วงกันมากขนาดนั้นเชียว ฮยอนซึงนี่โชคดีจังเลยนะ ที่มีทั้งเพื่อนรักและคนที่รักเพื่อนอยู่ในคนๆเดียวกัน คุ้มจริงๆ” คำพูดของมันทำเอาผมโมโหเดือดขึ้นอีกครั้งไอ้รอยแดงตรงมุมปากที่ผมฝากไว้เมื่อเช้ามันคงจะจางไปสินะถึงเรียกร้องอย่างจะซ้ำรอยเดิมอีก

“ปากนายมัน.........” ผมเกลียดตัวเองที่ไม่สามารถต้านแรงของมันได้ทั้งๆที่ขืนดิ้นจะลงไปต่อสู้กับมันเอาอีกครั้งอย่างไม่ยอมแพ้ แต่กลับทำไม่ได้อย่างที่ใจคิด

“ติดใจล่ะสิใช่มั้ย ฉันพร้อมจะจูบนายได้อีกทุกเมื่อเลยนะ สนใจรึเปล่า....จียง”


“ชเว ซึงฮยอน ฉันสาบานได้เลยว่าฉันจะไม่มีวันแพ้นายอีกเป็นอันขาด นับแต่นาทีนี้เป็นต้นไป” พูดจบผมก็กัดเข้าที่หัวไหล่กำยำนั่นทันที

“โอ๊ยยยย......นาย!!” ได้ผลเกินคาดนอกจากผมจะเป็นอิสระแล้ว ผมยังทำให้มันเจ็บปวดได้อีกแม้จะไม่มากมายอะไรเลยก็ตาม

“ทำไม?” ผมฝืนร่างกายตัวเองยืนสู่หน้ากับมันอย่างท้าทาย



“หมาบ้า”


นั่นเป็นคำพูดที่ผมควรจะได้รับหรอ?

“นายน่ะแหละที่เป็นหมาบ้า...นายตั้งใจจะทำอะไรของนายกันแน่ ปั่นหัวฉัน ตลบตะแลงสารพัดต่อหน้า
ฮยอนซึง นายตั้งใจจะทำลายความรักของฉัน ถึงมันจะเป็นสิ่งที่ไม่ควรก็ตามแต่ฉันก็ไม่เคยเห็นแก่ตัว ความลับมันก็คือความลับ ถ้านายไม่มาวุ่นวายมันก็จะถูกเก็บอยู่ในนี้...” ผมพูดทุกอย่างออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ มือข้างที่เจ็บทุบลงที่หน้าอกบอกให้รู้ว่าในนี้คือที่ที่มีหัวใจ แรงไปซะจนผ้าพันแผลสีขาวเริ่มเปียกชุ่มไปด้วยเลือดอีกครั้ง


“นายจะปฏิเสธรึไงว่านายไม่เคยหวังจะได้อะไรจากฮยอนซึงเลย...คงไม่ดีขนาดนั้นมั้ง” มันยังพูดจาดูถูกผมอย่างไม่หยุดหย่อน ยิ่งฟังก็ยิ่งเจ็บเพราะผมก็ปฏิเสธไม่ได้จริงๆนั่นแหละ เพราะผมมันคนโลภมากผมอยากให้ฮยอนซึงรักผม มองแต่ผมคนเดียวไม่ใช่ไอ้บ้าที่ยืนประจานความชั่วช้าของผมอยู่ปาวๆแบบนี้


“ซึงฮยอน.....นาย!!” ผมตั้งใจจะพุ่งเป้าไปที่ใบหน้ากวนประสาทนั่นแต่อยู่ๆก็รู้สึกดับวูบไป พร้อมกับร่างที่ล้มลงในอ้อมแขนนั้นทันที



“ชิท!!......ไม่สบายหนักขนาดนี้ยังจะอวดเก่งอีก” ร่างสูงสบถอย่างอารมณ์เสียเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างกายที่สูงขึ้นเรื่อยๆ คงต้องจัดการอะไรสักหน่อยแล้วล่ะ



....................
............................


คอนวีเนี่ยน


“อ้ะ!...อันนั้นไม่ต้องหรอกซึงรีที่บ้านยังเหลืออยู่น่ะ” เด็กหนุ่มหน้าหวานร้องบอกเมื่อเห็นคนที่เป็นธุระพามาซื้อของกำลังจะหยิบของใช้มากมายลงในรถเข็น
“งั้น....เราไปดูของกินกันมั่งเหอะ ผมชักจะหิวขึ้นมาแล้วสิ” คนฟังได้แต่ส่ายหน้าให้ด้วยความรู้สึกเอ็นดู ซึงรีทำตัวเป็นผู้ใหญ่แต่ความจริงแล้วก็เด็กดีๆนี่เองแหละนะ

“อื้ม!!...ป่านนี้จียงคงกลับมาแล้ว ฉันเป็นห่วงว่าถ้ากลับไปเจอซึงฮยอน มันจะเกิดเรื่องขึ้นอีก” ซึงรีพยักหน้าตาม ก็คงถ่วงเวลาให้อยู่ด้วยกันมากกว่านี้ไม่ได้หรอกนะ ดูท่าว่าฮยอนซึงจะรักจะห่วงจียงอยู่เหมือนกัน แต่จริงๆแล้วมันก็เพื่อตัวของพี่ซึงฮยอนเองทั้งหมดไม่ใช่หรอ?




เขาก็คงต้องคอยดูต่อไปเรื่อยๆว่าพี่ซึงฮยอนจะทำอะไร....ระหว่างจียงและฮยอนซึง แท้จริงแล้วพี่
ซึงฮยอนมีใจให้ใครกันแน่?



“อ้าว!...ซึงฮยอนน้อย” หือ?...ใครเรียกผมแบบนี้ คุ้นๆแฮะ


“พี่จีเฮ...” ทันทีที่หันกลับมาก็พบกับสาวสวยที่คุ้นหน้าคุ้นตาดีสำหรับตระกูลชเว


“ใครหรอ?” ฮยอนซึงแอบกระซิบถามใกล้ๆ เล่นเอาคนถูกถามกลั้นยิ้มไม่ไหว แอบคิดเล่นๆว่าหวงได้มั้ยอ่ะ



“พี่คิม จีเฮ คู่หมั้นพี่ซึงฮยอนน่ะ”



คู่หมั้น!



ซึงฮยอนมีคู่หมั้นแล้ว!!



“นี่...พี่ชายเราอ่ะทำพี่แสบมากเลยนะอยู่ๆก็บอกว่าติดธุระแล้วก็ให้พี่กลับบ้านเองน่ะ ป่านนี้ยังไม่เจอตัวเลยโทรไปก็ไม่ยอมรับสายว่าจะเอาเรื่องสักหน่อย....บ้าจริงๆ” สาวสวยยังยืนบ่นงึมงำเล่นๆ ทำหน้าตาเคืองโกรธแต่ก็ดูไม่จริงจังอะไรนัก เรียกเสียงหัวเราะของซึงรีได้ถนัดเพราะเขารู้ดีว่าระหว่างพี่ทั้งสองคนถูกจับให้เป็นคู่หมั้นกันก็จริงแต่ต่างคนต่างไม่ได้มีใจให้กันเลยสักนิด......แล้วพี่จีเฮเองก็ไม่ได้มีสเปคอย่างพี่ซึงฮยอนแน่ๆอ่ะ ร้ายขนาดนั้น


“เห?....เธอนั่นเองน่ะ...คนที่มากับผู้ชายตัวผอมๆสูงๆอีกคนนึงใช่รึป่าว?” จีเฮเพิ่งจะหันมาสนใจอีกคนที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ข้างๆน้องชายของคู่หมั้น พลันรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาว่าเจอที่ร้านอาหารเมื่อวานนี้

“ผมหรอฮะ?” ฮยอนซึงยังรู้สึกมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ ผู้หญิงคนนี้เป็นคู่หมั้นของซึงฮยอน แล้วผมควรจะตัดใจจากเขาหรือเปล่า ความรู้สึกที่ผมมีต่อซึงฮยอนเกือบๆ 10 ปีนี่ล่ะ ผมต้องทำยังไงกับมัน......


“ฮยอนซึง....นายโอเครึป่าว?” ซึงรีเริ่มรู้สึกว่าตัวเองพูดอะไรในสิ่งที่ทำร้ายจิตใจของฮยอนซึงออกไป แต่ก็เท่านั้นแหละปิดไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกถึงแม้ว่าพี่สองคนจะไม่ได้รักกัน....ที่หมั้นเพราะครอบครัวทั้งสองฝ่ายคลุมถุงชนก็แค่นั้น แต่รู้ตอนนี้มันก็คงจะดีกว่าให้รู้ทีหลังไม่ใช่หรอ อย่างน้อยนั่นก็เป็นผลดีต่อตัวเขาเองด้วย ใครจะหาว่าฉวยโอกาสหรือเห็นแก่ตัวก็ตามใจสิ!



“วันนั้นผมต้องขอโทษด้วยนะฮะ...ผมไม่รู้ว่าซึงฮยอนมากับคุณ ที่เขาต้องทิ้งคุณไว้ก็เพราะผมแท้ๆ ผมขอโทษนะฮะ” เจ้าตัวก้มหัวขอโทษ น้ำเสียงที่พูดออกไปสั่นซะจนซึงรีรู้สึกบีบหัวใจตัวเอง จะเป็นคนดีอะไรขนาดนั้นน่ะฮยอนซึง นายแทบจะร้องไห้อยู่แล้วไม่ใช่หรอ?
“อ้ะ!!....ไม่เป็นไรหรอกมันไม่ใช่ความผิดเธอสักหน่อย ให้ตายสิ...มันเป็นคู่หมั้นที่ใช้ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆนะ ทำคนอื่นเขาวุ่นวายกันไปหมด”

“จีเฮ...มัวทำอะไรอยู่น่ะ ฉันเลือกของเสร็จแล้วนะ” เสียงเพื่อนร่วมแก็งค์ของเธอร้องเรียกอยู่ไม่ไกลนัก
“อ้ะ!...พี่ต้องไปแล้วนะซึงฮยอนน้อย ส่วนเธอน่ะไม่ต้องขอโทษฉันหรอกนะ...ไม่ใช่ความผิดเธอเลยจริงๆ ฉันไปแล้วนะ” ว่าแล้วก็เดินจากไปแต่ทิ้งความเงียบไว้ให้คนทั้งคู่ที่ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี กับบทสนทนาทำลายความเงียบนี้



...............
......................
.................................


ความทรงจำเดิมๆที่ไม่ว่าใครก็ลืมไม่ลง ผ่านมาเกือบ 10 ปีแล้วนะ นายยังดื้อ ขี้โวยวาย เอาแต่ใจเหมือนเดิมไม่มีผิดเลยจริงๆ...


“ตัวบางๆแค่นี้เอาอะไรมามั่นใจนักหนาว่าตัวเองจะปกป้องคนอื่นเขาได้” ซึงฮยอนพึมพำเบาๆพร้อมกับที่มือก็บรรจงเช็ดตัวคนป่วยให้อย่างอ่อนโยน เรื่อยจนมาถึงมือข้างที่มีแผลช้ำเลือดท่าทางหนักพอดู เล่นเอาคนดูแลต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“เก่งนักใช่มั้ยนายน่ะ...ยังระรานชกนู้นชกนี่เรื่อยเลย จะแมนไปไหนนัก” มือหนาค่อยๆประคองมือเรียวขาวที่ถูกแกะผ้าพันแผลออกขึ้นมาดูใกล้ๆ รู้สึกเจ็บแทนยังไงก็ไม่รู้....แต่น่าแปลกใจที่จียงไม่คร่ำครวญถึงบาดแผลเลยสักนิด


ก็เพราะมันไม่ได้เจ็บที่ตรงนั้นไง


ทันทีที่หันมามองหน้าคนป่วยที่หลับสนิท ก็พลันรู้สึกวาบหวิวขึ้นมาในใจดื้อๆ...ความรู้สึกแบบนี้อีกแล้วที่เขาพยายามอดกลั้นมาตลอด อีกเหตุผลหนึ่งเรื่องของความรู้สึกที่เขาต้องทนแบกหน้าหนีมันไปอยู่ไกลถึงอเมริกาแล้วไม่ยอมติดต่อกลับมา ความรู้สึกที่เขามีต่อจียงและฮยอนซึงมันใกล้เคียงกันจนเกินไป ใกล้กันจนแยกไม่ออกว่าระหว่างจียงและฮยอนซึงเขารู้สึกกวั่นไหวกับใครมากกว่ากันกันแน่


“ฮ............”


“ฮยอ.....น......ซึง” เสียงเบาหวิวดังลอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก เนื้อตัวยังร้อนรุ่มเพราะฤทธิ์ไข้ที่กำลังเล่นงาน ทำเอาคนป่วยชักจะเพ้อ

“ฉันโทรหาเขาแล้ว...ซึงรีกำลังจะพากลับมา” คนตัวสูงพูด พร้อมกับค่อยๆใช้ผ้าชุบน้ำหมาดๆเช็ดใบหน้าให้ ไม่ได้คิดว่าจะได้ยินหรอกเพราะท่าทางเพ้อๆแบบนี้

“ระ...........ฮะ.....ฮยอน.....ฮยอนซึง”

“รู้แล้วน่าว่ารักฮยอนซึง...แต่นายต้องมาแข่งกับฉันแล้วล่ะ ฉันปล่อยให้นายดูแลฮยอนซึงมานานเกินไปแล้ว ฉันขอดูแลเขาบ้างแล้วกันนะ” ซึงฮยอนพูดออกไปแบบนั้นแต่กลับ ไม่ได้รู้สึกอย่างที่พูดเลย...ในหัวสมองกลับมีแต่จียงที่กำลังนอนเพ้ออยู่ตรงนี้ต่างหากและอีกหลายๆภาพที่เกิดขึ้นในสมองของเขา มันมีแต่จียงไม่ใช่ฮยอนซึงเลยสักนิดเดียว


“ชิท!!” หงุดหงิดหนักเข้าจนถึงกลับต้องทุบกำปั้นลงเฉียดกับใบหน้าของจียงไปเพียงนิดเดียว


“ฉันรักฮยอนซึง.......”


ซึงฮยอนบอกเตือนตัวเองอย่างนั้นจริงๆ เขารักฮยอนซึงแน่ๆ เขามั่นใจ เพียงแค่จียงก็รักฮยอนซึงเหมือนกันทำให้เขาเหมือนอยากจะเอาชนะจียงและอยากให้จียงต้องตัดใจไปซะ


“ฉันเกลียด...........อือ....เกลียดนาย” คนตัวบางก็ยังเพ้อไม่รู้เรื่องอยู่ดี




“ซึงฮยอน....”

To Be Con.

...........................

......................................

Talk :

นั่นแหละเท่าที่เห็นเลยตาไม่ฝาดหรอก มันออกมาแค่นี้จริงๆ

ช่วงนี้เป็นอะไรมากรึป่าวก็ไม่รู้อ่ะ เฮ้ออออออ

แต่ก็ยังต่ออยู่นะเพียงแต่ลงไว้แค่นี้ก่อนดีกว่า

อย่างน้อยก็จะได้รู้ว่าไอ้คนแต่งมันยังไม่หายหัวไปไหน 55++

ไว้จะมาต่อให้จบพาร์ทนี้เต็มๆแล้วกันคับ เอาไปครึ่งพาร์ทก่อนเนอะ

ไม่พูดไรมากแล้ว (ไม่มีอะไรจะพล่ามอ่ะ 55++)

ปล.ขอบคุณทุกคนที่ยังติดตามอ่านนะคับผม ขอบคุณจริงๆ

ทั้งที่เม้นท์และทั้งที่ไม่เม้นท์คับ แค่เข้ามาอ่านผมก็ดีใจละ

แต่ถ้าเม้นท์ให้ด้วยนี่ก็ถือว่าเป็นกำไรของผมไปละกัน เอิ๊กๆ